ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΘΑ ΗΤΤΗΘΟΥΝ
Μικροφωνική συγκέντρωση:
Σάββατο 17/1 στις 12:00, Καμαρα
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΣΤΟ ΙΡΑΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ
Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, βρισκόμαστε βαθύτερα από ποτέ εν μέσω μιας ιστορικής φάσης διαρκών μεταβολών, επιταχυνόμενων γεγονότων και όξυνσης των ανταγωνισμών, που σηματοδοτούν τη βίαιη μετάβαση προς μια νέα ιστορική περίοδο. Το προϋπάρχουν καθεστώς, ήδη σε αποσύνθεση, αποκαλύπτει πλέον χωρίς προσχήματα τη βαθιά σήψη των συστημάτων εξουσίας, καθώς κάθε επιμέρους σχηματισμός της παγκόσμιας κυριαρχίας –κρατικός, διακρατικός, οικονομικός– βρίσκεται σε κρίση, προσπαθώντας να διατηρήσει τα αιματοβαμμένα του κεκτημένα μέσα από την ένταση της καταστολής, την πολεμική κλιμάκωση και την ολοένα πιο ανοιχτή απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.
Στη Λατινική Αμερική, οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις εκφράζονται ξανά με ωμή βία. Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και η απαγωγή του προέδρου της χώρας καταδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι το μόνο δίκαιο που μπορεί να επιβληθεί μέσα στα πλαίσια του κρατικο-καπιταλιστικού εξουσιαστικού συστήματος, είναι το δίκιο του ισχυρού, όπως ορίζεται κάθε φορά από τα οικονομικά συμφέροντα.
Στο εσωτερικό των ίδιων των μητροπόλεων η κρατική βία κλιμακώνεται προκειμένου να κρατήσει υποταγμένους όσους και όσες επιλέγουν να αντισταθούν στις δολοφονικές πολιτικές των κρατών. Η δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από πράκτορα της ICE στις ΗΠΑ αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα της δομικής κρατικής βίας και τρομοκρατίας. Το κυνήγι μαγισσών που εξελίσσεται στις ΗΠΑ εδώ και αρκετούς μήνες τώρα, οι απελάσεις, οι φυλακίσεις και οι δολοφονίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι ενός συστήματος που επιχειρεί να επιβάλλει τη τάξη μέσω του φόβου και της εξόντωσης.
Μια ακόμη δομικά κρίσιμη διάσταση του παγκόσμιου πολιτικού γίγνεσθαι είναι αυτή της πολυπολικότητας. Η μετάβαση από έναν μονοπολικό κόσμο δυτικής ηγεμονίας σε ένα πολυπολικό σύστημα ανταγωνιστικών κέντρων ισχύος και εξουσίας παρουσιάζεται αφελώς ως εγγενώς αν όχι προοδευτική και απελευθερωτική για τους καταπιεσμένους τουλάχιστον εξισωτική. Όμως η πολυπολικότητα δεν ισοδυναμεί με απελευθερωτική χειραφέτηση των κοινωνιών. Αντίθετα, συχνά σηματοδοτεί τη συνύπαρξη και σύγκρουση πολλών κρατικών μπλοκ εξουσίας, τα οποία διεκδικούν περιφερειακή επιρροή πάνω στις ίδιες κοινωνίες. Πολυπολικότητα de facto σημαίνει αύξηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων κ ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών.
Το Ιράν εντάσσεται σε αυτό το πλέγμα ως «αντιδυτικός πόλος», όχι όμως ως φορέας κοινωνικής απελευθέρωσης, αλλά ως κράτος που διεκδικεί χώρο ισχύος μέσα σε μια παγκόσμια αγορά βίας, ελέγχου και καταστολής. Η πολυπολικότητα, χωρίς ριζοσπαστική κοινωνική ρήξη και απελευθερωτική χειραφέτηση από τα κάτω, δεν ακυρώνει τη σύγχρονη νεκροπολιτική του δυτικού ιμπεριαλισμού απλώς τη διαμοιράζει. Ακριβώς εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος να συγχέεται η αποδυνάμωση της δυτικής κυριαρχίας με την ενίσχυση της λαϊκής απελευθέρωσης.
Για εμάς, το κριτήριο δεν είναι ποιος πόλος ισχύος ανεβαίνει, αλλά αν οι κοινωνίες αναπνέουν. Αν οι γυναίκες μπορούν να ζουν χωρίς τον φόβο της δολοφονίας τους από την αστυνομία ηθών γιατί δεν φορούσαν μαντήλα, αν το χρώμα του δέρματός σου δεν αποτελεί κριτήριο για να φωνάζεις «I can’t breath». Αν οι εργάτες μπορούν να οργανώνονται χωρίς να συντρίβονται από την καταστολή. Αν οι εξεγέρσεις δεν θυσιάζονται στο όνομα μιας «αντιιμπεριαλιστικής» γεωπολιτικής ισορροπίας που ζητά σιωπή και υποταγή.
Μέσα σε αυτό το πλέγμα συγκρούσεων, υποκρισιών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών, το Ιράν αναδεικνύεται σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της παγίδας του ψευδο-αντιιμπεριαλισμού. Ενός λόγου που, στο όνομα της αντίστασης στη δυτική ηγεμονία, καταλήγει να νομιμοποιεί –ή τουλάχιστον να αποσιωπά– αυταρχικά καθεστώτα, εσωτερική καταστολή και κρατική βία. Ενός λόγου που συγχέει τον αγώνα των από κάτω με τα συμφέροντα των κρατών. Αναμφίβολα, το ιρανικό καθεστώς βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με τη δυτική και ισραηλινή ισχύ, λειτουργώντας ως περιφερειακή δύναμη που αμφισβητεί την κυριαρχία των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Αυτή η αντιπαράθεση, ωστόσο, δεν συνιστά από μόνη της αντιιμπεριαλισμό. Ο αντιιμπεριαλισμός δεν κρίνεται από τις διεθνείς συμμαχίες ενός κράτους και το στρατόπεδο ένταξής του, αλλά από τη θέση που αυτό παίρνει απέναντι στους λαούς, τις τάξεις και στις κοινωνίες που κυβερνά. Και ένα κράτος, λόγω της δομικής του συγκρότησης του, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει απελευθερωτικό φορέα για τους λαούς ανά τον κόσμο.
Στο εσωτερικό του, το Ιράν παραμένει ένα βαθιά θεοκρατικό, αυταρχικό, πατριαρχικό και κατασταλτικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που ποινικοποιεί τη διαφωνία, συντρίβει εργατικούς, φοιτητικούς, χειραφετικούς αγώνες, καταπιέζει εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες και ασκεί συστηματική έμφυλη βία. Οι εξεγέρσεις των τελευταίων χρόνων –με κορύφωση το σύνθημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία»– δεν ήταν ούτε δυτική συνωμοσία ούτε επικοινωνιακό κατασκεύασμα. Ήταν μια αυθεντική κραυγή ζωής απέναντι σε ένα καθεστώς που κυβερνά μέσα από τον φόβο, τη φυλακή και τον θάνατο. Και αυτή η κραυγή πληρώθηκε με αίμα.
Δεν γίνεται, λοιπόν, να καταγγέλλουμε τη νεκροπολιτική που ασκείται στη Γάζα και ταυτόχρονα να σιωπούμε για τη νεκροπολιτική που ασκείται στην Τεχεράνη. Δεν γίνεται να μιλάμε για αποικιοκρατική βία και να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στη βία του “αντιδυτικού” κράτους όταν αυτή στρέφεται εναντίον της ίδιας της κοινωνίας. Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι διεθνισμός αλλά αποτελεί κυνική επιλογή μπλοκ εξουσίας.
Ταυτόχρονα, η αλληλεγγύη στους εξεγερμένους/ες του Ιράν δεν μπορεί και δεν πρέπει να ταυτιστεί με καμία αποδοχή των δυτικών κυρώσεων, των «ανθρωπιστικών» επεμβάσεων ή της ιμπεριαλιστικής εργαλειοποίησης των δικαιωμάτων. Οι κυρώσεις δεν πλήττουν τα καθεστώτα πλήττουν τις κοινωνίες. Εντείνουν τη φτώχεια, διαλύουν κοινωνικούς δεσμούς και μετατρέπουν τη δυστυχία σε γεωπολιτικό εργαλείο. Ο δυτικός «ανθρωπισμός» είναι συχνά το άλλο πρόσωπο της ίδιας ιμπεριαλιστικής βίας. Οι εξεγερμένοι και οι εξεγερμένες στο Ιράν γνωρίζουν καλά ότι η πτώση ενός καθεστώτος δεν σημαίνει αυτομάτως ελευθερία. Γνωρίζουν ότι η παλινόρθωση του Σάχη και της μοναρχίας δεν αποτελεί λύση, αλλά επιστροφή σε μια παλιά μορφή καταπίεσης. Η μνήμη της βασιλείας του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, με τη βία, τα βασανιστήρια, τις πολιτικές διώξεις και δολοφονίες αντιφρονούντων, την πολιτική τρομοκρατία της SAVAK, δεν έχει σβήσει από τη μνήμη της κοινωνίας που εξεγείρεται σήμερα.
Και εξίσου καθαρό είναι ότι η σημερινή προώθηση του Ρεζά Παχλαβί ως δημοκρατικής εναλλακτικής δεν εκφράζει τις ανάγκες των δρόμων και των εξεγερμένων, αλλά τα σχέδια μιας ελεγχόμενης μετάβασης, κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της γεωπολιτικής σταθερότητας και των δυτικών συμφερόντων. Οι άνθρωποι που φωνάζουν «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» δεν αγωνίζονται για την αλλαγή προσώπων στην κορυφή της εξουσίας, αλλά για τη διάλυση των ίδιων των μηχανισμών που παράγουν καταπίεση. Ούτε μουλάδες ούτε βασιλιάδες: αυτό που διεκδικείται δεν είναι μια άλλη εξουσία πάνω από τις ζωές τους, αλλά η δυνατότητα να τις πάρουν πίσω.
Γι’ αυτό η θέση μας οφείλει να είναι διπλή και αδιαπραγμάτευτη τόσο απέναντι στον ιμπεριαλισμό όσο και στην εσωτερική κρατική καταστολή. Ούτε με τη Δύση, ούτε με τα «αντιδυτικά» καθεστώτα. Πάντα με τις γυναίκες που καίνε τα μαντήλια τους, με τους εργάτες που απεργούν, με τις μειονότητες που διεκδικούν ύπαρξη, με τους εξεγερμένους που αρνούνται να ζήσουν σκυφτοί. Με τους από κάτω, όχι με τα κράτη. Αυτός είναι ο μόνος συνεπής αντιιμπεριαλισμός. Και αυτή είναι η μόνη συνεπής στάση, που μπορεί με νηφαλιότητα να σταθεί μπροστά στα γεγονότα, να αποφύγει τον φαύλο κύκλο των εκάστοτε υποκειμενικών «αντικειμενικών» αναγνώσεων που εν τέλει καταλήγουν στην αντίδραση, τον ανορθολογισμό και τη συνωμοσιολογία.
Οι αναρχικοί έχουν απεκδυθεί των λενινιστικών μανούβρων και της λογικής του “μικρότερου κακού” από αρχής και με διακυβεύματα εξαιρετικά σημαντικότερα από το μέλλον του “αντιμπεριαλιστή” Χομενεϊ και για τούτο δεν διστάζουν να σταθούν στο πλάι κάθε λαού που σηκώνεται ενάντια στους δυνάστες του. Γνωρίζουμε δε εξαιρετικά καλά τόσο τα γράμματα της θεάς γεωπολιτικής όσο και ότι οι ξεσηκωμοί έχουν τούτο το ελάττωμα: ως ζωντανή ιστορία δεν μπορούν να υποσχεθούν ένα παραδεισένιο μέλλον. Άλλωστε και η ίδια η Ιρανική Επανάσταση μια τέτοια απόπειρα υπήρξε.
Αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο λαό της Βενεζουέλας, αλληλεγγύη στους εξεγερμένους στο Ιράν.
Παγκόσμια αντίσταση ενάντια στον Ιμπεριαλισμό τον δεσποτισμό, τη θεοκρατία, το κράτος & τον καπιταλισμό.
Πάντα στο πλάι των από τα κάτω – ποτέ με την Εξουσία.
Οργανωση – Διεθνισμός – Κοινωνική Επανάσταση, για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο, μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
