Τέμπη – Πύλος – Χίος – Βιολάντα
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί – το δίκιο στους δρόμους θα κριθεί
Στις 28 Φλεβάρη 2023 η επιβατική αμαξοστοιχία ΙC 62 της Hellenic Train, με εκατοντάδες επιβαίνοντες συγκρούεται με εμπορική αμαξοστοιχία, των ίδιων ιδιωτικών συμφερόντων, στα Τέμπη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμών πολλών περισσότερων. Η ανείπωτη αυτή τραγωδία συνεχίζει να μας θυμίζει, με τον χειρότερο τρόπο, τι σημασία δίνει το Κράτος και το Κεφάλαιο στην ανθρώπινη ζωή. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη ήταν μια προαναγγελθείσα δολοφονία με υπαίτιους το ελληνικό κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο. Με το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς επενδυτές (επί ΣΥΡΙΖΑ) και την επαναφορά τραίνων που είχαν αποσυρθεί στην Ελβετία, ακολούθησαν οι κυβερνητικοί διθύραμβοι σχετικά με την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών μέσων. Η αναβάθμισή που διαφήμιζαν περιελάμβανε: απαρχαιωμένα ή ανύπαρκτα συστήματα συντήρησης και ελέγχου και υποστελέχωση του εργατικού δυναμικού. Κι ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει μέσω δελτίων τύπου και εξωδίκων προς τους αρμόδιους και είχαν κάνει αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις και απεργίες (οι οποίες κρίνονταν παράνομες και καταχρηστικές από την αστική δικαιοσύνη), για τη βελτίωση του δικτύου και για επιπλέον προσλήψεις, τα πράγματα έμειναν ως είχαν.
Στη διάρκεια των τριών χρόνων από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη γίναμε μάρτυρες της θεσμικής συγκάλυψης, που επιχειρείται μέχρι και σήμερα, ώστε να αποκρυφθούν τα αίτια αυτής της μαζικής δολοφονίας, να μείνουν οι υπαίτιοι του κρατικού μηχανισμού στο απυρόβλητο και να λοιδωρηθούν τόσο οι οικογένειες των θυμάτων που αγωνίζονται για την αλήθεια και την δικαίωση των ανθρώπων που έχασαν, όσο και ο κόσμος του αγώνα που παρά τη σφοδρή καταστολή που έχει δεχτεί συνεχίζει να μάχεται ενάντια στο σύστημα εξουσίας που εκμεταλλεύεται, εξαθλιώνει και δολοφονεί. Σήμερα, και ενόσω αναμένεται να ξεκινήσει η βασική δίκη της υπόθεσης, βλέπουμε την προσπάθεια του κράτους και των θεσμών του να βάλουν για ακόμη μια φορά εμπόδια στους συγγενείς των θυμάτων, μη αφήνοντάς τους να προχωρήσουν στις εκταφές των νεκρών τους για να σταλούν δείγματα προς εξέταση σε εξειδικευμένα κέντρα στο εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα τους επιτίθεται και τους συκοφαντεί μέσω επίσημων κρατικών αλλά και ανεπίσημων πηγών του διαδικτύου, όπως στην περίπτωση του Π. Ρούτσι που λασπολογήθηκε και συκοφαντήθηκε κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας που διεξήγαγε το 2025.
Κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη 3 χρόνια πριν, αλλά και η εμπειρία από προηγούμενα μαζικά κρατικά εγκλήματα, όπως στη Ρικομέξ, το Σάμινα, την Ηλεία, τη Μάνδρα, το Μάτι και την Πύλο καταδεικνύουν την αθεράπευτα αντικοινωνική και δολοφονική φύση του επιβαλλόμενου εξουσιαστικού και ιεραρχικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι γίνεται καθαρό πως η διαμεσολάβηση συνολικά των κοινωνικών σχέσεων από το κράτος, ανεξάρτητα της πολιτικής διαχείρισής του, διαχρονικά δεν έχει προσανατολισμό και στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών αλλά αντίθετα προτεραιότητα πάντα των κρατικών θεσμών και μηχανισμών είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας.
Το ίδιο ακριβώς καταδεικνύει η εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, μετά από έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις στις οποίες εργάζονταν, και από την οποία τραυματίστηκαν άλλοι 7 εργάτες, αλλά και οι μετέπειτα προσπάθειες των κρατικών μηχανισμών να αποκρύψουν τις ελλείψεις από τη μεριά της εργοδοσίας σε μέτρα προστασίας, τις παράνομες κατασκευές προπανίου, τις αδήλωτες εγκαταστάσεις του υπογείου του εργοστασίου, την εργοδοτική τρομοκρατία που ασκούταν επί σειρά ετών σε αυτό το εργασιακό κάτεργο. Η έκρηξη στη Βιολάντα δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα, αλλά αντίθετα αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς, ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Οι δεκάδες δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας, όπου μόνο το 2025 έφτασαν τις 201, μαρτυρούν οτι οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος, που καταδυναστεύει, δολοφονεί, εξαθλιώνει.
Το ίδιο επίσης καταδεικνύουν και οι πρόσφατες μαζικές δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στο ναυάγιο της Χίου, όπου το σκάφος του λιμενικού στην κυριολεξία πέρασε από πάνω τους, διαμελίζοντάς τους, ενώ στη συνέχεια επιζώντες του ναυαγίου βρέθηκαν στο στόχαστρο διώξεων, με σκοπό να δικαιολογηθεί ένα ακόμα κρατικό έγκλημα και να μετακυλιστούν οι ευθύνες από τους θύτες στα θύματα. Οι δολοφονικές αντι-μεταναστευτικές πολιτικές “αποτροπής” και η οικοδόμηση της Ευρώπης- Φρούριο αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους και στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Τα “τείχη” που υψώνονται δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν με κάθε μέσο τους απόκληρους, τους “πλεονάζοντες πληθυσμούς” εκτός Ευρώπης, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, στην δημιουργία μιας κοινωνικής συνθήκης φόβου, ελέγχου και μίσους με σκοπό την άρρητη αποδοχή της άγριας εκμετάλλευσής τους από τους κυρίαρχους.
Η μόνη “απάντηση” του συστήματος στη συνολική και βαθιά του κρίση είναι εκμετάλλευση, πόλεμος & φασισμός
Η κρατική και καπιταλιστική επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι αποτέλεσμα της συνολικής κρίσης του συστήματος και οξύνεται όλο και περισσότερο, επιδιώκοντας να στερήσει από την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία κάθε προοπτική αντίστασης και παράλληλα να ξεριζώσει ο,τι έχει κερδηθεί στο παρελθόν μέσα από αιματηρούς αγώνες. Η όλο και μεγαλύτερη ενταντικοποίηση στους χώρους δουλειάς και η επιβολή επαχθέστερων όρων στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, η επίθεση στην εκπαίδευση σε κάθε βαθμίδα με την όξυνση των ταξικών φραγμών, των αποκλεισμών, της καταστολής και της πειθάρχησης, η διάλυση και απαξίωση του ΕΣΥ, η επίθεση στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς και ο αποκλεισμός των φτωχών από την πρόσβαση στην υγεία, η λεηλασία του φυσικού κόσμου και η καταστοφή των τοπικών κοινωνιών για τα κέρδη του κράτους και του κεφαλαίου, η αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του κράτους και η σφοφρή κατασταλτική μανία που έχει εξαπολύσει απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις είναι μερικά από τα σημεία των αναδιαρθρώσεων που επιχειρούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά να επιβάλλουν στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, με σκοπό τον πλήρη κοινωνικό μετασχηματισμό και την δημιουργία μιας κοινωνίας υποταγμένης και φοβισμένης, ανήμπορης να ορθώσει ανάστημα μπρος στην αδικία και ανελευθερία που υφίσταται.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά επιχειρούν μία, άνευ όρων, επίθεση εναντίον των λαών της καπιταλιστικής περιφέρειας μέσα από πολέμους, στρατιωτικές επιχειρήσεις, με στόχο τον έλεγχο ολόκληρων περιοχών, των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την εκμετάλλευση ολόκληρων πληθυσμών. Μια συνθήκη όπου η καταδίκη εκατομμυρίων ανθρώπων στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, τις αρρώστιες και τον ξεριζωμό αποτελεί την προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υπερσυσσώρευσης του πλούτου στα χέρια των παγκόσμιων οικονομικών ελίτ και για την αναδιάταξη των συσχετισμών γεωπολιτικής ισχύος στο πλαίσιο των διακρατικών ανταγωνισμών, μεταξύ παγκόσμιων, περιφερειακών και τοπικών δυνάμεων. Σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού. Η σημερινή πολιτική διαχείριση, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκπλήρωσε και συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή της στο ακέραιο, που δεν είναι άλλη από τη διαρκή προσπάθεια, στο κομμάτι που της αναλογεί, για την ανεμπόδιστη επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας του κράτους και του κεφαλαίου, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο. Η πρόσδεση της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και η ενίσχυση του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, που σήμερα περνάει από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη του κράτους του Ισραήλ στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, είναι που καθιστά ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ως τα μετόπισθεν της πρώτης γραμμής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Και σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος προετοιμάζει τους πληβείους στο εσωτερικό του για να γίνουν γρανάζια της πολεμικής μηχανής, επιχειρεί την εμπέδωση μιας εμπόλεμης κοινωνίας, πλήρως εκφασισμένης και τρομοκρατημένης, όπου ο καθένας θα κοιτάει το συμφέρον του και θα επιβάλλεται στον πιο αδύναμο, εξοπλίζεται στρατιωτικά, αυστηροποιεί το νομοθετικό πλαίσιο για τη στράτευση και λειαίνει το έδαφος τόσο για το τσάκισμα του εσωτερικού εχθρού όσο και για τις επερχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις.
Όλα για όλους – Όλα στα χέρια της κοινωνίας
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι επιτακτική η ριζοσπαστικοποίηση, το πλάτιασμα και η σύνδεση των αντιστάσεων. Η υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας περνά μέσα από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση. Η οργάνωση των αντιστάσεών μας αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα, ειδικά μέσα σε μια περίοδο συνολικής και οργανωμένης επίθεσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος. Η συλλογικοποίηση, η κοινή δράση και η συναντίληψη βάσει των αναρχικών αξιών είναι τα εργαλεία μας απέναντι στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στην προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας, πως δεν υπάρχει καμία προοπτική πέρα από το δυστοπικό παρόν και το σύστημα εξουσίας που το δημιουργεί και πως αν επιλέξουμε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας θα συντριβούμε.
Σε μια περίοδο γενικού αποπροσανατιλισμού του δημόσιου διαλόγου γύρω από το έγκλημα των Τεμπών, την εξέλιξη της δίκης και του αγώνα της κοινωνικής βάσης, οφείλουμε να επαναφέρουμε τη προσοχη σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία: την από τα κάτω, αδιαμεσολάβητη οργάνωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που θα δώσουν εν τέλει τις απαραίτητες απαντήσεις στους δυνάστες μας, περνώντας στην αντεπίθεση. Οι νέες αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης του συστήματος καταπίεσης, περί κάθαρσης μέσω των θεσμών που δομικά συγκροτούν τη δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας θα πρέπει να βρουν απέναντί τους το οργανωμένο μαζικό κίνημα που θα επιλέξει το πεδίο του δρόμου και τις διαδικασίες αγώνα από τις εκλογικές αυταπάτες. Απέναντι στο δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι ελίτ της εξουσίας και του πλούτου, υπάρχει η επιλογή της συλλογικής αντίστασης και του αγώνα. Να τους θυμίσουμε τι μπορεί να συμβεί όταν η κοινωνία των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων ανθρώπων παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και αντιστέκεται μαζικά και μαχητικά στους σχεδιασμούς τους. Αν μένει κάτι ακόμα να σωθεί από τη φρίκη και τη βαρβαρότητα που μας καταδικάζει το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, αυτό βρίσκεται στα δικά μας χέρια. Η μόνη λύση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, για έναν κόσμο που η ζωή μας δεν θα παζαρεύεται και δεν θα εξαρτάται από τους υπολογισμούς των κυρίαρχων, για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, φτώχεια, λεηλασία της φύσης, ξεριζωμό, αρρώστιες και θάνατο είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Στους χώρους εκμετάλλευσης, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
Αθήνα: 11.30 – Προπύλαια | Θεσσαλονίκη: 12.00 – Άγαλμα Βενιζέλου
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία συλλογικοτήτων
