Ενημέρωση από το 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – ΟΣ και τοποθετήσεις των ομάδων – μελών της

Ενημέρωση από το 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδίας Συλλογικοτήτων

Πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το διήμερο 13 και 14 Ιουνίου το 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων. Κατά τη διάρκεια του οι ομάδες – μέλη είχαν την ευκαιρία να ανανεώσουν την ανάγνωση της πολιτικής συγκυρίας μέσω των τοποθετήσεών τους, όπως ανακοινώθηκαν την πρώτη μέρα και κατά την ανοιχτή διαδικασία του Συνεδρίου, την οποία είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και παρατηρήτριες ομάδες. Οι αναλυτικές ανακοινώσεις συνέκλιναν στην προσέγγιση που παρακολουθεί τη διαρκώς αυξανόμενη πολεμική προετοιμασία στον δυτικό κόσμο εν μέσω κλιμάκωσης των πολεμικών συγκρούσεων σε διάφορα μέτωπα όπως αυτό στην Ουκρανία, μετά την εισβολή της Ρωσίας, το αντίστοιχο στη Μέση Ανατολή μετά την ιμπεριαλιστική επιδρομή ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, αλλά και τη συνέχιση της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα από το κράτος του Ισραήλ και της σφαγής του Σουδανικού λαού που εξεγέρθηκε το 2018 για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος. Σειρά ακόμα ζητημάτων όπως η θέση του ελληνικού κράτους, η στρατηγική της αστικής τάξης της χώρας και το πλέγμα συμμαχιών που διαμορφώνεται ενσωματώθηκαν ως αιχμές των αναλύσεων στα κείμενα των ομάδων τα οποία παρατίθενται ολόκληρα στο τέλος αυτής της ανακοίνωσης.
Η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας επίσης αναλύθηκε διεξοδικά, δίνοντας έμφαση τόσο στον νέο γύρο της επίθεσης της κυρίαρχης κρατικο-καπιταλιστικής θέσμισης εναντίον των πληβειακών στρωμάτων τόσο με την κατακόρυφη αύξηση του κόστους διαβίωσης, την περιστολή των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων όσο και με την όξυνση της κρατικής καταστολής σε όλα τα επίπεδα, εν μέσω οπισθοχώρησης και αποδυνάμωσης των συλλογικών κοινωνικών αντιστάσεων.
Η συνεδριακή διαδικασία ολοκληρώθηκε με τις κλειστές συζητήσεις μεταξύ των ομάδων-μελών κατά τις οποίες έγινε αποτίμηση της δράσης τους και της ανάπτυξης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων κατά τα προηγούμενο χρονικό διάστημα στους τόπους λειτουργίας τους, καθώς επίσης και απολογισμός των οργάνων της Ομοσπονδίας. Σημαντικό μέρος αυτού του τμήματος της συζήτησης αποτέλεσε η συλλογική αποτίμηση της διοργάνωσης από την Α.Π.Ο. στην Αθήνα τον Απρίλιο 2026 του 13ου Συνεδρίου της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών. Η εμπειρία αποτιμήθηκε ιδιαίτερα θετικά, καθώς η διοργάνωση του Συνεδρίου για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη μία πλευρά κατάφερε να συγκεντρώσει δεκάδες συντρόφους και συντρόφισσες από διάφορες χώρες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, ενώ ταυτόχρονα έδωσε την ευκαιρία στους συντρόφους και τις συντρόφισσες της ΑΠΟ να συμμετέχουν με μαζικούς όρους στο σύνολο των διαδικασιών, των εκδηλώσεων και των συζητήσεων, αρκετές από τις οποίες αποδείχτηκαν αποτελεσματικές, εκφράζοντας κοινές απόψεις των οργανώσεων σε κείμενα που δημοσιοποιήθηκαν από την IFA και αφορούσαν μια συνεκτική θέση ενάντια στον πόλεμο και τον ολοκληρωτισμό κράτους-κεφαλαίου, καθώς επίσης και την αλληλεγγύη προς τον λαό της Κούβας και τους εξεγερμένους στο Σουδάν.
Τη δεύτερη και τελευταία μέρα του Συνεδρίου οι ομάδες ασχολήθηκαν με τα τρέχοντα ζητήματα και τον συντονισμό των δράσεων για το επόμενο διάστημα όπως η διοργάνωση του 8ου Ελευθεριακού Φεστιβάλ Κοινωνικής, Ταξικής & Διεθνιστικής Αλληλεγγύης που διοργανώθηκε στην Αθήνα στο τέλος Ιούνη 2026. Απότοκο των διαδικασιών της Οργάνωσης αποτέλεσε και η κυκλοφορία σε δεύτερη έκδοση του Καταστατικού της, το οποίο αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η ομοσπονδιακή πολιτική συγκρότηση των αναρχικών, όπως εκφράζεται δέκα χρόνια μέσα από τις γραμμές της Α.Π.Ο.
Η επόμενη ολομελειακή διαδικασία προγραμματίστηκε με την επόμενη Συνδιάσκεψη να λαμβάνει χώρα τον χειμώνα στην Αθήνα.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση- Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

 

---

 

Ακολουθούν οι τοποθετήσεις των ομάδων – μελών της ΑΠΟ – ΟΣ

 

Τοποθέτηση της συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» στο 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

(13-14 Ιουνίου | Θεσσαλονίκη)

Η σημερινή διαδικασία τοποθετείται σε μια εξαιρετικά ιδιαίτερη συνθήκη που βαθαίνει ολοένα, καθώς η συζήτηση γίνεται εντός ενός ναρκοθετημένου πεδίου το οποίο οριοθετείται από την περαιτέρω ανάπτυξη της οξυμένης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου, η οποία δείχνει ότι προτίθεται να βαδίσει προς την πιο ορατή και αποχαλινωμένη επίθεση, αυτή της μορφής του γενικευμένου πολέμου, ενόσω δε διανύουμε μια περίοδο διευρυμένης κοινωνικής και κινηματικής «κόπωσης», που έχει επιφέρει την οπισθοχώρηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Η σημερινή ανακοίνωση μας αποτελεί τη λογική συνέχεια των προηγούμενων αναλύσεων μας, όπως αυτές έχουν εκφραστεί στα συλλογικά όργανα της ΑΠΟ, κι όπως είχαμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε ένα κομμάτι τους και στο πλαίσιο διεξαγωγής του Συνεδρίου της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών, το οποίο φιλοξενήθηκε από την Ομοσπονδία μας, τον Απρίλη στην Αθήνα.

Ειδικότερα για το ζήτημα της γενίκευσης του πολέμου μέσω των πολεμικών προετοιμασιών στη Δύση και την όξυνση των πολεμικών συγκρούσεων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, είχαμε τοποθετήσει ορισμένους αναλυτικούς άξονες οι οποίοι σχετίζονται με την άρση της τελευταίας υπόσχεσης του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος προς τις κοινωνίες της Δύσης, δηλαδή την αποφυγή εκδήλωσης πολεμικής σύγκρουσης στο έδαφός τους, διαδικασία που περνάει μέσα από τον επανεξοπλισμό των δυτικών κοινωνιών και των στρατιωτικών τους δυνάμεων, τον συνολικό έλεγχο των κοινωνικών αντιστάσεων και την κάλυψη των δυτικών δυνάμεων στην εξελισσόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ.

Το κράτος του Ισραήλ, η διαρκής πολεμική του εμπλοκή που διαμορφώνει έναν κοινωνικό σχηματισμό σε μόνιμη κατάσταση πολέμου, η νέο-αποικιακή ιδεολογία που συνδυάζει τις πιο παραδοσιακές μορφές εκκαθάρισης με τα πιο σύγχρονα μέσα τεχνικού εξοπλισμού εξόντωσης, παρακολούθησης και θανάτωσης αποτελεί σήμερα το παράδειγμα για της κοινωνίες της Δύσης. Οι στρατιωτικές του υπηρεσίες με διάφορες μορφές παίζουν ρόλο από τις παρακολουθήσεις που διεξήγαγε η ελληνική κυβέρνηση μέχρι την ειδική εκπαίδευση βραζιλιάνων αστυνομικών που καλούνται να καταστείλουν τον εσωτερικό εχθρό εκεί.

Όλη αυτή η προετοιμασία υπέρ της γενικευμένης πολεμικής εμπλοκής εκδηλώνεται με προπαρασκευές πολιτικές και νομικές, όπως την αλλαγή του πλαισίου στράτευσης σε χώρες της Ευρώπης (στην Ελλάδα εκδηλώθηκε με την πρόσφατη αλλαγή στο αντίστοιχο πλαίσιο και τη γελοία μεν ενδεικτική και δυνητικά επικίνδυνη στράτευση των γυναικών) αλλά και την επάνοδο του εθνικιστικού μπλοκ σε σειρά κρατών το οποίο ουσιαστικά επιχειρεί την επανεξοικείωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών με την ιδεολογία, την πρακτική και την «αξία» του πολέμου. Στην Ελλάδα αυτό το μπλοκ εκδηλώνεται πολιτικά κυρίως μέσω της επανόδου στο πολιτικό προσκήνιο πρώην δεξιών πρωθυπουργών, οι οποίοι εκφράζουν το φιλοπόλεμο μπλοκ της αστικής τάξης, πιέζοντας διαρκώς σε προϋποθέσεις ρήξης με την Τουρκία, θεωρώντας ότι έτσι επιβάλλουν τη βαθύτερη στρατηγική της χώρας για κυριαρχία στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Σύμμαχο σε αυτή τη διαδικασία έχουν την επονομαζόμενη «νέα κανονικότητα», όπως έχει διαμορφωθεί από το κοινό και επίπλαστο αφήγημα του συνόλου του πολιτικού προσωπικού για «ξεπέρασμα της κρίσης». Η κρίση των προηγούμενων χρόνων στην Ελλάδα εκδηλώθηκε ως απότοκο ενός βασικού σημείου: την πτώση του ποσοστού κέρδους και την περαιτέρω αδυναμία συσσώρευσης κεφαλαίων από ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης της χώρας σε συνάρτηση με την πτώση του «ρυθμού ανάπτυξης», του δείκτη προσμέτρησης δηλαδή της εντατικοποίησης της εργασιακής εκμετάλλευσης στη χώρα. Η συντριπτική αναμόρφωση του κόσμου της εργασίας, όλη αυτή την «κρισιακή» περίοδο μέσω της ταυτόχρονης εξάλειψης του συνόλου των εργασιακών δικαιωμάτων, την περιστολή της αξίας της εργατικής δύναμης και της αύξησης του κόστους διαβίωσης, ανέδειξε νέες δυνατότητες για την εγχώρια αστική τάξη, η οποία κατόρθωσε επίσης να «σταθεροποιήσει» υπέρ της την χώρα, ανακτώντας και πολλαπλασιάζοντας την δυνατότητά της να ανταπεξέλθει στον κεντρικό, στρατηγικό της ρόλο που δεν είναι άλλος από το να αποτελέσει η χώρα αρωγό των αμερικανό-νατοϊκών και ισραηλινών σχεδιασμών στην περιοχή, περιμένοντας να αποκομίσει οφέλη για τον εαυτό της εις βάρος φυσικά του ελληνικού λαού και των λαών της ευρύτερης περιοχής, αναδεικνύοντας τη χώρα στο πιο πιστό (και απαραίτητα λυσσασμένο) σκυλί τους.

Το καρτέλ εξουσίας επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την κόπωση των κοινωνικών αντιστάσεων για να διαμορφώσει τετελεσμένα. Αυτή η «νέα κανονικότητα» που υπογραμμίζεται από τη δεξιά ηγεμονία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο ξεκινάει από την απονεύρωση, την υπονόμευση και τελικά την απονέκρωση τελικά του ριζοσπαστικού κύματος της προηγούμενης περιόδου από την «κυβέρνηση της Αριστεράς», μια διαπίστωση που καταθέσαμε στον δημόσιο διάλογο από τον χειμώνα του 2015, για να λάβει μια συμβολική επιβεβαίωση από τις δηλώσεις του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ σχετικά με την χρησιμότητα της κυβέρνησης Τσίπρα σε όλα τα παραπάνω. Ωστόσο θεωρούμε ότι όλα αυτά πλέον είναι δοσμένα, σήμερα ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέα ζητήματα που σχετίζονται με τη διαρκή επέκταση των ορίων της Δεξιάς, η οποία διαρκώς ενσωματώνει την πολιτική ατζέντα της ακροδεξιάς σε όλα τα επίπεδα. Τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να διαμορφωθεί το επόμενο διάστημα μια κυβερνητική σύνθεση με ακόμα πιο αντιδραστικό, συντηρητικό, εθνικιστικό και καταπιεστικό πρόσημο. Σε κάθε περίπτωση όποιο μείγμα διακυβέρνησης κι αν προκύψει εντός του 2027 αυτό θα έχει αδιαμφισβήτητα κοινό σημείο τις στρατηγικές επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου, αυτό είναι και το μόνο νόημα, το μόνο πολιτικό σήμα που εκπέμπουν έννοιες όπως «νέος πατριωτισμός», «ανθρώπινος καπιταλισμός» που συνοδεύονται από φαιοκόκκινα λογότυπα, στην προσπάθεια τους να αποπροσανατολίσουν τις υπάγωγες τάξεις, τους εργαζόμενους και να ρυμουλκήσουν το σύνολο όσων αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί πολίτες» στο άρμα της αστικής τάξης και των σχεδίων της.

Στην πραγματικότητα και σε κινηματικό επίπεδο αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου οι αντιστάσεις απομειώνονται και ανιχνεύονται στα επίπεδα πριν το 2003, όταν όμως η κοινωνική συνθήκη υπογραμμίζονταν από το φενακισμένο αφήγημα περί ευδαιμονίας και διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης. Στο σημερινό ωστόσο κοινωνικό πεδίο με την τεράστια ακρίβεια να καλπάζει, και εν γένει το κόστος διαβίωσης να εκτοξεύεται, ενόσω ο ορίζοντας μαυρίζει από σύννεφα πολέμου, η αποδυνάμωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων μπορεί να αποβεί μοιραία για τοα συμφέροντα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Για αυτούς τους λόγους είναι απαραίτητη η ανάληψη πρωτοβουλιών σε αυτή την αντιπολεμική-διεθνιστική-αντιμιλιταριστική κατεύθυνση στη βάση του κειμένου της ΑΠΟ όπως ανακοινώθηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Συνεδρίου της Διεθνούς και έπειτα υιοθετήθηκε και δημοσιεύτηκε από την IFA. Πρέπει να κατανοηθεί από όλους η κοινή βάση που έχουν συγκεκριμένες «νέο-σταλινικές» αντιλήψεις και αναγνώσεις που ενδύονται την προβιά ενός ξιπασμένου αντι-ιμπεριαλισμού με την εφαρμογή αντι-αναρχικών πογκρόμ από συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς. Οι αναφορές φορέων και κρατών του διεθνούς συστήματος που συγκροτούν τον κίβδηλο αντι-ιμπεριαλισμό περί της ανάγκης διαμόρφωσης ενός πολυπολικού κόσμου δείχνει πως σκέφτονται οι επιμέρους ελίτ με καθαρά εθνικούς όρους, συστήματα ασφαλείας που διασφαλίζουν στην πραγματικότητα μόνο τη δική τους εξουσία, εις βάρος άλλων λαών που συνθλίβονται κάτω από τη μπότα καταπιεστικών συστημάτων εξουσίας σε όλο τον κόσμο.

Συμπληρώνοντας φέτος τα δέκα χρόνια διαρκούς δράσης και λειτουργίας εντός της ΑΠΟ μπορούμε να πούμε πως νοιώθουμε ότι διασφαλίσαμε σε έναν μεγάλο βαθμό την έννοια της οργάνωσης ως απτή πραγματικότητα κι όχι ως χίμαιρα. Κατανοήσαμε ότι δεν μπορούμε να ομνύουμε σε μια φανταστική οργάνωση χωρίς όμως να διατηρούμε ισχυρούς, ουσιαστικούς και μόνιμους πολιτικούς δεσμούς με άλλες ομάδες και συλλογικότητες σε άλλες γεωγραφίες της χώρας ή και στο εξωτερικό. Αυτή ήταν μια κατάκτηση πραγματική και ορατή, το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της δε είναι ότι συνέβη δίχως καμία ιδεολογική έκπτωση, χωρίς θόλωμα των αρχών, δίχως αλλοίωση της αναρχικής ιδεολογικής ταυτότητας. Τούτο πρέπει να τονίσουμε δεν αποτελεί ούτε μια επιλογή «ελιτισμού» ούτε μια εμμονή σε κάποια αφηρημένη ιδεολογική καθαρότητα, αντιθέτως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι καμιά κοινωνική επανάσταση δεν μπορεί να συμβεί ερήμην της κοινωνικής βάσης, της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά αντιθέτως χρειάζεται η πιο ενεργή συμμετοχή της για το ξέσπασμα και την οργάνωση της επανάστασης. Ωστόσο όταν λέμε συμμετοχή εννοούμε την πραγματική δεσμευτική και συνειδητή συμμετοχή των εργαζομένων, των ανέργων, των φοιτητών, των μαθητών, των αγροτών ως κοινωνών και φορέων της κοινωνικής αλλαγής και όχι απλά ως ακόλουθων των αποφάσεων των ειδικών της ανατροπής. Αυτό το πλαίσιο συγκρότησης είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορεί να διαμορφωθεί μόνο μέσα στις δομές, το πλαίσιο και το περιεχόμενο του ομοσπονδιακού οργανωτικού μοντέλου των αναρχικών οργανώσεων και μάλιστα μέσω της διαρκής πάλης όλων των αγωνιστών και αγωνιστριών του. Η ύπαρξη λοιπόν ενός παραδείγματος αναρχικής ομοσπονδιακής οργάνωσης αποτελεί μια ιστορική αποτύπωση για το εγχώριο κίνημα, ειδικά αν αναλογιστούμε την διαχρονική αδυναμία που υπήρχε (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) στο ελλαδικό αναρχικό κίνημα να συγκροτήσει σταθερά και με χρονική διάρκεια οργανωτικά σχήματα ως σημεία αναφοράς της δράσης του.

Η συνέπεια της δράσης και η επακόλουθη εμπειρία αποτελούν οπωσδήποτε σημαντικά στοιχεία της οργάνωσης ωστόσο δεν είναι από μόνα τους ικανά να διαμορφώσουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να καταστεί εφικτή η υπόθεση της κοινωνικής ανατροπής. Αποτελεί διαρκή στόχο η διεύρυνση των οργανωτικών, πολιτικών, κοινωνικών και συνδικαλιστικών δομών, συνάμα με την προσπάθεια να κάνουμε ακόμα πιο κατανοητή την αντίληψή μας και τους στόχους της δράσης μας τόσο στους ανένταχτους κοινωνικούς αγωνιστές όσο και στην κοινωνική βάση. Σκοπός πρέπει να είναι η συγκέντρωση νέων δυνάμεων και η αυτοοργάνωση σε σχήματα αδιαμεσολάβητου αγώνα σε σχολεία, σχολές, γειτονιές και εργασιακούς χώρους.

90 χρόνια μετά το ξέσπασμα της Ισπανικής Επανάστασης το καλοκαίρι του 1936, το γεγονός που άφησε ως κοινωνικό πείραμα το πιο βαθύ αποτύπωμα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων και αλλαγών, η φλόγα εκείνου του προλεταριακού ξεσπάσματος των αναρχικών εργατών και εργατριών, των μαχόμενων πολιτοφυλάκων, λειτουργεί ως άσβηστος φάρος για την κατεύθυνσή μας. Η μελέτη σε βάθος της πλούσιας κληρονομιάς της και η χρήση της στις τωρινές συνθήκες είναι κάτι που οφείλει να κάνει η οργάνωση μας, όχι και πάλι ως ιστορική εμμονή αλλά γιατί η αποκωδικοποίηση των πιο σημαντικών πτυχών της ιστορίας της ισπανικής επανάστασης, η αποτύπωση του πλάτους του κινήματος, το βαθύ αποτύπωμά της δείχνει αφενός πως είναι δυνατή η «ενσάρκωση της Ουτοπίας», και μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμη για την σύγχρονη συγκρότηση των ελευθεριακών ιδεών.

Την επόμενη περίοδο και με αυτήν την ιστορική αφορμή θα θέλαμε να αναληφθούν πρωτοβουλίες από την Οργάνωση για την διάχυση του λόγου και της δράσης του κοινωνικού, ταξικού, οργανωμένου και μαχόμενου φεντεραλιστικού αναρχισμού και του ελευθεριακού κομμουνισμού σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις, περιοχές και κοινωνικούς χώρους και ανθρώπους. Να κρατήσουμε ζωντανή την σπίθα της αντίστασης μέχρι την έλευση της κοινωνικής απελευθέρωσης μέχρι να ξαναπάρουμε τη σκυτάλη από το παγκόσμιο χέρι των λαών που αντιστέκονται, εξεγείρονται και επαναστατούν ενάντια στους δυνάστες τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

 

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό “Μαύρο και Κόκκινο”, μέλος ΑΠΟ

---

 

Τοποθέτηση της Αναρχικής Συλλογικότητας Όμικρον 72 για το 8ο συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Θεσσαλονίκη 13-14 Ιουνίου 2026

Μέσα σε αυτήν την περίοδο βαθιάς κρίσης του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος, η επιβολή και η εμβάθυνση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού δεν είναι παρέκκλιση, αλλά συνειδητή στρατηγική της εξουσίας για πλήρη κυριαρχία πάνω στο κοινωνικό σώμα, καταστολή κάθε αντίστασης και μεγιστοποίηση των κερδών των ελίτ. Στη διεθνή σκηνή, παραδοσιακές συμμαχίες επαναδιαπραγματεύονται, παγιωμένες αντιπαλότητες υποχωρούν ή μετασχηματίζονται, κάνοντας ολοένα και πιο εμφανή τη ρευστότητα και την αστάθεια των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Απουσία μίας αδιαμφισβήτητης υπερδύναμης, πολλά είναι τα κράτη που επιδιώκουν να αναδειχθούν σε “κυρίαρχο διαχειριστή” ενός κόσμου αυξανόμενων τριβών, με τη λεγόμενη «πολυπολικότητα» να μη σηματοδοτεί ισορροπία ισότιμων δυνάμεων, αλλά σύγκρουση πολλών κέντρων της ίδιας κρατικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης για τον έλεγχο πόρων και ροών. Μεταξύ των ισχυρών δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος• η διατήρηση του εν κρίση συστήματος αποτελεί νίκη για όλους, με το κόστος να μεταφέρεται πάντα στους από τα κάτω.
Η άγρια επίθεση στους από τα κάτω όλου του κόσμου περιλαμβάνει πολεμικές επιχειρήσεις, επιβολή δικτατορικών-θεοκρατικών καθεστώτων και ανατροπή άλλων, υποκίνηση εμφύλιων συγκρούσεων, καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, οικονομική αφαίμαξη ολόκληρων πληθυσμών, περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρων περιοχών και φυσικά τεράστιο αριθμό ανθρώπινων απωλειών. Κατά αυτόν τον τρόπο αναδεικνύονται όχι μόνο οι αθεράπευτες αντιφάσεις του κρατικού-καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης αλλά και η απόλυτη αδυναμία του να παράξει οποιοδήποτε συνεκτικό κοινωνικό όραμα και προοπτική. Όσο οι κοινωνίες βρίσκονται δέσμιες του λεγόμενου “εθνικού συμφέροντος”, του ιδιωτικού κέρδους και της καπιταλιστικής συσσώρευσης, οι πολεμικές συγκρούσεις θα αποτελούν μονόδρομο.
Ταυτόχρονα, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση συντελείται στην κατεύθυνση της ολοκληρωτικής επιβολής σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Η συναίνεση δεν αντλείται πλέον με τους τρόπους των περασμένων δεκαετιών• η εξουσία καταφεύγει ολοένα και συχνότερα στην απροκάλυπτη βίαιη επιβολή, στη μονιμοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και στη διαρκή αναβάθμιση κατασταλτικών μηχανισμών απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Η κατάρρευση της μέχρι πρότινος νεοφιλελεύθερης θεσμικότητας και των δικαιοπολιτικών κατακτήσεων, η υιοθέτηση του «τραμπικού» μοντέλου άσκησης της παγκόσμιας διπλωματίας, η ευρύτερη πολεμική αναδιοργάνωση, η υιοθέτηση πολεμοχαρούς ρητορικής, η κούρσα εξοπλισμών, η παγκόσμια άνοδος της ακροδεξιάς, στρώνουν το έδαφος για τους επερχόμενους πολέμους και προετοιμάζουν τις κοινωνίες να αποδεχθούν να στείλουν τα παιδιά τους να πεθάνουν όχι για διεκδίκηση της ελευθερίας και της υπεράσπισης της ζωής, αλλά για την εξυπηρέτηση των διακρατικών ανταγωνισμών και των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, για τη συνέχιση και την εμβάθυνση της λεηλασίας των ζωών μας.
Βολιβία
Στα τέλη Απρίλη το βολιβιανό κράτος, υπό την ηγεσία της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ροδρίγο Παζ, ψηφίζει τον νόμο υπ’ αριθμόν 1720, που ανοίγει τον δρόμο ώστε οι μικρές και οι μεσαίες γαίες να εισέλθουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά και να υποθηκευτούν και να πουληθούν. Έτσι, επιχειρείται η ιδιωτικοποίηση της γης των μικρομεσαίων αγροτών, καθώς αυτές οι γαίες, μέχρι πρότινος, προστατεύονταν από το να απορροφηθούν από το μεγάλο κεφάλαιο. Αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου, αγρότες και ιθαγενείς ξεκινούν κινητοποιήσεις και πορεύονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μέχρι την Λα Παζ, την διοικητική πρωτεύουσα της Βολιβίας, με αίτημα την κατάργηση του νόμου 1720. Φτάνοντας στη Λα Παζ, ενώνονται με εργάτες, ανθρακωρύχους, δασκάλους και άλλους, διευρύνοντας έτσι τα αιτήματα και αξιώνοντας την παραίτηση του ακροδεξιού προέδρου. Η απάντηση από τους κρατικούς διαχειριστές ήταν η βίαιη καταστολή, πρώτα με την δολοφονική επίθεση της αστυνομίας και έπειτα με την εμπλοκή του στρατού. Οι κινητοποιήσεις, όμως, όχι μόνο δεν κάμπτονται αλλά καθώς διευρύνονται ταυτόχρονα ριζοσπαστικοποιούνται, με γενικές συνελεύσεις να ξεπηδάνε σε κάθε γειτονιά των πόλεων, δρόμοι να αποκλείονται για μέρες και οι βάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων να ζητάνε κλιμάκωση του αγώνα, αμφισβητώντας τις συνδικαλιστικές ιεραρχίες.

Εδώ να επισημάνουμε δύο ζητήματα: Το ένα είναι ότι σημαντικό ρόλο στην εξελισσόμενη κοινωνική εξέγερση του βολιβιανού λαού έχουν διαδραματίσει τόσο οι ιθαγενείς, όπως το κίνημα των “Κόκκινων Πόντσο” που αποτελείται από τους αυτόχθονες Aymaras και βρίσκονται στην καρδιά όλων των εξεγέρσεων που έχουν ξεσπάσει στην Βολιβία από το 2022 κι έπειτα, όσο και η συλλογική εμπειρία των αγώνων που είναι συνδεδεμένη με τη γη των προηγούμενων δεκαετιών, όπως είναι ο πόλεμος του νερού το 2000. Το δεύτερο καθοριστικό ζήτημα είναι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των σωματείων CIDOB (Συνομοσπονδία των Αυτόχθονων Λαών της Βολιβίας) και COB (Κεντρική Οργάνωση των Εργατών της Βολιβίας) και άλλων αγροτικών σωματείων, στεκούμενες από την άλλη μεριά του οδοφράγματος, έχουν πάψει να παρουσιάζονται ως κύριοι εκφραστές του βολιβιανού λαού. Αυτό συνέβη καθώς ήδη στην πρώτη απόπειρα ψήφισης των νεοφιλελεύθερων μέτρων λιτότητας, τον Δεκέμβριο 2025/Ιανουάριο 2026, και τις μεγάλες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, οι ηγεσίες των σωματείων μπήκαν σε διαπραγματεύσεις με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους και κατάφεραν να σβήσουν την φλόγα της εξέγερσης, σε πρώτη φάση. Από τον Απρίλη και τον νόμο 1720, παρ’ όλα αυτά, η προσπάθεια της κυβέρνησης να διασπάσει το μέτωπο του αγώνα, με υποσχέσεις μερικών παραχωρήσεων στις μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις, έχει πέσει στο κενό.

Στην πραγματικότητα, μέσα από την εξέλιξη των κινητοποιήσεων, οι αγρότες, οι ιθαγενείς, οι δάσκαλοι και οι εργάτες των πόλεων κατάφεραν να οργανωθούν από τα κάτω, δημιουργώντας αυτοοργανωμένες συνελεύσεις σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, μετατοπίζοντας τον χαρακτήρα της κινητοποίησης από αιτηματική σε μία κοινωνική εξέγερση, με απρόβλεπτες δυναμικές. Δεν λείπουν οι αποκλεισμοί δρόμων και πόλεων, οι συνεχείς συγκρούσεις με στρατό και αστυνομία και η μαζικοποίηση των ήδη υπαρχουσών αυτοοργανωμένων δομών. Για τους ιθαγενείς και τους αγρότες, όπως δηλώνουν οι ίδιοι, ο αγώνας τους είναι συλλογικός κι όχι ατομικός γιατί η γη τους ήταν και είναι μία συλλογική υπόθεση και όχι ατομική. Αυτό είναι που έγινε παράδειγμα και στους εργάτες των πόλεων, οι οποίο ανακαλύπτουν ξανά την δύναμη της αυτοοργάνωσης όσο η εξέγερση συνεχίζει μέχρι και σήμερα.

Αν κοιτάξουμε και εκτός των βολιβιανών συνόρων, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής εντοπίζουμε ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Από την μία έχουμε αρκετές ακροδεξιές κυβερνήσεις, που οδηγούν το κράτος υπό την στήριξη των ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλουν ξανά νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις όπως και στο παρελθόν. Από την άλλη, υπάρχει η πλούσια ιστορία των αυτοοργανωμένων αγώνων των ιθαγενών και των εργατών από την Χιλή του 2019, την Αργεντινή του 2001 μέχρι την Βολιβία του 2000 και του σήμερα, που επιχειρεί διαχρονικά να βάλει φρένο στην επέλαση των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, συνδέοντας τους κοινούς αγώνες, σε μία ήπειρο που η γη και η ζωή είναι συνυφασμένη με τη συλλογική εμπειρία. Για αυτό η κοινωνική εξέγερση στην Βολιβία είναι σημαντική, γιατί έχει τη δυναμική ως παράδειγμα, να ανακινήσει τους αυτοοργανωμένους αγώνες απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο σε κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής.

Σουδάν

Το Σουδάν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, από τον Απρίλιο του 2023, όταν και τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα της στρατιωτικής και παραστρατιωτικής άρχουσας τάξης ξεκίνησαν συγκρούσεις μεταξύ τους, για την κατάληψη της εξουσίας. Από τη μία οι Σουδανικές Ένοπλες Δυνάμεις (SAF) και από την άλλη οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF). Από αυτή την σύγκρουση έχουν εκτοπιστεί τουλάχιστον 10 εκατομμύρια άνθρωποι και περίπου 44 εκατομμύρια αντιμετωπίζουν την απειλή λιμού. Σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, η ιστορία αυτοοργάνωσης του σουδανικού λαού θα διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Τον Δεκέμβριο του 2018, ξεσπάει γενικευμένη εξέγερση ενάντια στο μακροβιότατο στρατιωτικό καθεστώς του Ομάρ Αλ Μπασίρ. Η Σουδανική Επανάσταση όπως θα ονομαστεί. Το Καθεστώς Αλ Μπασίρ βρίσκεται στην εξουσία μετά από πραξικόπημα το 1989. Το 2000 ενεργοποιεί τον στρατό και παραστρατιωτικές οργανώσεις ώστε να καταστείλουν εξεγέρσεις στο Νταρφούρ, αποδίδοντας κατηγορίες περί γενοκτονίας και εγκλήματα πολέμου σε μη αραβικές φυλές. Αυτές οι ίδιες παραστρατιωτικές οργανώσεις μετασχηματίζονται, το 2013, στις RSF δίπλα στο επίσημο σουδανικό στρατό (SAF), υπό την επίβλεψη της δικτατορίας του Αλ Μπασίρ.
Η Σουδανική Επανάσταση, που ξεσπάει τον Δεκέμβριο του 2018, αμέσως παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός αυτοοργανωμένου αγώνα μέσω της ενίσχυσης των Επιτροπών Αντίστασης (RCs), οι οποίες είναι ήδη εν ενεργεία από το 2013. Οι Επιτροπές Αντίστασης (RCs) είναι οργανώσεις βάσης που δημιουργήθηκαν σε κάθε γειτονιά των πόλεων όλης της χώρας, με εκατομμύρια να συμμετέχουν σε αυτές. Στην αρχή έπαιξαν κομβικό ρόλο στην οργάνωση των διαδηλώσεων και μετέπειτα δημιούργησαν και άλλες δομές για καλύτερο συντονισμό των εξεγερμένων, σε όλο και πιο δύσκολες συνθήκες. Τον Απρίλη του 2019, υπό το βάρος της Σουδανικής Επανάστασης και πολύ λιγότερο των διεθνών πιέσεων, οι SAF και RSF απομακρύνουν τον Αλ Μπασίρ και μαζί με κόμματα της αντιπολίτευσης σχημάτισαν μεταβατική κυβέρνηση μέχρι το 2023 που θα προκηρύσσονταν εκλογές. Τον Οκτώβρη του 2021, όμως, διέλυσαν μέσω πραξικοπήματος την μεταβατική κυβέρνηση και λίγο μετά άρχισαν τις εχθροπραξίες μεταξύ τους. Πριν καλά καλά ανακοινωθεί το πραξικόπημα του Οκτωβρίου του 2021, οι διαδηλώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει με αποκλεισμούς δρόμων από τις μικρές πόλεις μέχρι την πρωτεύουσα. Οι Επιτροπές Αντίστασης (RCs) παίζουν ξανά κομβικό ρόλο, αναλαμβάνοντας το καθήκον της οργάνωσης της αντίστασης στη νέα απόπειρα πραξικοπήματος των SAF και RSF, πραγματοποιούν διαδηλώσεις, παρέχουν τρόφιμα και στέγη σε εκτοπισμένους, δημιουργώντας το όραμα για την οικοδόμηση ενός Σουδάν από τα κάτω, μέσω των καταστατικών χαρτών (καταστατικά που παρουσίασαν στο σουδανικό λαό για την αναδιανομή του πλούτου και την αναδιοργάνωση της πολιτικής εξουσίας ώστε να διαλύσουν τους πολιτικούς θεσμούς του αυταρχικού καθεστώτος). Η καταστολή από μεριάς των SAF και RSF ήταν σκληρή και παρόλο που μετεξελίχθηκαν σε αντιπάλους, είχαν και έχουν ένα κοινό σημείο. Το κοινό τους μίσος προς την Σουδανική Επανάσταση, την οποία επιχείρησαν να καταστείλουν, από κοινού.

Τον Οκτώβριο του 2023, όταν και ξεσπάει ο μεταξύ τους πόλεμος, δημιουργούνται με την καθοριστική συμβολή των Επιτροπών Αντίστασης (RCs) τα Κέντρα/Δομές Έκτακτης Ανάγκης (ERs). Οργανώσεις βάσης, δηλαδή, οι οποίες ανέλαβαν την οργάνωση υγειονομικών εγκαταστάσεων, την παροχή πληροφοριών για ασφαλή μέρη, την οργάνωση και συντήρηση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας (ρεύμα, νερό κλπ), την δημιουργία κοινοτικών κουζινών κ.ο.κ. Η Σουδανική Επανάσταση παρέμενε και παραμένει, αν και αποδυναμωμένη, ακόμα ζωντανή. Ο σουδανικός λαός, οργανωμένος στη βάση, προσπαθεί να επιβιώσει, εν μέσω ενός σφοδρού πολέμου μακριά από τα φώτα της διεθνής πολιτικής. Τα κράτη της Δύσης σιωπούν και κλείνουν τα μάτια μπροστά στις φρικαλεότητες που διαπράττονται στο κάποτε αποικιοκρατούμενο Σουδάν και για την ευθύνη που φέρουν στις συνθήκες διαχωρισμού του σουδανικού λαού που επικράτησαν και τη στοχοποίηση συγκεκριμένων κομματιών του. Η οργανωμένη από τα κάτω σουδανική επανάσταση, που ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2018, μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα αλλαγής του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος πρώτα στο Σουδάν απειλώντας την σουδανική ελίτ και ύστερα για τους από τα κάτω σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ιράν

Στο πεδίο της Μέσης Ανατολής, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα αιματηρή κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, αυτή τη φορά σε βάρος του Ιρανικού λαού. Οι επιθέσεις που έχουν ξεκινήσει από 28 Φλεβάρη από ΗΠΑ και Ισραήλ, χτυπήματα που βαφτίζονται “αυτοάμυνα”, αποτελούν το πιο πρόσφατο επεισόδιο στο πολεμικό σφαγείο στην περιοχή.

Ο λαός του Ιράν έχει μακρά ιστορία αγώνων απέναντι στο τυραννικό καθεστώς. Η ιρανική επανάσταση του ’79 ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς του Σάχη, όμως γρήγορα αντικαταστάθηκε από το θεοκρατικό του Χομεϊνί. Το νέο καθεστώς Χομεϊνί, δολοφόνησε χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους και αγωνιστές βαφτίζοντάς τους «πράκτορες», για να νομιμοποιήσει τη βαρβαρότητά του.

Σε αυτή την ιστορική, γεωπολιτική συγκυρία, ο λαός του Ιράν βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο αδίστακτους μηχανισμούς εξουσίας. Από τη μια πλευρά, ο δυτικός ιμπεριαλισμός, με το πρόσχημα της απελευθέρωσης, στοχεύει στον γεωπολιτικό έλεγχο, χωρίς να διστάζει να καταστρέφει κρίσιμες κοινωνικές υποδομές όπως σχολεία και μονάδες αφαλάτωσης, προκαλώντας λειψυδρία, περιβαλλοντική καταστροφή και σπέρνοντας τον θάνατο. Από την άλλη πλευρά, το θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων,με στρατιωτικό νόμο μέσω των Φρουρών της Επανάστασης επιδιώκει τη διατήρηση της εξουσίας του, σε βάρος του λαού. Δεν ξεχνάμε πως το ίδιο αυτό καθεστώς, λίγο πριν δεχτεί τις δυτικές βόμβες, έπνιξε στο αίμα τη μεγάλη λαϊκή εξέγερση τον Ιανουάριο του 2026, δολοφονώντας 5.000 έως 30.000 ανθρώπους προκειμένου να καταστείλει τον αγώνα τους για ψωμί, ελευθερία και γυναικεία χειραφέτηση. Καμία ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν μπορεί να απελευθερώσει τους ανθρώπους. Η απελευθέρωση δεν θα έρθει μέσω βομβαρδισμών, ούτε μέσω αντικατάστασης μιας θεοκρατικής δικτατορίας με μια μοναρχία, όπως ονειρεύονται τα φερέφωνα του Ρεζά Παχλεβί που πατρονάρουν την εξέγερση ευθυγραμμισμένοι με τα δυτικά συμφέροντα.

Φυσικά η Ελλάδα, ως κομμάτι του δυτικού μπλοκ εξουσίας, πέρα από την πολιτική στήριξη των επιθέσεων των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, βαθαίνει και τη εμπλοκή της στις πολεμικές επιχειρήσεις όπως με τα ελληνικά patriot που χρησιμοποιήθηκαν για την αναχαίτιση ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Από την άλλη, έχουμε και τη διαστρέβλωση του τι αποτελεί ο αντιμπεριαλισμός. Η λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», αποτελεί εξ ολοκλήρου πολιτική και ηθική χρεοκοπία και είναι ολότελα ξένη ως προς την αναρχική αντίληψη. Αυτές οι «επιρροές» έρχονται από σε εξουσιαστικές και αυταρχικές τάσεις κατά βάση της αριστεράς, μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών μορφωμάτων, καταδίκης λαϊκών εξεγέρσεων, στρατοπέδευσης σε μπλοκ εξουσίας, συνειδητά ψεύτικων διπόλων, συναισθηματικών εκβιασμών, συκοφάντησης αγωνιστών και απειλών, ενδεδυμένες κατ’ επίφαση τον μανδύα του αντιιμπεριαλισμού. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταπίεση. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω, πειθαρχούν και προς τα μέσα, στο εσωτερικό των ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών, οι ίδιοι μηχανισμοί είναι που βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος κάνει ότι δεν το βλέπει αυτό, δεν κάνει αντιιμπεριαλισμό κάνει πολιτική συγκάλυψη.

Το όραμα για την πραγματική χειραφέτηση αναδύεται ήδη από τους ίδιους τους καταπιεσμένους. Οι μαζικές, αυθόρμητες απεργίες και διαδηλώσεις δείχνουν πως ο λαός του Ιράν ακόμα αντιστέκεται. Η μόνη ριζική εναλλακτική απέναντι σε αυτή την τυραννία είναι η κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Εξίσου θεμελιώδης είναι και η καταπολέμηση της πατριαρχίας, με τις γυναίκες να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα. Η πραγματική δύναμη της κοινωνίας δεν βρίσκεται στους κρατικούς θεσμούς, αλλά στη συλλογική δράση από τα κάτω. Στεκόμαστε στο πλευρό του εξεγερμένου λαού του Ιράν.

Παλαιστίνη
Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ που συντελείται για πάνω από δυόμιση χρόνια, από την 7η Οκτώβρη του 2023, μετά από την επίθεση των παλαιστινιακών οργανώσεων, όπου επιχειρήθηκε να βαφτιστεί «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», δεν αφορά μόνο αυτή καθαυτή την περιοχή στο χάρτη. Δεν αφορά μόνο αυτό το σημείου του κόσμου και τον λαό που δέχεται εδώ και 78 χρόνια την οριενταλιστική και αποικιοκρατική βία της Δύσης. Μας αφορά όλους, μιας και στη Γάζα εφαρμόζονται οι πιο ακραίες εκφράσεις καταστολής απέναντι σε όσους αντιστέκονται στο βάρβαρο κόσμο της εξουσίας. Ενώ, ταυτόχρονα, αποτελεί την πιο αποθαρρυμένη πρόβα όλων των θανατοπολιτικών που επιφυλάσσουν κράτος και κεφάλαιο στους απανταχού καταπιεσμένους.

Το κράτος του Ισραήλ, πρότυπο ενός σύγχρονου ολοκληρωτικού καθεστώτος που επιβάλλεται μέσω της κανονικοποίησης του τρόμου και της εφαρμογής γενικευμένων συνθηκών ελέγχου, επιτήρησης, στρατιωτικοποίησης και καταπίεσης, ως το μακρύ χέρι του δυτικού μπλοκ εξουσίας στη Μέση Ανατολή, αφού χτίστηκε πάνω σε τόπους που λεηλατήθηκαν, σε σπίτια που εποικίστηκαν, σε ανθρώπους που εκδιώχθηκαν και σφαγιάστηκαν, σε συνεχείς εκτοπισμούς, επιβολές, καταπιέσεις, εκμετάλλευση και εκδίκηση απέναντι σε κάθε μορφή αντίστασης στην στρατιωτική κατοχή, αφού εφάρμοσε απαρτχάιντ εις βάρος του παλαιστινιακού λαού με αποτέλεσμα τη στέρηση, την ανέχεια και την εξαθλίωσή του, δημιουργώντας την πιο μεγάλη φυλακή στον κόσμο, συνεχίζει να διεξάγει μία άνευ προηγούμενου γενικευμένη δολοφονική επίθεση απέναντι στον παλαιστινιακό λαό, παρά την κατ’ επίφαση εκεχειρία και έχοντας απωλέσει από καιρό οποιουδήποτε είδους προκάλυμμα προκειμένου να δικαιολογήσει τα εγκλήματά του απέναντι στην ανθρωπότητα. Δηλώνει καθαρά πως επιθυμεί την πλήρη εξόντωση των παλαιστινίων, επιδιώκοντας να ξεριζώσει όχι μόνο κάθε σπόρο αντίστασης στο σήμερα, αλλά και τη δυνατότητα ύπαρξης του στο μέλλον, επιδιώκοντας να εξαφανίσει κάθε καρδιά, κάθε συλλογική υπόσταση, τον πολιτισμό και κάθε μελλοντική γενιά, επιδιώκει δηλαδή τον πλήρη αφανισμό του. Η σφαγή που πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή εις βάρος του παλαιστινιακού λαού γράφεται με μεγάλα γράμματα στη συλλογική συνείδηση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και οι διεθνείς πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που επιχειρούν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να μεταφέρουν βοήθεια μετατρέπονται σε στόχο, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις επιθέσεις που έχουν δεχτεί διεθνείς αποστολές αλληλεγγύης, στις συλλήψεις και απελάσεις των συμμετεχόντων, καθώς και στις σοβαρές καταγγελίες για βασανισμούς, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς ακτιβιστών, γεγονότα που αποκαλύπτουν ότι η καταστολή επεκτείνεται πέρα από τα όρια της Γάζας και στρέφεται ενάντια σε κάθε πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Επικύρωση της συμμαχίας του Δυτικού άρματος κυριαρχίας με το Ισραήλ αποτελεί, πέρα από την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας των κρατών με το κράτος-δολοφόνο, και η καταστολή όλων όσοι αγωνίζονται στο εσωτερικό των δυτικών χωρών που αντιμετωπίζονται με ακραία καταστολή, με φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς, διώξεις.

Αυτή τη στιγμή η συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων έχουν οδηγήσει τη Λωρίδα της Γάζας σε συνθήκες γενικευμένης λιμοκτονίας και απόλυτης εξαθλίωσης, με τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού να στερείται τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, ενώ η πρόσβαση σε ανθρωπιστική βοήθεια παρεμποδίζεται συστηματικά από το κράτος του Ισραήλ. Ταυτόχρονα το Ισραήλ διαπράττει δολοφονίες Παλαιστινίων, κατεδαφίζει τα σπίτια τους, λεηλατεί χωράφια και συνεχίζει την εποικιστική στρατηγική του στη Δυτική Όχθη. Παράλληλα στις φυλακές του Ισραήλ, από το 1967 μέχρι σήμερα έχουν περάσει παραπάνω από 800.000 Παλαιστίνιοι και Παλαιστίνιες. Το τελευταίο έτος, σύμφωνα με διεθνή μέσα (Reuters) βρίσκονται σταθερά πάνω από 9.000 μέχρι και 11.000 κρατούμενοι/ες, ενώ από αυτούς , πάνω από 3000 κρατούνται με το καθεστώς της «διοικητικής κράτησης» (δηλ. χωρίς απαγγελία κατηγοριών, χωρίς ορισμό δίκης ή καθορισμό χρόνου κράτησης) , χωρίς να υπολογίζονται και όσοι βρίσκονται σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή άλλα κέντρα κράτησης. Μέσα σε αυτούς βρίσκονται και, με βάση τα τελευταία στοιχεία του Ιουνίου, κοντά στους 360 ανήλικους/ες, ενώ, σύμφωνα με το συμβούλιο της Ευρώπης κάθε χρόνο περνάνε από το ισραηλινό στρατιωτικό σύστημα ως συλληφθέντα 500 με 700 παλαιστίνια παιδιά, κυρίως από τη Δυτική Όχθη. Συνολικά, κοντά στα 10.000 παιδιά έχουν φυλακιστεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Σύμφωνα με ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Ιβ Τσελέμ) οι φυλακές του Ισραήλ αποτελούν στρατόπεδα κακομεταχείρισης με βάση μαρτυρίες αποφυλακισμένων κρατουμένων. Συστηματικοί ξυλοδαρμοί, παρατεταμένη χρήση χειροπεδών και δεσμών, στέρηση ύπνου, ανεπαρκής σίτιση, περιορισμένη πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, απομόνωση, εξευτελιστική μεταχείριση, σεξουαλικοί κακοποίηση, βία και βιασμοί. Τουλάχιστον 90 με 100 Παλαιστίνιοι πέθαναν υπό κράτηση, είτε σε φυλακές είτε σε στρατιωτικά κέντρα από τον Οκτώβρη του ‘23 μέχρι το Μάρτη του 2026. Ενώ κομμάτι της θανατοπολιτικής που εφαρμόζεται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού αποτελεί και η θέσπιση της θανατικής ποινής που ψηφίστηκε αποκλειστικά για τους Παλαιστινίους. Η θανατική ποινή θα αποφασίζεται από στρατιωτικά δικαστήρια, ο κρατούμενος δεν θα έχει δικαίωμα έφεσης και θα εκτελείται εντός 90 ημερών.

Το ελληνικό κράτος, προσδεδεμένο πλήρως στο δυτικό άρμα κυριαρχίας, επιχειρεί την περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων συνεργασίας του με το κράτος του Ισραήλ. Στο πλαίσιο αυτό προωθείται μια σειρά στρατηγικών ενεργειακών, στρατιωτικών και οικονομικών συμφωνιών, ερευνητικών πολεμικών προγραμμάτων που εξελίσσονται μέσα στα πανεπιστήμια, ενώ επιχειρείται και πιο έμπρακτη εμπλοκή στον πόλεμο, μέσα από τη συμμετοχή της με πολεμικά πλοία στις θαλάσσιες διαδρομές του Κόλπου, με τη βάση επιχειρήσεων να είναι στη Λάρισα (επιχείρηση Ασπίδες), με την περαιτέρω αξιοποίηση των αμερικάνικων βάσεων, ειδικά αυτής της Σούδας, και μέσα από πολεμικές επιχειρήσεις, πέρα από τον ανεφοδιασμό των πολεμικών μηχανών, με τις φρεγάτες και τα F-16 που στάλθηκαν για τη προστασία των βάσεων των Βρετανών στην Κύπρο, τους πυραύλους στη Κάρπαθο και την αποστολή στρατιωτικής ομάδας υγειονομικών και μηχανικών που θα επιχειρούν μαζί με τον IDF στη Λωρίδα της Γάζας.

Ταυτόχρονα όμως γράφεται και η μαχητική αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, η αντεπίθεση του στον κατακτητή, η δυνατότητά του και το δικαίωμά του να εξεγείρεται. Ενώ το κράτος του Ισραήλ, αυτό το κράτος πρότυπο στρατιωτικοποίησης και επιβολής, καταγράφεται ως το πιο μισητό και εξόφθαλμο πρόσωπο της εξουσίας. Και από μια θέση μάχης και αντίστασης σε ολόκληρο τον κόσμο οι κοινωνίες φωνάζουν «Εμείς είμαστε με την Παλαιστίνη», και δεν σταματούν όσο κι αν έρχονται αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής, γιατί η επιλογή στάσης αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό είναι ταυτόχρονα η υπεράσπιση της ανθρωπιάς, του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν εκεί που θέλουν, να αισθάνονται, να μιλούν, να τραγουδούν τη γλώσσα τους. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η υπεράσπιση της ελευθερίας. Και οι μεγαλειώδεις κινήσεις αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον κόσμο είναι αυτές που πραγματικά μπορούν να θωρακίσουν τον παλαιστινιακό λαό, γιατί το να μιλάς για όσα βιώνουν στον καιρό της αποσιώπησης, να εναντιώνεσαι στο κράτος του Ισραήλ στον καιρό του ξεπλύματος των εγκλημάτων του, είναι η επιλογή της ζωής έναντι του θανάτου. Και είναι αυτές οι φωνές της αλληλεγγύης, της αλληλοϋποστήριξης που μπορούν να ακουστούν δυνατότερα από τις διαταγές και τις απαιτήσεις της κυριαρχίας, από την Παλαιστίνη μέχρι το Μεξικό και τις εξεγερμένες ιθαγενικές κοινότητες, από τη Σερβία μέχρι τις ΗΠΑ, το Σουδάν, τον Ιράν και τη Βολιβία.

Φύση
Στο πεδίο τώρα της φύσης, η καπιταλιστική, τεχνολογική ανάπτυξη κατά τους τελευταίους αιώνες, σε συνδυασμό με τις βαθιά αντικοινωνικές και απάνθρωπες πολιτικές της εκμετάλλευσης και του κέρδους του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος, έχουν οδηγήσει σε μία δίχως προηγούμενο λεηλασία των φυσικών πόρων του πλανήτη και μία άνευ προηγουμένου ανθρωπογενή παρέμβαση στο παγκόσμιο κλίμα, γεγονός που καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη την κλιματική κατάρρευση και την περιβαλλοντική καταστροφή. Με στόχο την απρόσκοπτη κερδοφορία, τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε μεγάλες φυσικές καταστροφές που αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, διαλυμένες κοινότητες και εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους. Αυτές οι καταστροφές γίνονται όλο και πιο συχνές και πιο ισχυρές και επηρεάζουν όλο και περισσότερα σημεία του πλανήτη. Μεγάλες αυξήσεις θερμοκρασιών, ισχυροί τυφώνες που εμφανίζονται πιο τακτικά, πλημμύρες, αύξηση της ταχύτητας λιωσίματος αιώνιων πάγων στους πόλους, εξαφανίσεις πολλών ειδών ζώων και αποσταθεροποίηση των οικολογικών συστημάτων που καθιστούν αδύνατη τη ζωή πάνω στη γη. Παράλληλα, το ίδιο το σύστημα κερδοφορίας και εκμετάλλευσης πασχίζει να βρει λύσεις στο πρόβλημα που δημιούργησε λόγω της εξάντλησης από την υπερεκμετάλλευση των πεπερασμένων φυσικών πόρων του πλανήτη. Έτσι, προωθεί πολιτικές που βαφτίζονται ως πράσινες και προωθούν την αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη. Φυσικά και αυτές οι πολιτικές δεν θα μπορούσαν να είναι οτιδήποτε άλλο παρά πολιτικές περαιτέρω εκμετάλλευσης και λεηλασίας αφού τις γεννά η ίδια μήτρα. Το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι σε αυτή την οικουμενική απειλή που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, της κλιματικής κατάρρευσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής και την θέτει προ των πυλών σε μία επαπειλούμενη συνθήκη αφανισμού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μόνες υπεύθυνες για αυτή την απειλή είναι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ και ως εκ τούτου η μόνη προοπτική για να αντιμετωπίσουμε την απειλή αυτή είναι ο συλλογικός αγώνας που καταργεί το κράτος και το κεφάλαιο.

Εσωτερικό
Το ελληνικό κράτος, όπως και κάθε κράτος της περιφέρειας, ακόλουθος των ΗΠΑ και της Ε.Ε., εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές των κυρίαρχων δυτικών κέντρων εξουσίας, λειτουργώντας ως μηχανισμός επιβολής ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού εις βάρος των από τα κάτω, εντός και εκτός συνόρων. Υποστηρίζει ενεργά το ισραηλινό κράτος και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ νομιμοποιεί καθεστώτα που σπέρνουν τον θάνατο παγκοσμίως. Δολοφονεί πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα, τους εγκλείει σε στρατόπεδα, σφίγγει τους όρους ασύλου και διευκολύνει τις απελάσεις. Φτωχοποιεί συστηματικά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, τρομοκρατεί και φυλακίζει όσους αντιστέκονται.

Ο στόχος φυσικά, δεν είναι άλλος από τον βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις ορέξεις των ισχυρών. Κράτος και κεφάλαιο ταξινομούν τις ανθρώπινες ζωές σε χρήσιμες και περισσευούμενες: στοχοποιούν μετανάστες και πρόσφυγες, Ρομά, φτωχούς, στοιβάζουν στις σύγχρονες ιδρυματικές αποθήκες ψυχών των ψυχιατρείων και των φυλακών τοξικοεξαρτημένους και φτωχοδιάβολους, χωρίς πρόσβαση στα αναγκαία για την επιβίωση αγαθά, ενώ επιτίθενται άγρια και σε όσους αμφισβητούν τη δυστοπία που ο κόσμος της εξουσίας επιχειρεί να οικοδομήσει. Παρουσιάζουν τους αγωνιζόμενους ως εχθρούς της κοινωνικής συνοχής, ενώ οι ίδιοι καλλιεργούν τον ρατσισμό και τον εκφασισμό για να κρατούν διχασμένους τους καταπιεσμένους. Η ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει το έργο των προκατόχων της με ακόμη μεγαλύτερη ένταση: αποκλείει ολοένα περισσότερους από υγεία, παιδεία, στέγαση, σίτιση• διαλύει εργατικά κεκτημένα δεκαετιών• εμπορευματοποιεί τους δημόσιους χώρους και επιτρέπει την περιβαλλοντική καταστροφή στο βωμό του κέρδους.

Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής δεν είναι νέο φαινόμενο, απλώς δεν μπορεί πλέον να συγκαλυφθεί. Τα εγκλήματα στα Τέμπη, στην Πύλο, στη Βιολάντα, στα νοσοκομεία και στους χώρους εργασίας, δεν είναι ατυχήματα• είναι προδιαγεγραμμένες δολοφονίες, αποτέλεσμα συνειδητής διαχείρισης από κράτος και κεφάλαιο που πλέον έχουν ξεσκεπαστεί.

Υγεία
Στο πεδίο της υγείας, η συστηματική αποδυνάμωση του ΕΣΥ δεν είναι τυχαία: είναι αποτέλεσμα συνειδητών νεοφιλελεύθερων επιλογών που σπρώχνουν την υγεία στο να καταστεί από δημόσιο αγαθό, εμπόρευμα. Ελλείψεις προσωπικού, κατάρρευση υποδομών, συγχωνεύσεις μονάδων, όλα συνθέτουν ένα σύστημα ανίκανο να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες. Το κόστος μετακυλίεται στον καθένα ξεχωριστά, ανάλογα με το βάθος της τσέπης του, αποκλείοντας στην πράξη χαμηλόμισθους, ανέργους, πρόσφυγες και μετανάστες από αξιοπρεπή περίθαλψη. Οι εργαζόμενοι στην υγεία, που αντιμετωπίζουν καθημερινά την υποστελέχωση και την εντατικοποίηση, αγωνίζονται με απεργίες και κινητοποιήσεις για προσλήψεις, αξιοπρεπείς συνθήκες και καθολική δωρεάν πρόσβαση και αντιμετωπίζουν διώξεις και ποινές, όσο το κράτος ανενόχλητο συνεχίζει να προωθεί νομοθεσίες που ενισχύουν την απαξίωση της ζωής.

Πρωτογενής τομέας
Παράλληλη έκφραση της ίδιας επίθεσης είναι η εξόντωση των μικρών αγροτών και κτηνοτρόφων. Στην αρχή του έτους, χιλιάδες έστησαν μπλόκα για πάνω από πενήντα μέρες, διαμαρτυρόμενοι για την απορρόφηση των μικρών μονάδων παραγωγής από το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, τη διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών και την εγκατάλειψή τους μπροστά στις πλημμύρες και την επιζωοτία. Η συντριβή του πρωτογενή τομέα δεν αφορά μόνο τους αγρότες, μιας και η ακρίβεια και η επισιτιστική ανασφάλεια που ακολουθούν χτυπούν το σύνολο της κοινωνίας.

Εργατικά
Η εργασιακή εκμετάλλευση, σε όλα τα πεδία, βαθαίνει μέσα από αντεργατικές αναδιαρθρώσεις: ελαστικά και απελευθερωμένα ωράρια, 13ωρη και εξαήμερη εργασία, μαύρη απασχόληση, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων. Μισθοί που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά συνθλίβουν ακόμα περισσότερο μια καθημερινότητα ήδη στα όριά της. Η αδηφάγα κερδοφορία των αφεντικών έρχεται με τίμημα την πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής στον χώρο εργασίας: 201 εργατικές δολοφονίες μέσα στο 2025, 332 καταγεγραμμένα σοβαρά ατυχήματα, και ήδη 66 θάνατοι τους πέντε πρώτους μήνες του 2026. Κορυφαίο σύμπτωμα αυτής της ασυδοσίας είναι η έκρηξη στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ Α.Ε., όπου πέντε εργάτριες σκοτώθηκαν και άλλες επτά τραυματίστηκαν, όχι από ατύχημα, αλλά επειδή η διοίκηση αγνόησε επιδεικτικά τις ενδείξεις διαρροής υγραερίου, βάζοντας τα κέρδη πάνω από τις ζωές ανθρώπων της τάξης μας. Όσοι αντιστέκονται αντιμετωπίζουν εργοδοτική τρομοκρατία και εκδικητικές απολύσεις, ενώ το κράτος ενισχύει την καταστολή παρανομοποιώντας την απεργία και ποινικοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση, όσο ο θεσμός στον οποίο κατέφευγαν οι εργαζόμενοι/ες προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, δεδουλευμένα, ένσημα, αναίτιες απολύσεις κτλ, το ΣΕΠΕ, έχει πλήρως ευτελισθεί, υποβαθμιστεί και μετασχηματιστεί σε μηχανισμό ξεπλύματος των αυθαιρεσιών των αφεντικών.

Εκπαίδευση
Ο χώρος της εκπαίδευσης αποτελεί κεντρικό πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στις κρατικοκαπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και τις κοινωνικές αντιστάσεις. Το κράτος επιδιώκει τη δομική μετατροπή της παιδείας σε μηχανισμό παραγωγής πειθαρχημένων και ανταγωνιστικών υποκειμένων, πλήρως εναρμονισμένων με τις απαιτήσεις της αγοράς. Η αναδιάρθρωση αυτή δεν είναι αποσπασματική, είναι συνεκτικό σχέδιο που εκτυλίσσεται με ταχείς ρυθμούς.

Στην πράξη αυτό σημαίνει: ελάχιστη βάση εισαγωγής, ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων σχολείων πχ η ίδρυση των Ωνάσειων σχολείων, το διεθνές απολυτήριο, οι χορηγίες ιδιωτών, το πρόγραμμα pisa (πίζα) κ.α. Σημαίνει ταυτόχρονα, ολοκληρωτικός έλεγχος και η καταστολή των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, πλήρης κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων τους και μετατροπή των σχολείων σε φυλακές για μαθητές και εκπαιδευτικούς μέσα από πειθαρχικές διώξεις που αντιμετωπίζουν κοντά 2.500 εκπαιδευτικοί που αρνούνται την αξιολόγηση των ίδιων και των σχολικών μονάδων τους. Στην ανώτατη εκπαίδευση, η διείσδυση του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος στα πανεπιστήμια, ενδεικτική η περίπτωση του ΕΜΠ, συνοδεύεται από καταστολή κάθε αντίστασης: σπάσιμο καταλήψεων, εγκατάσταση καμερών, διώξεις και διαγραφές φοιτητών για την πολιτική τους δράση, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Ο στόχος είναι διττός: από τη μία, η περαιτέρω ταξική διαστρωμάτωση της πρόσβασης στη γνώση• από την άλλη, η μετατροπή της παιδείας σε πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης και ιδεολογικής χειραγώγησης.

Απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και μαθητές αντιστέκονται με απεργίες, καταλήψεις και κινητοποιήσεις. Το κράτος απαντά με ένα πυκνό κατασταλτικό οπλοστάσιο: πειθαρχικές διώξεις για εκπαιδευτικούς, νομικό πλαίσιο που στοχοποιεί μαθητές και γονείς για τις σχολικές καταλήψεις, και νέο πειθαρχικό νόμο για τα πανεπιστήμια που διαλύει την αυτοδιοίκησή τους, εισάγει ευρείας ερμηνείας διατάξεις κατά κάθε μορφής αντίστασης και υποτάσσει την πανεπιστημιακή ζωή στις εκάστοτε κυβερνητικές επιθυμίες. Επιδίωξη είναι η πλήρης αποστείρωση των εκπαιδευτικών χώρων από την κοινωνική ζύμωση, την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών και την παραγωγή κριτικής σκέψης αλλά και ολοένα και μεγαλύτερη αποσυσπείρωση όσων αντιστέκονται στα σχέδια κράτους και αφεντικών.

Σύμμαχος του κράτους σε αυτή την προσπάθεια είναι οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και οι αριστερές φοιτητικές παρατάξεις, που εμφανίζονται κάθε φορά που ξεσπά ένας αυθόρμητος αγώνας στον χώρο της παιδείας, έναν χώρο τόσο ζωτικό και ελπιδοφόρο, για να τον εκτονώσουν, να τον φρενάρουν ή να τον υπαγάγουν στον δικό τους έλεγχο. Η προοπτική μετωπικής σύγκρουσης με το κράτος δαιμονοποιείται συστηματικά, παρατείνοντας έτσι την κυριαρχία του. Το κεντρικό στοίχημα του οργανωμένου αναρχικού χώρου και των ελευθεριακών δυνάμεων στο πεδίο της παιδείας είναι να διαφυλάξουν και να οξύνουν τον συγκρουσιακό και ριζοσπαστικό χαρακτήρα των αγώνων, απέναντι σε όσους επιχειρούν να αναχαιτίσουν τη δυναμική τους.

Καταστολή
Η επιθετική αναδιάρθρωση όλων των κοινωνικών πεδίων συνοδεύεται από την καταστολή κάθε μορφής αντίστασης, με απώτερο σκοπό την εγκαθίδρυση ενός κλίματος φόβου και υποταγής. Η στρατηγική αυτή εκδηλώνεται σε όλα τα μέτωπα: χτυπήματα σε καταλήψεις, κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου, επιθέσεις σε απεργίες και συνδικαλιστικούς αγώνες, διάλυση διαδηλώσεων και συσσώρευση διώξεων, προφυλακίσεων και φυλακίσεων αναρχικών αγωνιστών. Παράλληλα με την ωμή καταστολή, το σύστημα επιχειρεί να διαλύσει κάθε συλλογικό δεσμό: ελέγχει τα πεδία όπου αναπτύσσεται κοινωνική αμφισβήτηση, αποδυναμώνει ιδεολογικά τους αγώνες του παρελθόντος και αναβαθμίζει το νομικό και θεσμικό οπλοστάσιό του, με αρωγούς τα παρακρατικά τάγματα εφόδου που η ίδια η δημοκρατία εκτρέφει.

Πιο συγκεκριμένα, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών στη Λ. Αλεξάνδρας δέχεται το τελευταίο διάστημα την επίθεση των κρατικών «αναπτυξιακών» σχεδίων εκμετάλλευσης, τα οποία έχουν δρομολογηθεί από την Περιφέρεια Αττικής ήδη από το 2015. Μέσα από συστημικά δημοσιεύματα από την αρχή του έτους, οι απειλές για εκκένωση γίνονται όλο και πιο συχνές. Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει τον ξεριζωμό 400 ανθρώπων, ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται παιδιά, ηλικιωμένοι, ασθενείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και οι άνθρωποί της, από την πρώτη στιγμή, υπερασπίζονται σθεναρά τα κατειλημμένο συγκρότημα, με διάφορους τρόπους, όπως πορείες, δράσεις αλληλεγγύης και την απεργία πείνας δυο συντρόφων, του Αριστοτέλη Χατζή που είναι σε απεργία πείνας από 5 Φλεβάρη και της Suzon Doppagne, από 1η Μαη.

Είναι ξεκάθαρο, πώς το κράτος, σε ακόμη μια περίπτωση, επιδιώκει να ξεριζώσει τα σημεία αναφοράς του αγώνα, να ανακόψει τους αυριανούς ξεσηκωμούς απέναντι στην υφιστάμενη και μελλοντική αβίωτη πραγματικότητα που μας επιφυλάσσει η εξουσία και ένα χρεοκοπημένο σύστημα που δεν έχει τίποτα άλλο να υποσχεθεί πάρα εκμετάλλευση, εξαθλίωση και θάνατο. Υπερασπιζόμαστε τους χώρους αγώνα απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις με αλληλεγγύη, αντίσταση και αυτοοργάνωση. Οι καταλήψεις και τα στέκια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αγώνα, είναι σάρκα από τη σάρκα της πολιτικής ζύμωσης, της διαπάλης με κράτος και κεφάλαιο, της συνείδησης που γεννάται στο δρόμο και τα οδοφράγματα. Δε θα αφήσουμε κράτος και κεφάλαιο να καταστείλουν τους πυρήνες στους οποίους διαμορφώνεται και ωριμάζει το όραμα μιας ανθρωπότητας απελευθερωμένης από τα δεσμά της. Κάθε επίθεση στις κατειλημμένες και αυτοοργανωμένες δομές αγώνα είναι επίθεση σε όλους και όλες μας.

Ταυτόχρονα, οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους επιχειρούν το παραδειγματικό χτύπημα του αναρχικού κινήματος ως βασικού εκφραστή, όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, των αδιαμεσολάβητων και ριζοσπαστικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η διαρκής κατασταλτική εκστρατεία του κράτους απέναντι στο αναρχικό κίνημα, που σήμερα κλιμακώνεται, δεν αποτελεί κάποιου είδους αποπροσανατολισμό ούτε είναι παράγωγο της συγκυρίας, αλλά πάγιος και διακηρυγμένος στόχος του συστήματος, ειδικά μετά την εξέγερση του ΄08 και αυτό διότι το αναρχικό κίνημα δεν έδωσε ποτέ συγχωροχάρτι σε κράτος και αφεντικά. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν: η μεθοδευμένη από την Κρατική Ασφάλεια, δίωξη του συντρόφου Χ.Ν., γνωστού για τη συμμετοχή του σε κινηματικές διαδικασίες, στέκια γειτονιάς και σωματεία, από τη γειτονιά της Νέας Φιλαδέλφειας μέχρι το Γαλάτσι και τα Εξάρχεια, ο οποίος στοχοποιείται με μοναδικό «στοιχείο» ένα «μέρος αποτύπωματος σε κινητό αντικείμενο»⋅η πρωτοφανής σε αυστηρότητα ποινή 14 μηνών φυλάκισης (εξαγοράσιμη) εις βάρος του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ., για σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο ΕΜΠ⋅τα χτυπήματα των διαδηλώσεων της 7ης Οκτώβρη στην Αθήνα, ημέρας αλληλεγγύης στον μαχόμενο λαό της Παλαιστίνης, με αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό δεκάδων διαδηλωτών και τη σύλληψη 18 αγωνιστών/στριών⋅το τσάκισμα της διαδήλωσης για τον έναν χρόνο από το θάνατο του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη και 5 συλληφθέντες/είσες, το αστυνομικό πογκρόμ στη διαδήλωση της 17ης Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη και ο ασφυκτικός αστυνομικός κλοιός των αναρχικών μπλοκ στη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη, επίσης στη Θεσσαλονική, καθώς και η περικύκλωση και ανηλεή κατασταλτική επίθεση των κρατικών συμμοριών εις βάρος των πολυπληθών αναρχικών μπλοκ στη διαδήλωση της Αθήνας με αποτέλεσμα αμέτρητους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις 19 συντρόφων/ισσών. Η συστηματική καταστολή που εξαπολύει το κράτος ενάντια στους αναρχικούς είναι συνειδητή στρατηγική επιλογή, με στόχο την αυταρχική του θωράκιση και τη διασφάλιση της ομαλής αναπαραγωγής του, εν μέσω πολλαπλών κρίσεων. Οι διώξεις όσων συμμετέχουν σταθερά σε αυτοοργανωμένες κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες λειτουργούν πρωτίστως ως εργαλείο εκφοβισμού. Μέσα από κατασκευασμένα και αβάσιμα κατηγορητήρια, αλλά και με βίαιες επιθέσεις σε πορείες και συγκεντρώσεις, επιδιώκεται η διάχυση ενός κλίματος φόβου που να καθιστά σαφές ότι η επιλογή του αγώνα συνεπάγεται βαρύ προσωπικό τίμημα: υλικό και ψυχικό. Ταυτόχρονα, προωθείται ενεργά το πρότυπο του εξατομικευμένου και αποπολιτικοποιημένου ατόμου: η παρατεταμένη δικαστική εμπλοκή, η πίεση και η απομόνωση επιχειρείται να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όποιον σκέφτεται να συμμετάσχει στη συλλογική δράση και τους ταξικούς αγώνες.

Ωστόσο, παρά την καταστολή, τη συκοφάντηση, το ξύλο, τις διώξεις και τις φυλακές, το αναρχικό κίνημα συνεχίζει να αγωνίζεται κόντρα σε κάθε εξουσία, κόντρα στην εκμετάλλευση και καταπίεση, κόντρα στις λογικές ανάθεσης, διαμεσολάβησης και συμβιβασμού.

ΑΡΑΣ
Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται και σε ορισμένες δυνάμεις που ασκούν μια «εναλλακτική» μορφή καταστολής. Από τη μία, η σοσιαλδημοκρατία και οι ρεφορμιστικές δυνάμεις, παγκοσμίως, λειτουργούν ως σανίδα σωτηρίας για το εξουσιαστικό σύστημα, απορροφώντας την κοινωνική οργή και εκτρέποντάς την από τον μόνο δρόμο που ανοίγει πραγματικές προοπτικές, αυτόν των ριζοσπαστικών και αδιαμεσολάβητων αντιστάσεων, προς τις ανώδυνες για το σύστημα εκλογικές διεξόδους. Από την άλλη, κάθε λογής σταλινικοί νοσταλγοί των Γκούλαγκ και της Τσεκά επιχειρούν να επιβληθούν ως αφεντικά του κινήματος, διαβρώνοντάς το από μέσα και λειτουργώντας ουσιαστικά ως το μακρύ χέρι του κράτους και της αστυνομίας. Σε αυτό το ρόλο έχει εξελιχθεί η παρακρατική συμμορία της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ , ένα σύμπλεγμα οργανώσεων που έχει μετατραπεί σε αντι-αναρχικό μηχανισμό, αξιοποιώντας τα ίδια εργαλεία και επιδιώκοντας τους ίδιους στόχους με τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Αυτό αποκαλύφθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις 15 Νοεμβρίου 2025, όταν περίπου 200 τραμπούκοι εξαπέλυσαν οργανωμένη και προσχεδιασμένη δολοφονική επίθεση εναντίον αναρχικών κατά την πρώτη μέρα του τριημέρου του Πολυτεχνείου, μια επίθεση που από τύχη δεν άφησε πίσω της νεκρούς. Η ενέργεια αυτή ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με τους στόχους των πρυτανικών αρχών και της αστυνομίας. Παρά την ανοιχτή ανάληψη ευθύνης, κανείς από τους δράστες δεν συμπεριλήφθηκε στη δικογραφία που άνοιξε, η οποία φαίνεται να στρέφεται εναντίον εκείνων που δέχτηκαν την επίθεση. Ενώ φυσικά, άμεσα ο Πρύτανης του ΕΜΠ έσπευσε να ανακοινώσει το τέλος του εορτασμού του Πολυτεχνείου όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια οι παραλίγο δολοφόνοι επιδόθηκαν σε συστηματική παραπληροφόρηση και συκοφάντηση των αναρχικών, αποκαλύπτοντας έτσι την πλήρη σύμπτωση των στόχων τους με αυτούς των πρυτάνεων, των υπουργών και των κρατικών μηχανισμών: το λυσσαλέο χτύπημα του πιο ριζοσπαστικού και δυναμικού κομματιού του κινήματος, αυτού της αναρχίας και των ελευθεριακών δυνάμεων. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουν σταματήσει να επιχειρούν την εδραίωση της παρουσίας τους στα Πανεπιστήμια με αντίστοιχου συμμορίτικου τύπου επιθέσεις που στρέφονται απέναντι σε όσους θεωρούν εχθρούς. Ενώ φτάνουν μέχρι και στο σημείο να δημοσιοποιούν καταγγελίες που αντιστρέφουν την πραγματικότητα επιχειρώντας να παρουσιαστούν ως οι υπέρμαχοι των φοιτητικών αγώνων και διεκδικήσεων αντί για αυτό που πραγματικά είναι, ρουφιάνοι και οι πεμπτοφαλαγγίτες. Ξεκαθαρίζουμε με κάθε τρόπο: αυτό δεν θα τους περάσει.

Φασισμός
Δίπλα στους επίσημους μηχανισμούς καταστολής, το κράτος διατηρεί διαχρονικά και την αντεπαναστατική εφεδρεία του. Ο φασισμός δεν είναι ούτε ιστορικό παρατράγουδο ούτε περιθωριακό φαινόμενο. Είναι όπλο της εξουσίας που ανακινείται κάθε φορά που οι κυρίαρχες σχέσεις κλονίζονται. Κράτος και ΜΜΕ καλλιεργούν μεθοδικά τα πιο σκοτεινά κοινωνικά αντανακλαστικά: ρατσισμό, πατριαρχία, φυσικοποίηση της ανισότητας, ενώ τα παρακρατικά φασιστικά δεκανίκια αναλαμβάνουν τη βρώμικη δουλειά της τρομοκράτησης και της κοινωνικής πειθάρχησης. Στο σημερινό περιβάλλον γενικευμένης κρίσης και πολιτικής αστάθειας, τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου επιστρέφουν στους δρόμους και τις γειτονιές, στοχεύοντας αγωνιζόμενους, μετανάστες και αντιφασίστες, επιδιώκοντας να διαμορφώσουν συνθήκες ανεμπόδιστης εφαρμογής των αντικοινωνικών σχεδίων κράτους και κεφαλαίου. Η δράση τους δεν είναι αυθόρμητη αλλά εντάσσεται σε ένα πλαίσιο κρατικής ανοχής, συγκάλυψης και ιδεολογικής νομιμοποίησης, όπου κάθε κοινωνική αντίσταση βαφτίζεται απειλή για την “τάξη”. Τα τελευταία δύο χρόνια η φασιστική ανασύνταξη γίνεται ολοένα πιο ορατή: συνθήματα σε σχολεία, προπηλακισμοί εκπαιδευτικών και συνδικαλιστών, επιθέσεις σε αντιφασίστες, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μετανάστες και χώρους αγώνα.

Απέναντι σε αυτή τη νέα απόπειρα του συστήματος, του κράτους και των αφεντικών, να επαναπροωθήσουν και να νομιμοποιήσουν στη δημόσια σφαίρα την παρουσία και το λόγο των πιστών ανδρείκελών τους, ο σημερινός αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ηθικές καταγγελίες και περιστασιακές αντιδράσεις. Η αντιφασιστική αντεπίθεση, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού και ταξικού αγώνα ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις ιεραρχίες που γεννούν και συντηρούν τον φασισμό. Μόνο μέσα από συλλογική οργάνωση, αλληλεγγύη και παρουσία στον δρόμο μπορεί να μπλοκαριστεί η φασιστική απειλή και να ανοίξει προοπτική για μια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας.

Πατριαρχία
Μέσα σε συνθήκες ολοκληρωτισμού, όπου η βία και η εκμετάλλευση οξύνονται σε κάθε τομέα ζωής, εντείνεται και η έμφυλη καταπίεση, ως δομικό στοιχείο του κοινωνικού σχηματισμού. Η πατριαρχική βία δεν είναι κάποια μεμονωμένα εγκλήματα, αλλά είναι συστημική και θεσμική, αναπαράγεται και νομιμοποιείται από κρατικούς μηχανισμούς και οικονομικές δομές εξουσίας, καθώς οι σχέσεις ιδιοκτησίας, ιεραρχίας και εκμετάλλευσης παράγουν και οπλίζουν τις συμπεριφορές που την εκφράζουν.
Τα περιστατικά βιασμών και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, όπως οι περιπτώσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, αναδεικνύουν την ενδημική δράση κυκλωμάτων trafficking και τις αιτίες απουσίας πραγματικής προστασίας από το κράτος. Η υπόθεση της κακοποίησης, των βασανιστηρίων και των επαναλαμβανόμενων βιασμών μιας 19χρονης κοπέλας τον Οκτώβριο του 2022 από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας, αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο το πρόσωπο της κρατικής, θεσμικής και έμφυλης βίας. Το συγκεκριμένο αστυνομικό τμήμα έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών που αφορούν βασανιστήρια, θανάτους, παράνομες κρατήσεις, εξευτελισμούς μεταναστών και προσφύγων, καθώς και βιαιοπραγίες εις βάρος τοξικοεξαρτημένων ατόμων. Η αντιμετώπιση του περιστατικού από τις αρχές, κινήθηκε στην πεπατημένη της συγκάλυψης. Παρά την άσκηση ποινικών διώξεων, οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, ως την ολοκλήρωση της δίκης. Την ίδια στιγμή, το θύμα εξαναγκάζεται να υποστεί μια ψυχοφθόρα, μακροχρόνια και άκρως τραυματική δικαστική διαδρομή, η οποία, αντί να παρέχει προστασία, πολλαπλασιάζει την κακοποίηση που έχει ήδη δεχτεί. Κατά την έναρξη της δίκης, η έδρα εξανάγκασε σε μία πολύωρη κατάθεση τη 19χρονη,φτάνοντας μέχρι το σημείο να της κάνει υποδείξεις πώς θα έπρεπε να έχει συμπεριφερθεί, μεταφέροντας για άλλη μια φορά την ευθύνη στο θύμα, συστρατευόμενη πλήρως με την υπεράσπιση των μπάτσων-βιαστών, ενώ δεν έλειψαν και οι στιγμές που η πρόεδρος υπαγόρευε απαντήσεις στους μάρτυρες υπεράσπισης των μπάτσων-βιαστών τη στιγμή που επικρατούσε η διαρκής προκλητικότητα αυτών και του περιβάλλοντος τους καθώς και τα αισχρά σχόλια των δικηγόρων τους. Για την επίρρωση της προσπάθειας διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και ξεπλύματος των μπάτσων, έγιναν και προσπάθειες απομάκρυνσης του αλληλέγγυου κόσμου από την αίθουσα, με τη δίκη να συνεχίζει στις 18 Ιουνίου.
Οι διαδικασίες αυτές δεν είναι μεμονωμένα «αποκλίνουσες», αλλά μέρος μιας ευρύτερης δομής όπου η αστυνομία και η δικαστική εξουσία συγκαλύπτουν τα εγκλήματα, εξοστρακίζουν και στοχοποιούν τα θύματα, και απαξιώνουν τις καταγγελίες, αφήνοντας τα θύματα εκτεθειμένα και ευάλωτα στις κάθε λογής απειλές από τους θήτες και τη διαρκή αφύπνιση του τραύματος τους.
Η κρατική αδιαφορία όμως για την ασφάλεια και τη ζωή εργαζομένων, γυναικών, ανηλίκων και μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας δεν είναι τυχαία. Αποτελεί έκφραση της ίδιας της λογικής που υπερασπίζεται συμφέροντα πάνω από ανθρώπινες ζωές. Παράλληλα, τα αφεντικά, ενθαρρυμένα από τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις, εντείνουν τους έμφυλους διαχωρισμούς και τις ανισότητες, ενώ οι αναφορές για σεξουαλικές παρενοχλήσεις συχνά αγνοούνται ή υποβαθμίζονται. Όσο η έμφυλη βία, από το δρόμο και την εργασία μέχρι τις πιο ακραίες μορφές εμπορίας και trafficking, δεν αντιμετωπίζεται ως ζήτημα του συνολικού πολιτικού συστήματος, τόσο θα συγκαλύπτεται το γεγονός ότι η ίδια η κρατική και καπιταλιστική δομή συνδέεται με τη διαιώνισή της. Τέλος, όσες και όσοι αγωνίζονται ενάντια στην πατριαρχία και την εκμετάλλευση βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με την άμεση κρατική καταστολή, όχι μόνο στο πεδίο των καταγγελιών, αλλά στην καθημερινή τους ύπαρξη και έκφραση. Η καταστολή και η φίμωση δεν στοχεύουν μόνο στην καταστολή των κινημάτων, αλλά στην απονεύρωση κάθε προσπάθειας απελευθέρωσης από τις σχέσεις καταπίεσης που δομούν την κοινωνία.

Επίλογος
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα κινήματα δοκιμάζονται ταυτόχρονα τόσο από την κρατική καταστολή όσο και από την ιδεολογική αποσύνθεση που διαβρώνει κοινωνία και αγώνες. Ο εκφασισμός, ο κοινωνικός κανιβαλισμός, η εξατομίκευση, ο κατακερματισμός και η ερήμωση του συλλογικού οράματος δεν είναι τυχαία φαινόμενα αλλά τα αναπόφευκτα αποτελέσματα της διαιώνισης της κυριαρχίας των ισχυρών πάνω στην ανθρωπότητα.
Διέξοδο αποτελούν μόνο οι αυτοοργανωμένοι αγώνες από τα κάτω, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στις γειτονιές. Για την υπεράσπιση των καταλήψεων και των χώρων αγώνα, για τη δημόσια υγεία και παιδεία. Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των δημόσιων χώρων, στη λεηλασία της φύσης, στην αναζωπύρωση του νεοναζισμού, στην έμφυλη βία. Με αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες. Ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό. Η ριζοσπαστικοποίηση αυτών των αγώνων δεν είναι ουτοπία: είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στον κόσμο της εκμετάλλευσης. Και αυτό απαιτεί οργανωμένη αναρχική παρουσία μέσα σε αυτούς.
Ωστόσο, ο αναρχικός χώρος οφείλει να πετάξει βαρίδια που τον συνοδεύουν εδώ και χρόνια: τη λογική της συγκυρίας, την κούφια καταγγελία, την απουσία συνεπούς κατεύθυνσης, τις πρακτικές που αδυνατούν να αμφισβητήσουν ουσιαστικά το κράτος και το κεφάλαιο. Αυτές οι αδυναμίες δεν ανοίγουν δρόμους χειραφέτησης αλλά αντίθετα απομακρύνουν την κοινωνία, αναπαράγοντας ελιτισμούς και αυταρέσκειες που δεν στοχεύουν στην ανατροπή του συστήματος αλλά στη διαχείριση της ήττας.
Αναγκαία είναι η συλλογική οργάνωση με ιδεολογική συνοχή, σταθερή παρουσία σε όλα τα μέτωπα και ξεκάθαρο πολιτικό προσανατολισμό, μακριά από λογικές πρωτοπορίας και μεταρρυθμιστικές ψευδαισθήσεις. Χρειάζεται ένας μαχητικός πόλος που θα επαναφέρει διαρκώς στη δημόσια σφαίρα το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης, αναδεικνύοντας την αναρχία ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για μια απελευθερωμένη κοινωνία, σε αντίθεση με τις κάθε λογής απόπειρες εξωραϊσμού του συστήματος.
Αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί εδώ και μια δεκαετία η Α.Π.Ο., ως μια ανοιχτή και διαρκής πρόταση προς όσους και όσες αναφέρονται στον οργανωμένο, συλλογικό αναρχικό αγώνα και στην προοπτική της Κοινωνικής Επανάστασης, χτίζοντας χώρους όπου ξαναπλέκονται κοινωνικοί δεσμοί, όπου κανείς δεν περισσεύει και η δύναμη στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες αναδύεται μέσα από το σύνολο και όχι από τον ισχυρότερο. Με επιμονή και συλλογική δουλειά, ριζώνει το κοινό όραμα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ιεραρχίες, χωρίς αποκλεισμούς. Για την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό!
Αλληλεγγύη σε όλους όσους αντιστέκονται, από τις αντιστεκόμενες κοινότητες στις Η.Π.Α. ως τα βουνά του Μεξικού, από την Παλαιστίνη ως το Ιράν, το Σουδάν, τη Βολιβία. Τα κράτη που πολεμούν τους λαούς τους θα ηττηθούν.

Αναρχική Συλλογικότητα Όμικρον 72, μέλος ΑΠΟ

 

---

 

Τοποθέτηση της Αναρχικής Συλλογικότητας Κύκλος της Φωτιάς στο 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – ΟΣ

13-14 Ιούνη 2026 – Θεσσαλονίκη

 

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Τα κράτη και οι κυρίαρχες ελίτ ξαναμοιράζουν τον κόσμο και αναδύεται ο,τι πιο μαύρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη ιστορία. Ο πόλεμος και ο φασισμός, ως οι πλέον εξαχρειωμένες εκφράσεις της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής, αποτελούν μία πραγματικότητα που απειλεί τις κοινωνίες όλου του κόσμου. Τα ταξικά, κοινωνικά, διεθνιστικά οδοφράγματα αλληλεγγύης και οι λαϊκές/κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις των πληβείων σε όλο τον κόσμο αποτελούν τη μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για την ανατροπή των κυρίαρχων καταστροφικών σχεδιασμών και για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Ταυτόχρονα οι διακρατικοί σχηματισμοί αυξάνουν την επιθετικότητά τους, οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους και απεργάζονται την επέκταση της ισχύος τους με στρατιωτικά μέσα, με ολέθριες συνέπειες για κάθε λαό που θα βρεθεί στο διάβα τους, λεηλατώντας εδώ και αιώνες το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και προετοιμάζουν το επόμενο βήμα. Τη μετάβαση από τις περιφερειακές συγκρούσεις «δια αντιπροσώπων» στον γενικευμένο πόλεμο, προκειμένου να διατηρήσουν τα βαμμένα με αίμα «κεκτημένα» της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας τους.
Τα κράτη και οι διακρατικοί μηχανισμοί βάζουν μπροστά τις πολεμικές μηχανές, εξαπολύουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και διαμορφώνουν εμπόλεμες κοινωνίες τόσο για να διευρύνουν τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και για να συνεχιστεί η λεηλασία της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής. Μια συνθήκη στην οποία οι μόνοι πραγματικά χαμένοι είναι οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πολεμικά σφαγεία και με τις συνέπειες του πολέμου, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και τον θάνατο.
Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, τόσο στο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού σχεδον 5 χρόνια πριν όσο και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού για τον διωγμό από τη γη του, τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, τους βομβαρδισμούς της Βυρηττού, την ισοπέδωση και τους διωγμούς στο νότιο Λίβανο από το γενοκτόνο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ που λυσσαλέα επιχειρεί να επιβάλει την απόλυτη ηγεμονία του στη Μέση Ανατολή και την νοτιοανατολική μεσόγειο. Αυτό μαρτυρά επίσης η συνεχώς αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ σε διάφορα σημεία του πλανήτη και ο πόλεμος εναντίον του Ιράν, ως απότοκο της κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους και των τεράστιων και πολλαπλών εσωτερικών κρίσεων και της ανάγκης τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο, ορυκτά, νερό και βιοποικιλότητα.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένη στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες επεμβάσεις τα τελευταία και όχι μόνο χρόνια. Η σημερινή πολιτική διαχείριση, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκπλήρωσε και συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή της στο ακέραιο, που δεν είναι άλλη από τη διαρκή προσπάθεια, στο κομμάτι που της αναλογεί, για την ανεμπόδιστη επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας του κράτους και του κεφαλαίου, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τόσο η στρατηγική ενεργειακή συμφωνία όσο και ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ με την αναβάθμιση της αμερικάνικης βάσης της Σούδας και του ρόλου της στην ευρύτερη περιοχή, τη μεταφορά «ειδικών» όπλων στην αεροπορική βάση του Αράξου και την επέκταση των υφιστάμενων στρατιωτικών νατοϊκών βάσεων σε μια σειρά περιοχών της χώρας, συμπεριλαμβανομένων της Λάρισας, του Στεφανοβικείου και της βάσης ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους, επιβεβαίωσης της πρόσδεσης της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και ενίσχυσης του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.
Ειδικά η αμερικάνικη βάση της Σούδας λειτουργεί ως ένα κρίσιμο κέντρο στρατιωτικής παρακολούθησης, συντονισμού και υποστήριξης των αμερικάνικων και ευρωατλαντικών επιχειρήσεων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση και επέκταση των ικανοτήτων της συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και έμμεσης υποστήριξης του ισραηλινού κράτους και της συμμετοχής του στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η βάση αυτή συμβολίζει και εξυπηρετεί τη διατήρηση της αμερικάνικης και ευρωατλαντικής κυριαρχίας και κηδεμονίας στη νευραλγική περιοχή της ανατολικής μεσογείου, δίνοντας στρατιωτικές δυνατότητες για ταχεία αντίδραση και χειρισμό των γεωπολιτικών συμφερόντων της.

Το ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των αμερικάνικων και ισραηλινών βομβαρδισμών του Ιράν παρείχε κάθε δυνατή υποστήριξη στις επιχειρήσεις αυτές, έστειλε πολεμικά πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο, υποκρινόμενο ότι πρόκειται για βοήθεια και για αμυντικούς σκοπούς αποτροπής χτυπήματός της ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για την υπεράσπιση της βρετανικής στρατιωτικής βάσης στο ακρωτήρι της Πάφου. Στη συνέχεια έστειλε στην Κάρπαθο αντιαεροπορικά συστήματα για την άμυνα της αμερικάνικης βάσης στη Σούδα, οι φρεγάτες του βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στα ανοιχτά του Ισραήλ για την άμυνά του και τη μεταφορά πληροφοριών μέσω στρατιωτικών ραντάρ σχετικά με επικείμενα χτυπήματα νατοϊκών και αμερικανοϊσραηλινών στόχων και ελληνικά patriot χρησιμοποιήθηκαν για την αναχαίτιση ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων που στόχευαν πετρελαϊκή εταιρεία στη Σαουδική Αραβία. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα απο το οποίο η χώρα εμπλέκεται όλο και ενεργητικότερα στους πολεμικούς σχεδιασμους ΗΠΑ και Ισραήλ, καθιστώντας τον ελλαδικό χώρο ως την πρωτη γραμμή των μετόπισθεν των πολεμικών επιχειρήσεων του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.

ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ – ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού πραγματοποιείται με τη συμμαχία των κρατών της Δύσης, που οι χλιαρές τους «ανθρωπιστικές» ανακοινώσεις απλά επιβεβαιώνουν τη συναίνεση και στήριξή τους στις επιχειρήσεις του Ισραήλ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη τα κράτη επιτίθενται σε όσους αγωνίζονται ενάντια στη θηριωδία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Στις 18 Μαΐου το ισραηλινό πολεμικό Ναυτικό προχώρησε σε αναχαίτιση του στόλου αλληλεγγύης global sumud flotilla σε διεθνή χωρικά ύδατα, νότια της Κύπρου, απαγάγοντας με όρους πειρατείας συνολικά 461 ακτιβιστές. Παράλληλα 87 από τους ακτιβιστές ξεκίνησαν απεργία πείνας ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την απαγωγή τους από το Ισραήλ αλλά και σε αλληλεγγύη με τους περισσότερους από 9.500 Παλαιστίνιους κρατούμενους, που βασανίζονται καθημερινά στα κελιά του σιωνιστικού καθεστώτος, περιμένοντας την εκτέλεσή τους έπειτα από τον πρόσφατο νόμο που ψήφισε η Κνεσέτ. Οι ακτιβιστές που απήχθησαν από τις ισραηλινές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωποι με σωρεία βασανιστηρίων, με τους περισσότερους να ξυλοκοπούνται άγρια, ενώ υπήρξαν και καταγγελίες για σεξουαλικές κακοποιήσεις και βιασμούς. Μετά την προφανή συμμετοχή του ελληνικού κράτους στις πρώτες αναχαιτίσεις ανοιχτά της Κρήτης, το κυπριακό κράτος παίρνει την σκυτάλη και παραδίδει τους αλληλέγγυους στα χέρια των σιωνιστών. Είναι φανερό ότι η καταστολή επεκτείνεται πέρα από τα όρια της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και στρέφεται ενάντια σε κάθε πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Το Ισραηλινό κράτος αφού ισοπέδωσε ολοκληρωτικά τη Γάζα, συνεχίζει τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, τους βομβαρδισμούς στον Λίβανο και το Ιράν, συνεχίζει ακάθεκτο να επιδεικνύει την αιμοδιψή του δράση με τις δυτικές κυβερνήσεις να συναινούν μέσω των υποκριτικών ανθρωπιστικών καταγγελιών τους. Την ίδια στιγμή διατηρούν τις πολιτικές και οικονομικές συμφωνίες με το Ισραήλ, ενώ επιτίθενται σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης που πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο και ποινικοποιούν τα σύμβολα του παλαιστινιακού λαού, διατρανώνοντας πως στον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού, υπάρχει ένα και μόνο «δίκαιο». Παρά την κρατική καταστολή οι αντιστάσεις που εκδηλώνονται διασώζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στην εν εξελίξει γενοκτονία ενός λαού, απέναντι στην εξόφθαλμη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, των λέξεων και των νοημάτων τους, της ιστορίας, απέναντι στη σιωπή που επιχειρούν δια της βίας να επιβάλλουν στο εσωτερικό τους τα ίδια κράτη που επιτρέπουν να συντελείται αυτό το ιστορικό έγκλημα. Σε τοπικό επίπεδο κορυφαίο παράδειγμα κατασταλτικής επιχείρησης αποτελεί η δολοφονική επίθεση στην πορεία αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό στην Αθήνα στις 07/10/25 όπου τα ένστολα τάγματα εφόδου της δημοκρατίας επιτέθηκαν βάναυσα στο σώμα της διαδήλωσης, πραγματοποιώντας 18 συλλήψεις, χτυπώντας με μένος τους διαδηλωτές και προκαλώντας τους σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ άμεσα ξεκίνησε η προσπάθεια για μία ακόμη σκευωρία με την εφεύρεση κακουργηματικών κατηγοριών για τους συλληφθέντες. Σε διεθνές επίπεδο καθ’ όλη τη διάρκεια της γενοκτονίας το μεγαλύτερο κομμάτι των διεθνών ανθρωπιστικών αποστολών έχει αποτραπεί και απαγορευτεί από το Ισραήλ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα αρχικά το χτύπημα πλοίου – αποστολής αλληλέγγυων από δυο ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε διεθνή ύδατα κοντά στη Μάλτα, το μπλοκάρισμα του Madleen λίγο πριν φτάσει στη Λωρίδα της Γάζας, έπειτα την επίθεση στο global sumud flotilla και την απαγωγή εκατοντάδων μελών του και το μπλοκάρισμα του στόλου one thousand madleens μαζί με την αιχμαλωσία των επιβαινόντων. Όλες αυτές οι διεθνείς αποστολές είχαν σκοπό να σπάσουν τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας για να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στον λαό της Παλαιστίνης και παρά την αποτροπή τους αποτέλεσαν σημαντικά σημεία διεθνούς συσπείρωσης και συντονισμού της αλληλεγγύης προς τη μαχόμενη Παλαιστίνη. Επίσης σε τοπικό επίπεδο η πανελλαδική κινητοποίηση αλληλεγγύης στον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και η στοχοποίηση της βάσης της Σούδας με τη μεγάλη και δυναμική παρουσία πλήθους συντρόφων/ισσών και συλλογικοτήτων, που ανταποκρίθηκαν πανελλαδικά, αποτελεί σημείο αναφοράς του αγώνα ενάντια στην γενοκτονία της Παλαιστίνης και αφήνει μια σημαντική πολιτική παρακαταθήκη για το μέλλον. Ως Αναρχική Πολιτική Οργάνωση καλέσαμε και προπαγανδίσαμε το διήμερο κινητοποιήσεων ενώ πολλοί σύντροφοι/ισσες των ομάδων της ΑΠΟ από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη συμμετείχαν με διακριτή αναρχική παρουσία τόσο στη διαδήλωση στην πόλη των Χανίων όσο και σε αυτή προς τη βάση της Σούδας. Στόχος της παρέμβασής μας αποτέλεσε η έκφραση της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό απέναντι στην κατοχή, το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία όσο και συνολικά η ανάπτυξη και διάχυση του αναρχικού αντιπολεμικού λόγου απέναντι στο ελληνικό κράτος, που η ενίσχυση του ρόλου του περνάει από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Από την πλευρά μας ως οργανωμένοι αναρχικοί αγωνιστές/ στριες όλο το προηγούμενο διάστημα βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό ως απότοκα της επιβολής της παγκόσμιας κυριαρχίας του κράτους και του καπιταλισμού. Είμαστε αλληλέγγυοι με κάθε λαό που μάχεται σκληρά κι επίμονα για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του με μόνους συμμάχους του τους αγωνιζόμενους σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτά τα στοιχεία του αγώνα τους θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί, τη δυνατότητα του κατακτημένου να αντεπιτίθεται στον πανίσχυρο κατακτητή, την ικανότητα του φτωχού και του αποκλεισμένου να εξεγείρεται κάτω κι από τις πιο βάρβαρες συνθήκες. Η διεθνής αλληλεγγύη θέλουμε να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό των επιτιθέμενων κυρίαρχων φέρνοντας στο προσκήνιο τη δική μας ιστορία, την ιστορία των αγώνων των από τα κάτω που κόντρα σε όλους τους καιρούς, δημιουργούν τη ζώσα πραγματικότητα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, αποτελώντας το μόνο πραγματικό ανάχωμα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Ταυτόχρονα ως ΑΠΟ το προηγούμενο διάστημα είχαμε την ευκαιρία και με αφορμή την οργάνωση της φιλοξενίας του συνεδρίου της διεθνούς των αναρχικών ομοσπονδιών, να επεξεγεργαστούμε και να βαθύνουμε ακόμα περισσότερο τις θέσεις και τις αναλύσεις μας στην κατεύθυνση της θεωρητικής συνεισφοράς μας στο αναρχικό κίνημα. Σήμερα ζούμε μια περίοδο διαστρέβλωσης εννοιών και αξιών, και η ανάγκη για το αναρχικό κίνημα να οικοδομήσει το πολιτικό, ηθικό και ιδεολογικό του πλαίσιο είναι πιο επείγουσα από ποτέ, τόσο για την αφύπνιση της συνείδησης των από τα κάτω, όσο και για την υπεράσπιση των θέσεών του απέναντι στις προσπάθειες επιβολής ξένων αντιλήψεων σχετικά με τον αναρχικό αγώνα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Αυτές οι προσπάθειες πηγάζουν από αυταρχικές τάσεις, κυρίως αριστερής πολιτικής προέλευσης, και εκφράζονται μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών σχηματισμών, την καταδίκη λαϊκών εξεγέρσεων, την ευθυγράμμιση με κέντρα εξουσίας, συνειδητά ψευδή διλήμματα, συναισθηματικό εκβιασμό, συκοφαντία αγωνιστών και απειλές, όλα ντυμένα κατ’ επίφαση με τον μανδύα του αντι-ιμπεριαλισμού.
Η λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» οδηγεί πάντα στο ίδιο αδιέξοδο: σιωπή για τα εγκλήματα του νέου και οπορτουνιστικού συμμάχου, δικαιολόγηση της βίας του και απόρριψη των αγώνων που αυτός καταστέλλει εσωτερικά. Έτσι ο αντι-ιμπεριαλισμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο, χάνοντας κάθε ελευθεριακό περιεχόμενο και αναλυτική ουσία.
Από αναρχική σκοπιά, αυτό είναι αδιανόητο. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταστολή. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω πειθαρχούν και προς τα μέσα, εντός ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών. Οι ίδιοι μηχανισμοί βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος προσποιείται ότι δεν το βλέπει αυτό δεν ασκεί αντι-ιμπεριαλισμό αλλά πολιτική συγκάλυψη.
Ο προλεταριακός διεθνισμός δεν επιλέγει κράτη, σημαίες ή πόλους μέσω οπορτουνιστικών συμμαχιών, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αξιοποιήσει τις εσωτερικές αντιθέσεις και τα ρήγματα του συστήματος. Επιλέγει πλευρά στους κοινωνικούς αγώνες: στέκεται με τους εργάτες, με τους πρόσφυγες που συνθλίβονται στα σύνορα, με τους στρατολογημένους και τους λιποτάκτες, με τους φυλακισμένους, με τους εξεγερμένους, με όλους όσοι πληρώνουν το κόστος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου κι αν βρίσκονται. Δεν περνά μέσα από υπουργεία εξωτερικών ή γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Περνά μέσα από τη διεθνιστική αλληλεγγύη από τα κάτω.

***

Βασικές στρατηγικές προτεραιότητες του ελληνικού κράτους και της αρχουσας τάξης διαχρονικά αποτελούν η εξυπηρέτηση της άρρηκτης διασύνδεσής τους με τον ευρωατλαντικό άξονα και η προώθηση των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων με στόχο τον συνολικό μετασχηματισμό του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας. Η επιβολή πάνω στην κοινωνία της επιβεβαίωσης και επέκτασης αυτών των στρατηγικών προτεραιοτήτων της κυριαρχίας που προηγήθηκε την περίοδο 2011-2019 επετεύχθη τόσο με τη συστηματική και άγρια καταστολή των αυτοοργανωμένων λαϊκών/κοινωνικών/ταξικών αγώνων όσο και με τη σύμπραξη και συνεργασία όλου του πολιτικού και κομματικού προσωπικού της δημοκρατίας απο τη δεξιά και ακροδεξιά μέχρι την καθεστωτική και σοσιαλδημοκρατική αριστερά. Έτσι η πολιτική διαχείριση της τελευταίας επταετίας, που αποτελεί την ακροδεξιά εκδοχή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, προχωρά με ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα στις διακηρυγμένες στοχεύσεις του κόσμου της εξουσίας. Από τις ιδιωτικοποιήσεις, τη λεηλασία του φυσικού κόσμου, την ελαστικοποίηση και εντατικοποίηση της εργασίας, την καλλιέργεια του ρατσισμού και του εθνικισμού, την ακόμη μεγαλύτερη πρόσδεση στο ΝΑΤΟ, τη μονιμοποίηση του ρόλου του συνοριοφύλακα της Ευρώπης- Φρούριο, μέχρι την καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και την επίθεση στο αναρχικό κίνημα.

Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη 3μιση χρόνια πριν, αλλά και η εμπειρία από προηγούμενα μαζικά κρατικά εγκλήματα, όπως στη Ρικομέξ, το Σάμινα, την Ηλεία, τη Μάνδρα, το Μάτι και την Πύλο καταδεικνύουν την αθεράπευτα αντικοινωνική και δολοφονική φύση του επιβαλλόμενου εξουσιαστικού και ιεραρχικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι γίνεται καθαρό πως η διαμεσολάβηση συνολικά των κοινωνικών σχέσεων από το κράτος, ανεξάρτητα της πολιτικής διαχείρισής του, διαχρονικά δεν έχει προσανατολισμό και στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών αλλά αντίθετα προτεραιότητα πάντα των κρατικών θεσμών και μηχανισμών είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας.
Το ίδιο ακριβώς καταδεικνύει η εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, μετά από έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις στις οποίες εργάζονταν, και από την οποία τραυματίστηκαν άλλοι 7 εργάτες, αλλά και οι μετέπειτα προσπάθειες των κρατικών μηχανισμών να αποκρύψουν τις ελλείψεις από τη μεριά της εργοδοσίας σε μέτρα προστασίας, τις παράνομες κατασκευές προπανίου, τις αδήλωτες εγκαταστάσεις του υπογείου του εργοστασίου, την εργοδοτική τρομοκρατία που ασκούταν επί σειρά ετών σε αυτό το εργασιακό κάτεργο. Η έκρηξη στη Βιολάντα δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα, αλλά αντίθετα αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς, ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Οι δεκάδες δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας, όπου μόνο το 2025 έφτασαν τις 201, μαρτυρούν οτι οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος, που καταδυναστεύει, δολοφονεί, εξαθλιώνει.
Το ίδιο επίσης καταδεικνύουν και οι πρόσφατες μαζικές δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στο ναυάγιο της Χίου, όπου το σκάφος του λιμενικού στην κυριολεξία πέρασε από πάνω τους, διαμελίζοντάς τους, ενώ στη συνέχεια επιζώντες του ναυαγίου βρέθηκαν στο στόχαστρο διώξεων, με σκοπό να δικαιολογηθεί ένα ακόμα κρατικό έγκλημα και να μετακυλιστούν οι ευθύνες από τους θύτες στα θύματα. Οι δολοφονικές αντι-μεταναστευτικές πολιτικές “αποτροπής” και η οικοδόμηση της Ευρώπης- Φρούριο αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους και στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Τα “τείχη” που υψώνονται δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν με κάθε μέσο τους απόκληρους, τους “πλεονάζοντες πληθυσμούς” εκτός Ευρώπης, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, στην δημιουργία μιας κοινωνικής συνθήκης φόβου, ελέγχου και μίσους με σκοπό την άρρητη αποδοχή της άγριας εκμετάλλευσής τους από τους κυρίαρχους.

Η κρατική και καπιταλιστική επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι αποτέλεσμα της συνολικής κρίσης του συστήματος και οξύνεται όλο και περισσότερο, επιδιώκοντας να στερήσει από την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία κάθε προοπτική αντίστασης και παράλληλα να ξεριζώσει ο,τι έχει κερδηθεί στο παρελθόν μέσα από αιματηρούς αγώνες. Η όλο και μεγαλύτερη ενταντικοποίηση στους χώρους δουλειάς και η επιβολή επαχθέστερων όρων στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, η επίθεση στην εκπαίδευση σε κάθε βαθμίδα με την όξυνση των ταξικών φραγμών, των αποκλεισμών, της καταστολής και της πειθάρχησης, η διάλυση και απαξίωση του ΕΣΥ, η επίθεση στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς και ο αποκλεισμός των φτωχών από την πρόσβαση στην υγεία, η λεηλασία του φυσικού κόσμου και η καταστοφή των τοπικών κοινωνιών για τα κέρδη του κράτους και του κεφαλαίου, η αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του κράτους και η σφοδρή κατασταλτική μανία που έχει εξαπολύσει απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις είναι μερικά από τα σημεία των αναδιαρθρώσεων που επιχειρούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά να επιβάλλουν στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, με σκοπό τον πλήρη κοινωνικό μετασχηματισμό και την δημιουργία μιας κοινωνίας υποταγμένης και φοβισμένης, ανήμπορης να ορθώσει ανάστημα μπρος στην αδικία και ανελευθερία που υφίσταται.

Είναι ξεκάθαρο πως η κοινωνική δικαιοσύνη για κάθε κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα, δεν θα μπορούσε να έρθει μέσα από τους κρατικούς θεσμούς και μηχανισμούς, αλλά μόνο από την ίδια την κοινωνική βάση. Μέσα από ένα οργανωμένο κοινωνικό ταξικό κίνημα που θα αποτελέσει πραγματική απειλή στο σύστημα που δολοφονεί, εξαθλιώνει και καταστέλλει. Ένα κίνημα που θα θέτει στο επίκεντρο τη συνολική προοπτική της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης, διαλύοντας τις αυταπάτες που καλλιεργούνται περί δικαίωσης μέσα από τις δικαστικές αίθουσες και τα κοινοβουλευτικά έδρανα και προσφέρουν συνεχή νομιμοποίηση του εγκληματικού κρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Ένα κίνημα που θα αντιπαρατεθεί κατά μέτωπο με όσους προτάσσουν την ανάθεση της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών στο κράτος, καταδεικνύοντας συνεχώς ότι η αποκλειστική στόχευση των κρατικών θεσμών και μηχανισμών διαχρονικά υπήρξε η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας. Ο μόνος δρόμος για πραγματική εκπλήρωση των κοινωνικών αναγκών και προσδοκιών είναι ο αδιαμεσολάβητος, ακηδεμόνευτος και αντιθεσμικός αγώνας για την οικοδόμηση ενός κόσμου όπου τα κοινωνικά αγαθά θα βρίσκονται στον έλεγχο της ίδιας της κοινωνικής βάσης, από τους τα κάτω για τους από τα κάτω. Γι’ αυτό είναι επιτακτική η συνεχής, ορατή και οργανωμένη παρέμβαση των αναρχικών σε κάθε σημείο όπου εκδηλώνεται η κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα, στην κατεύθυνση της συλλογικής οργάνωσης, ενίσχυσης και σύνδεσης των υπαρχόντων σημείων αντίστασης από τα κάτω που αποτελούν στο εδώ και στο τώρα αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα και η δημιουργία νέων συλλογικών εστιών αγώνα στα σχολεία, τις σχολές, τα εργασιακά κάτεργα, τις γειτονιές στην κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

***

Το βάθεμα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού εκδηλώνεται αφενός με τις συνεχείς και δυσμενέστερες αναδιαρθρώσεις απέναντι στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αλλά και την προετοιμασία της κοινωνικής βάσης για μια εμπόλεμη κοινωνία, την εμπέδωση μιας συνθήκης σιωπής και ταυτόχρονα υποταγής στα σχέδια των κυρίαρχων και αφετέρου με το τσάκισμα του εσωτερικού εχθρού, κάθε αντίστασης που εκδηλώνεται από τα κάτω και στόχο έχει να θέσει ανάχωμα στις αντικοινωνικές και εγκληματικές πολιτικές κράτους και κεφαλαίου. Γι’ αυτό και το αναρχικό κίνημα, όσο το σύστημα εξουσίας απονομιμοποιείται και βρίσκεται σε βαθιά κρίση, αποτελεί βασικό στόχο της καταστολής, με φυσικούς και ιδεολογικούς όρους, μέσα από την κατασυκοφάντησή του και την επιχείρηση απομόνωσής του. Η κρίση μέσα στην οποία όμως βρίσκεται το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα δεν οδηγεί νομοτελειακά στη συντριβή του, αντιθέτως αυτό επιτείνει με αλαζονεία και οξυμένη ένταση την επίθεσή του, στοχεύοντας στο μούδιασμα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και στην επικράτηση του φόβου.
Έτσι οι εξουσιαστές σήμερα επιχειρούν να σβήσουν τα αποτυπώματα ολόκληρων δεκαετιών σκληρών κοινωνικών και ταξικών αγώνων γιατί λειτουργούν ως κοινωνικά παραδείγματα αντίστασης που επιβιώνουν και αναπαράγονται, γιατί συνεχίζουν να εμπνέουν τις νέες γενιές και δείχνουν δρόμους αγώνα στους καταπιεσμένους στο σήμερα, γιατί κρατούν ζωντανή την προοπτική της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης.
Η κοινωνική και ταξική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, αποτέλεσε ένα κορυφαίο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός της μεταπολιτευτικής περιόδου, αποτέλεσμα μακροχρόνιων αγώνων μέσα στους οποίους τα αναρχικά προτάγματα εξέφρασαν κατά κύριο λόγο τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, ενώ και μέσα στην εξέγερση οι αναρχικοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο για το ξέσπασμα της όσο και για τη μορφή και τα περιεχόμενα της. Επίσης η εξέγερση ανέδειξε και τα όρια των μορφών οργάνωσης του ίδιου του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού αγώνα. Είναι αυτό το σημείο, στον απολογισμό της εξέγερσης και της προηγούμενης περιόδου, στις δυνατότητες που αυτή γέννησε και δεν εκπληρώθηκαν, όπου γεννιέται η ιδέα της αναγκαιότητας για την αναρχική πολιτική οργάνωση. Το αφορμαλιστικό αντιοργανωτικό μοντέλο διακρίνεται από την ασυνέχεια, την περιστασιακότητα στις συνεργασίες και πολλές φορές την ασυνέπεια και την αυτοαναφορικότητα, τον καθορισμό από την αντανακλαστικότητα και τη συγκυρία. Κυριαρχείται από την έλλειψη δέσμευσης χωρίς να μπορεί να επεξεργαστεί συλλογικά θέσεις και προτάσεις στη βάση της κινηματικής εμπειρίας. Εμπεριέχει την κουλτούρα της συνειδητής ή μη αποχής από τις συλλογικές διαδικασίες, που έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή και αναπαραγωγή -άτυπων μεν αλλά πραγματικών- διαδικασιών ανάθεσης και ιεραρχιών. Επιπρόσθετα, η έλλειψη ενός σταθερού τόπου πολιτικής ζύμωσης, συντροφικής κριτικής και αυτοκριτικής οδηγεί στην υποκατάστασή του από κοινωνικές λειτουργίες και ένα χώρο που λειτουργεί σε κρίσιμα σημεία ως άθροισμα παρεών και όχι στη βάση πολιτικών κριτηρίων.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του Δεκέμβρη, η αντικειμενική συνθήκη της παρακμής της κρατικής και καπιταλιστικής αυτοκρατορίας οξύνθηκε. Εξαιτίας πραγματικών αδυναμιών (ιδεολογικών και οργανωτικών), αλλά και της αδήριτης ανάγκης της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής να μην αποδιοργανωθεί σε ένα σπιράλ φθοράς εν μέσω γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, χτυπήθηκε με συνέπεια η υποκειμενική δυνατότητα άμυνας των καταπιεσμένων ενάντια στους δυνάστες τους: η ιδέα, η αντίληψη ότι η παραπαίουσα αυτοκρατορία είναι μαχητή. Με την προπαγάνδα αλλά και την αύξηση των ποσοστών βίας, με τις ρεφορμιστικές αυταπάτες αλλά και την κατασταλτική θωράκιση, με την ιδεολογική επίθεση και τη συνεργασία όλου του αστικού κόσμου για την αναχαίτιση των απείθαρχων, οι παρηκμασμένοι εξουσιοφρενείς εν μέσω της γενικευμένης και συνολικής κρίσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος επιχειρούν μία ολοκληρωτική επίθεση τοπικά και διεθνώς.
Η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση είναι παιδί του Δεκέμβρη του 2008, των φοιτητικών κινητοποιήσεων του 2006-2007 και των μεγάλων κοινωνικών κινητοποιήσεων του 2010-12 και εμπνέεται από την ιστορική παρακαταθήκη του αναρχικού κινήματος στην Ισπανία στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Του ελευθεριακού κινήματος της CNT-FAI που μέσα από σκληρούς αγώνες, εξεγέρσεις και κυρίως, την ταξική, κοινωνική, πολιτική οργάνωση κατάφερε να θέσει σε εφαρμογή την ιδέα της γενικευμένης ανατροπής του κράτους και του καπιταλισμού και να αναπτύξει την κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Από τη στιγμή της συγκρότησής της, 10 χρόνια πριν, συνεχίζει να αποτελεί ένα ανοιχτό κάλεσμα για τους αναρχικούς που αναφέρονται στον οργανωμένο και συλλογικό αγώνα και στην κοινωνική επανάσταση, μια διαρκή πρόταση για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού κινήματος, μια σταθερή θέση μάχης και συσπείρωσης στους δρόμους στο πλάι όσων αμφισβητούν την βαρβαρότητα της εξουσίας. Με συνέπεια και συνέχεια στα ταξικά και κοινωνικά μέτωπα αγώνα που θέτουν φραγμούς στην περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής μας στο σήμερα και έχοντας ως προοπτική την κατάκτηση της μόνης ζωής που αξίζει να βιωθεί: αυτής στα λαϊκά συμβούλια της κοινωνικής επανάστασης.
Στο σημείο αυτό, κλείνοντας την τοποθέτησή μας, θα θέλαμε να παραθέσουμε ένα σχόλιο συντρόφου σχετικά με την οργάνωση των αναρχικών, τονίζοντας ότι η διαδρομή που ακολουθήθηκε για τη συγκρότησή της δεν ήταν ούτε βέβαιη, ούτε εύκολη και ανέξοδη, ούτε είχε μπροστά της ήδη έναν έτοιμο δρόμο χαραγμένο και δοκιμασμένο ώστε να πατήσει και να αντλήσει σε αντίθεση με σήμερα όπου αποτελεί παρακαταθήκη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αλλά και ζωντανό παράδειγμα αγώνα, όταν δηλαδή η ξεχασμένη εκείνα τα χρόνια αλλά αναγκαία, απαραίτητη και ιστορικά δικαιωμένη ιδέα της οργάνωσης των αναρχικών επανήλθε στο προσκήνιο μέσα από τη συμβολή συντρόφων και συντροφισσών που κατάφεραν να την κάνουν απτή, να την προτείνουν και να τη σχηματοποιήσουν:
“Η αναρχική οργάνωση στην Ελλάδα συντελείται και αποτελεί ζωντανό παράδειγμα τα τελευταία χρόνια, γεννήθηκε μέσα από χρόνιες κινηματικές διαδικασίες εντός του αναρχικού κινήματος και όχι από προσωπικές επιθυμίες και αναγνώσεις, αντλεί από τα ιστορικά παραδείγματα που καθόρισαν την πορεία της υπόθεσής μας. Η οργάνωση δεν σταματά ούτε αρχίζει στις εκάστοτε προσωπικές παρορμήσεις του καθενός, αντιθέτως απαιτεί τη συνειδητοποίηση της ανάγκης μαζικοποίησης των υπαρχόντων δομών που συνεχίζουν με συνέπεια να στέκονται μέσα στους αγώνες”.
Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου που τοπικά και διεθνώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από πόλεμο και φασισμό, η μόνη ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στα οδοφράγματα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων και την πολιτική, κοινωνική και ταξική οργάνωση του αγώνα στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και χειραφέτησης. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω, μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα. Για ένα ελευθεριακό κίνημα όλων των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που θα δίνει διέξοδο στις πραγματικές ανάγκες.

Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς”, μέλος ΑΠΟ – ΟΣ