8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΑ
Η 8η Μάρτη είναι ημέρα αγώνα και ιστορικής μνήμης που συμπυκνώνει τις εξεγέρσεις και τις απεργίες γυναικών απέναντι στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Οι ρίζες της βρίσκονται στις απεργίες των εργατριών του 19ου αιώνα, στις κινητοποιήσεις των κλωστοϋφαντουργών, και στην πυρκαγιά του Triangle Shirtwaist Factory το 1911, όταν 146 εργάτριες –κυρίως μετανάστριες– κάηκαν ζωντανές λόγω των ακατάλληλων συνθηκών εργασίας και της μαφιόζικης σύμπραξης των κρατικών και εργοδοτικών συμφερόντων, που προτίμησαν να αφήσουν τα θύματα να καούν ζωντανά από το να ρισκάρουν τα κέρδη τους. Οι εργοδότες είχαν κλειδώσει τις εξόδους του εργοστασίου προκειμένου να αποτρέψουν τις εργάτριες να απεργήσουν. Διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίση αμοιβή και δικαιώματα, αυτές οι γυναίκες βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη βίαιη καταστολή, αλλά και με τους ρόλους που τους είχαν επιβληθεί λόγω του φύλου τους. Η ίδια ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν, αλλά κατακτήθηκαν μέσα από συγκρούσεις και αγώνες που αμφισβήτησαν ταυτόχρονα την ταξική εκμετάλλευση, την έμφυλη καταπίεση και τις φυλετικές διακρίσεις.
Η 8η Μάρτη αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση πως ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό, που διαμορφώνουν ένα σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης είναι ιδιαίτερα επίκαιρος σήμερα, που το σύστημα εξουσίας κινείται με ολοένα και μεγαλύτερη σφοδρότητα προς τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, εξαπολύοντας μια συντονισμένη επίθεση άνευ προηγουμένου προς την κοινωνική βάση, με στυγνή καταστολή και επίταση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, με σκοπό να επιβάλλει ένα πλέγμα σιωπής και υποταγής σε κάθε κοινωνικό πεδίο. Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει πως η βία κατά των γυναικών, η έμφυλη καταπίεση και εκμετάλλευση αποτελούν βασικούς πυλώνες του εξουσιαστικού συστήματος που οφείλουμε να ανατρέψουμε.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η έμφυλη βία αποτελεί δομικό μηχανισμό καθυπόταξης των γυναικών και όχι μεμονωμένη κοινωνική παθογένεια: οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, η ενδοοικογενειακή κακοποίηση, η σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας, στο δρόμο, στα σχολεία και τις σχολές συγκροτούν ένα συνεχές βίας που επιβάλλει φόβο και σιωπή, διασφαλίζοντας την πειθάρχηση. Οι υποθέσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, με το εφετείο της πρώτης να αναπαράγει την κακοποίηση και τη στοχοποίηση του θύματος και να οδηγεί την οικογένεια της 12χρονης σε ομηρία με τη μητέρα να επιστρέφει στη θέση της κατηγορούμενης ως κομμάτι της επιχείρησης των θεσμών να ξεπλύνουν το κύκλωμα μαστροπών και παιδοβιαστών, καταδεικνύουν ότι τα κυκλώματα trafficking δεν λειτουργούν στο περιθώριο, αλλά διαπλέκονται στενά με κρατικούς μηχανισμούς. Η δίκη για τον βιασμό της 19χρονης στο κολαστήριο του ΑΤ Ομόνοιας από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, αποτυπώνει με τον πιο αποκρουστικό τρόπο πως η έμφυλη βία δεν συγκαλύπτεται απλώς αλλά ανακυκλώνεται μέσα στους κόλπους των κρατικών μηχανισμών και διαπράττεται από τους ίδιους τους φορείς τους. Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα θεσμικής συγκάλυψης, οι δικαστικές αίθουσες μετατρέπονται σε αρένες όπου τα θύματα στοχοποιούνται και λοιδορούνται με ξεκάθαρη στόχευση το ξέπλυμα των δραστών.
Παράλληλα, η έξαρση των περιστατικών ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας -από το οργανωμένο λιντσάρισμα δυο ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάρτιο, μέχρι τις επιθέσεις από ομάδα νεαρών τραμπούκων στους κήπους του Ζαππείου, τα περιστατικά τρανσφοβικής βίας στο Περιστέρι, έως και την πρόσφατη τραμπούκικη επίθεση σε τρανς γυναίκα από το Πακιστάν στα Πατήσια – είναι ένα τραχύ σύμπτωμα ενός συστήματος που προωθεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και εκφασισμό, θέτοντας εξαρχής στο στόχαστρο όσους θεωρεί απόκληρους και ανεπιθύμητους σύμφωνα με την επιβεβλημένη από τα πάνω κοινωνική και ταξική ιεραρχία.
Στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, οι γυναίκες έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες με την εργοδοτική ασυδοσία, την εντατικοποίηση, την απαξίωση των εργασιακών κεκτημένων, τον κίνδυνο της απόλυσης ή σε πιέσεις για παραίτηση σε περίπτωση εγκυμοσύνης, τη μισθολογική ανισότητα και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που αγνοούνται και θάβονται, την πλήρη απαξίωση των μέτρων ασφαλείας. Οι εργάτριες καλούνται να πληρώσουν ακόμα και με το αίμα τους την καπιταλιστική κερδοφορία, όπως ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο η δολοφονία των πέντε εργάτριων στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα που έχασαν τη ζωή τους μέσα στη φονική έκρηξη κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας.
Το κράτος επιστρατεύει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς προκειμένου να επιβάλλει την ιεραρχική, ταξική και πατριαρχική τάξη πραγμάτων. Οι άγριες επιθέσεις των ΜΑΤ στο δρόμο, οι προσαγωγές και η κατασταλτική μανία απέναντι στις διαδηλώσεις ενάντια στις γυναικοκτονίες, την έμφυλη βία και τα κυκλώματα trafficking, η σεξιστική μεταχείριση των καθάρματων της ΕΛΑΣ σε φοιτήτριες, αγωνιζόμενες και αναρχικές επιβεβαιώνουν ότι ο δρόμος αντιμετωπίζεται ως πεδίο εχθρικό όταν καταλαμβάνεται από γυναίκες που αρνούνται να υπακούσουν στις επιταγές της εξουσίας που της θέλει σιωπηλές και υποταγμένες. Γιατί η έμφυλη βία της αστυνομίας είναι συστημική βία και έχει ως σκοπό -πέρα από την ικανοποίηση των αποκτηνωμένων καθαρμάτων με στολή- να καθυποτάξει, να εξευτελίσει και να επιβάλλει την εμπέδωση της κυριαρχίας ενός ολόκληρου συστήματος, του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.
Τώρα που οι σειρήνες του πολέμου ηχούν ξανά, τώρα που ο αυταρχισμός και η αντεπανάσταση επιστρατεύεται για να καταπνίξει τους λαούς που εξεγείρονται απέναντι στην προοπτική του θανάτου, οι γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων σε κάθε σημείο του πλανήτη βρίσκονται αντιμέτωπες πέρα από τον κίνδυνο του θανάτου, του εκτοπισμού, της πείνας και των ασθενειών, με την καθημερινή απειλή της έμφυλης βίας, των σεξουαλικών βασανιστηρίων και των εκτελέσεων, ως εργαλεία κατάκτησης και καθυπόταξης. Στην Λωρίδα της Γάζας και σε όλη την Παλαιστίνη, η γενοκτονική πολιτική του κράτους του Ισραήλ συνοδεύεται από εκτοπισμούς και καταγγελίες για σεξουαλική βία, με τις Παλαιστίνιες να βιώνουν τη βία του πολέμου και της γενοκτονίας και μέσα από την έμφυλη στοχοποίηση και κακοποίησή τους. Στο Ιράν, όπου, από τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί έως σήμερα, οι γυναίκες συνεχίζουν να εξεγείρονται για ζωή και ελευθερία, απέναντι τόσο στο ισλαμιστικό καθεστώς όσο και στην εφιαλτική προοπτική της επανεγκαθίδρυσης της εξουσίας του Σάχη, βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με την εξόντωσή τους από τους βομβαρδισμούς ΗΠΑ και Ισραήλ που έχει ήδη οδηγήσει στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους μεταξύ των οποίων και 108 νεαρά κορίτσια έπειτα από επίθεση σε σχολείο. Στη Ροζάβα, οι Κούρδισσες υπερασπίζονται την αυτονομία τους απέναντι στις επιθέσεις του Τουρκία, επιμένοντας στο πρόταγμα της οργάνωσης σε ομοσπονδιακό επίπεδο, που θέτει ως κεντρικό άξονα τη χειραφέτηση των γυναικών. Στο Σουδάν, όπου οι βιασμοί, οι κακοποιήσεις και η αναγκαστική δουλεία γυναικών και νεαρών κοριτσιών έχουν μετατραπεί σε εργαλείο διάλυσης των κοινωνικών αντιστάσεων εν μέσω της σύγκρουσης των αντίπαλων εξουσιαστικών φατριών. Στο Μεξικό, οι εξεγερμένες Ζαπατίστας συνεχίζουν να αντιστέκονται και να οικοδομούν τις αυτόνομες κοινότητες τους παρά τον κλοιό των επιθέσεων από στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η αντίσταση απέναντι στον ICE και στις πολιτικές εγκλεισμού μεταναστριών συνεχίζεται!
Και για εκείνες τις πρόσφυγες και μετανάστριες που επέζησαν από τον πόλεμο, την πείνα και την οικονομική εξαθλίωση και επιδιώξουν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, τις περιμένει η αντιμεταναστευτική θανατοπολιτική της Ευρώπης Φρούριο, οι πνιγμοί στα θαλάσσια σύνορα, οι επαναπροωθήσεις, η κράτηση σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι βιασμοί και η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση από τα σώματα ασφαλείας. Γιατί για το ελληνικό κράτος και τους υπερεθνικούς θεσμούς, οι πρόσφυγες και οι μετανάστριες είναι αναλώσιμες, είναι ζωές που δεν αξίζουν να βιωθούν. Αυτό κατέδειξε το έγκλημα στην Πύλο, αυτό κατέδειξε η βύθιση πλοιαρίου στη Χίο από σκάφος του λιμενικού που οδήγησε στον θάνατο 15 ανθρώπους και προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό άλλων 24, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά.
Απέναντι στο δυσοίωνο μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου, δεν θα μείνουμε σιωπηλές γιατί δε μας ενώνει μόνο η μνήμη των αγώνων, αλλά και η εμπειρία της αντίστασης• η επίγνωση ότι κάθε τι που μας δόθηκε, κερδήθηκε μέσα από τους αγώνες. Γνωρίζουμε καλά πως ο,τι σήμερα θεωρείται “κεκτημένο δικαίωμα” υπήρξε κάποτε απειλή για την τάξη τους και πως καμία εξουσία δεν είναι παντοδύναμη όταν οι καταπιεσμένοι οργανώνονται και αντιστέκονται! Είμαστε πολλές και ερχόμαστε από κάθε γωνιά της γης, η μια δίπλα στην άλλη, παίρνοντας θέση μάχης απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει και προωθεί την έμφυλη βία, που κακοποιεί, δολοφονεί, ξεπλένει (παιδο)βιαστές, γυναικοκτόνους και μαφιόζους και συνεργάζεται με κυκλώματα trafficking, εκμεταλλεύεται ο,τι εμείς παράγουμε, ελέγχει τα σώματά μας, πριμοδοτεί τον σκοταδισμό, φτωχοποιεί και εξαθλιώνει, επιτίθεται σε lgbtqi+ άτομα, μας καταδικάζει στην αμάθεια και τη σιωπή, οξύνει τις πολεμικές συγκρούσεις, φυλακίζει ξεριζωμένες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζει και καταστέλλει όσες και όσους στέκονται ανάχωμα στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Αυτή η 8η Μάρτη, και κάθε μέρα, δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης για τις γυναίκες που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, είναι μια κραυγή για όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται ακόμα, για όλες όσες δε σιωπούν και στοχοποιούνται, αλλά είναι και μια υπόσχεση πως ο αγώνας δεν θα σταματήσει μέχρι να γκρεμίσουμε το κράτος, την πατριαρχία και τον καπιταλισμό, μέχρι να κερδίσουμε την ελευθερία μας.
ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ – ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ – ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ – ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ & ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
8 Μάρτη – Διαδηλώσεις
Αθήνα: Πλατεία Κολοκοτρώνη (Σταδίου), 13:00 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 12.00
Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
