ΔΕΘ 2026 | ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Άλλη μια χρονιά, το πανηγύρι των εγκαινίων της ΔΕΘ στήνεται με τα γνωστά υλικά: κυβερνητικές φιέστες, παροχολογία επί χάρτου και υποσχέσεις για μια «ευημερία» που ουδέποτε φτάνει σε όσους παράγουν τον πλούτο. Η εξουσία, χρεοκοπημένη σε κάθε επίπεδο, πολιτικό, ηθικό, οικονομικό, και χωρίς να έχει να προσφέρει τίποτε πέρα από πολέμους, φράχτες και εξαθλίωση, οχυρώνεται μπροστά στο ενδεχόμενο η συσσωρευμένη κοινωνική οργή να βρει τον δρόμο της. Πασχίζει να επιβάλει το αφήγημα πως η ιστορία τελείωσε εδώ, πως πέρα από αυτόν τον κόσμο, όπου η πλειοψηφία θα ζει με τον φόβο της στέρησης, της αρρώστιας, του πολέμου και της καταστροφής της φύσης, δεν χωράει καμία άλλη προοπτική.
Στο διεθνές πεδίο, η εξόντωση του παλαιστινιακού λαού παραμένει η πιο σκοτεινή απόδειξη του τι σημαίνει κρατική βαρβαρότητα. Τυπικά ισχύει μια εύθραυστη εκεχειρία από τον Οκτώβρη του 2025, στην πράξη όμως τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει. Το μέτρημα των νεκρών δεν σταμάτησε ποτέ: πάνω από 73.000 Παλαιστίνιοι δολοφονημένοι από την έναρξη της γενοκτονίας, και περισσότεροι από 1.250 ακόμη μέσα στους μήνες της λεγόμενης «κατάπαυσης του πυρός», τη στιγμή που τα πλήγματα, οι εκτοπισμοί και οι συνθήκες πείνας συνεχίζονται αδιάκοπα. Πίσω από τα διπλωματικά σχέδια των ΗΠΑ για «αφοπλισμό» και «μεταβατική διοίκηση», το Ισραήλ επιδιώκει να παγιώσει με τα όπλα αυτό που έχτισε επί δεκαετίες, ένα καθεστώς απαρτχάιντ, μια μηχανή ελέγχου, στρατιωτικοποίησης και μόνιμου τρόμου που λειτουργεί ως εργαστήριο κάθε σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Και σε όλα αυτά, το ελληνικό κράτος στέκεται σταθερός συνένοχος, διαφημίζοντας ανοιχτά τη στρατηγική του συμμαχία με τους σφαγείς.
Στον ελλαδικό χώρο, η επίθεση κράτους και κεφαλαίου κλιμακώνεται μεθοδικά. Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις γκρεμίζουν ό,τι έχει απομείνει από υγεία, παιδεία, στέγη, τροφή και μετακίνηση, μετατρέποντας κάθε κοινωνική ανάγκη σε εμπόρευμα. Το έγκλημα των Τεμπών, με τη δίκη του να εξελίσσεται από τον Μάρτη του 2026 μέσα σε μια διαδικασία που οι ίδιοι οι συγγενείς των θυμάτων καταγγέλλουν ως προσπάθεια συγκάλυψης, παραμένει η πιο ωμή απόδειξη του τι κοστίζουν στα σώματά μας οι πολιτικές του κέρδους. Παράλληλα, η κρατική καταστολή γίνεται διαρκώς πιο επιθετική: χτυπιούνται οι αγώνες από τα κάτω, ποινικοποιείται η συνδικαλιστική δράση, δέχεται επίθεση το άσυλο και οι καταλήψεις, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τις εκκενώσεις του Αναρχικού Στεκιού Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ και του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού ΑΣΟΕΕ, περιστέλλεται το δικαίωμα στη διαδήλωση και στοχοποιείται συστηματικά το αναρχικό κίνημα.
Η κατασταλτική αυτή εκστρατεία και το αντιαναρχικό πογκρόμ που βρίσκεται εν εξελίξει, βρίσκει την πιο προκλητική της έκφραση στο εκ νέου άνοιγμα της υπόθεσης Marfin. Δεκαέξι χρόνια μετά, τον Ιούλη του 2026, το κράτος στήνει ένα νέο σκηνικό διώξεων, επιδιώκοντας ταυτόχρονα την επικράτηση ενός ευρύτερου κλίματος τρομοϋστερίας, που περιελαμβάνε συλλήψεις και προφυλακίσεις, εισβολή σε σπίτια συντρόφων και μιντιακό διασυρμό, χτίζοντας μια δικογραφία που ξεκίνησε από ένα ανώνυμο email και δεν στηρίζεται σε καμία πραγματική ταυτοποίηση προσώπων, καταδικάζοντας ανθρώπους σε ένα καθεστώς διαρκούς ομηρίας. Πρόκειται για στοιχεία που σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα στοιχειοθετούσαν προφυλάκιση, μια κατασκευή που ποδοπατά κάθε έννοια τεκμηρίου αθωότητας. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να τρομοκρατηθεί ο κόσμος του αγώνα, να στηθεί ένα παράδειγμα εκφοβισμού για όποιον τολμά να σηκώνει κεφάλι.
Την πιο πρόσφατη σφραγίδα σε αυτή την κρατική εγκληματικότητα έβαλε η δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού στο Άργος τον Ιούλη του 2026. Ένας άοπλος νέος, στο φάσμα του αυτισμού και με αναπηρία 89%, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ κατά τη διάρκεια καταδίωξης και υπέκυψε λίγες μέρες αργότερα στα τραύματά του. Οι ένστολοι επικαλέστηκαν, ως συνήθως, «προειδοποιητικά πυρά» και «εκφοβισμό», το ίδιο σκηνικό δικαιολογιών που ξεδιπλώνεται μετά από κάθε δολοφονία με κρατική σφαίρα. Ο Θοδωρής μπαίνει στη λίστα δίπλα στον Ζακ Κωστόπουλο, τον Κώστα Μανιουδάκη, τον Βασίλη Μάγγο, το Νίκο Σαμπάνη, τον Χρήστο Μιχαλόπουλο και σε όλους όσους πλήρωσαν με τη ζωή τους την ασυδοσία μιας αστυνομίας που εκπαιδεύεται και εξοπλίζεται για να σκοτώνει τους από κάτω, με την κάλυψη ενός κράτους που τη θωρακίζει και την ανταμείβει.
Το πεδίο της υγείας δέχεται νέο πλήγμα, καθώς η ιδιωτικοποίηση προχωρά ολοταχώς. Η υποχρηματοδότηση, το κλείσιμο δομών και οι ατέλειωτες λίστες αναμονής για χειρουργεία και θεραπείες οδηγούν στην αποσάθρωση του δημόσιου συστήματος υγείας, ανοίγοντας την αγορά στους ιδιώτες κερδοσκόπους. Η υποστελέχωση, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων του υγειονομικού προσωπικού και η εγκατάλειψη των νοσοκομείων αφαιρούν από τους πολλούς ακόμη και τη στοιχειώδη πρόσβαση στη φροντίδα.
Η ίδια λογική κορυφώνεται με την ακρίβεια που τσακίζει τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας που πετούν κόσμο στον δρόμο. Την ίδια ώρα, μέσα σε σχολεία που καταρρέουν κυριολεκτικά και λειτουργούν με ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και υποδομές, το κράτος επιταχύνει την ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Οι αξιολογήσεις, τα πρότυπα σχολεία-βιτρίνες και οι διαρκείς μηχανισμοί μέτρησης δεν στοχεύουν σε τίποτε άλλο πέρα από τη βάθυνση των ταξικών φραγμών, την πειθάρχηση μαθητών και εκπαιδευτικών και το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Στα πανεπιστήμια, η επίθεση συνεχίζεται με πειθαρχικές διώξεις και διαγραφές φοιτητών, με την αστυνομία μέσα στις σχολές, με εκκενώσεις αυτοοργανωμένων χώρων, με τη σύνδεση των ιδρυμάτων με το ιδιωτικό κεφάλαιο και την πολεμική βιομηχανία, και με το διαρκές χτύπημα του κοινωνικού χαρακτήρα του ασύλου.
Στο εργασιακό πεδίο, ο κυνισμός έγινε νόμος. Το 13ωρο, που πέρσι ακόμη διαφημιζόταν ως «σενάριο», είναι πλέον θεσμοθετημένη πραγματικότητα από τις αρχές του 2026: με τον νόμο 5239/2025, το κράτος και τα αφεντικά νομιμοποίησαν την εξόντωση, βαφτίζοντάς την «ευελιξία». Η δυνατότητα να δουλεύει κανείς έως δεκατρείς ώρες σε έναν εργοδότη, με τη λεγόμενη «συναίνεση» να μεταφράζεται στην πράξη σε εξαναγκασμό αφού η άρνηση πρέπει να δικαιολογηθεί από τον ίδιο τον εργαζόμενο, σημαίνει έναν κόσμο όπου ο ελεύθερος χρόνος εξαφανίζεται και ο άνθρωπος μετατρέπεται σε διαθέσιμο εξάρτημα της παραγωγής. Είναι η κανονικοποίηση ενός εργασιακού μεσαίωνα που θάβει κάθε κατάκτηση κερδισμένη με αίμα στους αγώνες του παρελθόντος, από το οκτάωρο ως το δικαίωμα στην απεργία.
Και το τίμημα αυτού του καθεστώτος μετριέται σε νεκρούς. Μέσα στους πρώτους μόλις μήνες του 2026, δεκάδες εργαζόμενοι, περίπου ένας θάνατος την ημέρα σε ορισμένες περιόδους, άφησαν την τελευταία τους πνοή στα εργοτάξια και τους χώρους δουλειάς, με εκατοντάδες ακόμη βαριά τραυματισμένους, θύματα της εντατικοποίησης, της απουσίας μέτρων προστασίας και της αντιμετώπισης της ανθρώπινης ζωής ως κόστους. Στην ίδια μακάβρια λίστα προστίθενται οι νεκροί από την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας, τα θύματα των Τεμπών, οι δολοφονημένοι Ρομά από τα όργανα της καταστολής, και οι πνιγμένοι μετανάστες και πρόσφυγες στα σύνορα της Ευρώπης-φρούριο. Το νέο μεταναστευτικό πλαίσιο (Ν.5307/2026), που ενσωματώνει το ευρωπαϊκό Σύμφωνο και ποινικοποιεί ακόμη και την ίδια την παραμονή χωρίς χαρτιά, εντείνει την επιτήρηση, μπλοκάρει την πρόσβαση στο άσυλο και μετατρέπει τον εγκλεισμό σε κανόνα για χιλιάδες ανθρώπους που το μόνο τους «έγκλημα» είναι ότι ζητούν μια ζωή.
Στην ίδια λογική της αντιμετώπισης της ζωής ως κόστους εγγράφονται και οι φυσικές καταστροφή που προκαλούνται από τις πυρκαγιές κάθε χρόνο. Το φετινό καλοκαίρι η χώρα μετράει ξανά στάχτες: πέντε νεκροί, κοντά στα 200.000 καμένα στρέμματα και πάνω από εκατό ρημαγμένες κατοικίες, από την Κρήτη και τη Λέσβο μέχρι τη Λακωνία και τη Δυτική Αττική. Στη μάχη με τις φλόγες στο Ρέθυμνο έχασαν τη ζωή τους δύο πυροσβέστες, εγκλωβισμένοι σε δύσβατο σημείο, ενώ στην Ψάθα δύο ακόμη άνθρωποι σκοτώθηκαν στη σύγκρουση δύο μισθωμένων πυροσβεστικών ελικοπτέρων. Πίσω από τη ρητορική περί «κλιματικής κρίσης» και τα πυροτεχνήματα των προγραμμάτων επίδειξης, η ουσία παραμένει σταθερή: η παντελής απουσία πρόληψης, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η υποστελέχωση και η εξωτερίκευση της δασοπυρόσβεσης σε ιδιώτες εργολάβους. Το κράτος αφήνει δάση, ζώα, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές να καίγονται, τη στιγμή που ρίχνει δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς και επιτήρηση, φορτώνοντας ξανά το τίμημα στους από κάτω και σε όσους στέλνει απροστάτευτους στην πρώτη γραμμή.
Απέναντι σε αυτόν τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό, εμείς ως αναρχικοί αντιπαραθέτουμε το όπλο της κοινωνικής, ταξικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο αναγκαία η οργάνωση των αναρχικών και η δυναμική παρέμβαση σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Σε κάθε ανοιχτό μέτωπο, εκεί όπου εκδηλώνεται η επιθετικότητα κράτους και κεφαλαίου, παλεύουμε για τη ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων και τη σύνδεσή τους με το συνολικό ζήτημα της κοινωνικής χειραφέτησης. Γιατί η μόνη ρεαλιστική διέξοδος για τους από κάτω είναι η οργάνωση για την κοινωνική επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό. Για έναν κόσμο θεμελιωμένο στην αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αλληλεγγύη, έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΔΕΝ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ, ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αντικρατική – αντικαπιταλιστική διαδήλωση ΔΕΘ 2026
Σάββατο 5 Σεπτέμβρη | 18.00 | Καμάρα
Προσυγκέντρωση | 17.30 | ελευθεριακό κέντρο No Pasaran
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
