ΤΑ ΕΑΑΚ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
Ανακοίνωση της Συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο και της Αναρχικής Συνέλευσης Φοιτητών/τριών Quieta Movere σχετικά με τις τελευταίες χυδαιότητες της γνωστής σπείρας μικρομαφιόζων ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ στη Θεσσαλονίκη
Από πού εκπορεύεται η βία στα πανεπιστήμια;
Οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί έστω και για μικρό χρονικό διάστημα με τις πολιτικές ζυμώσεις στον πανεπιστημιακό χώρο γνωρίζει ότι τα τελευταία χρόνια, παρά τις πολύ μεγάλες αντιθέσεις που συνεχίζουν να υπάρχουν μεταξύ οργανώσεων, συλλογικοτήτων και κομμάτων που κινούνται στο πολιτικό φάσμα της Αριστεράς και του Αναρχικού κινήματος, όπως επίσης και το βεβαρυμμένο παρελθόν, οι «ενδοκινηματικές» συρράξεις έχουν ελαχιστοποιηθεί, έως ακόμα και εκμηδενιστεί, με μια και μοναδική εξαίρεση: την ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ. Δεν υπάρχει κανένα τέτοιου είδους συμβάν, στο οποίο ενώ από τη μια πλευρά μπορεί να βρίσκεται οποιαδήποτε ομάδα, οργάνωση, νεολαία ή κομματικός σχηματισμός της Αριστεράς από την άλλη θα βρίσκεται πάντα απαρέγκλιτα η εν λόγω συμμορία. Η διαμόρφωση ενός διαρκούς πεδίου άσκησης σωματικής βίας και επιβολής δια της ισχύος αποτελεί το σημαντικότερο –και σχεδόν πια το μοναδικό– τρόπο «έκφρασης» της εν λόγω γκρούπας. Μάλιστα η ένταση στην εκδήλωση αυτής της βίας βρίσκει απόλυτο σύστοιχο στην κυβερνητική αφήγηση για «ανομία στα πανεπιστήμια», με σκοπό τον πιο εύκολο έλεγχο, την απονέκρωση τους για να επιτευχθεί ο διπλός στόχος της εντατικοποίσης, της υποταγής και παράλληλα της καθοδήγησης χιλιάδων νέων στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το μιλιταριστικό πογκρόμ που οργανώθηκε από της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ στον περσινό εορτασμό του Πολυτεχνείου αποτέλεσε την κορύφωση αυτής της στρατηγικής. Γνωρίζουμε πια καλά και που αυτή αποσκοπεί: όπως ακριβώς η κυβέρνηση θέλει να πειθαρχήσει τα πανεπιστήμια, η μικρομαφία της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ που λυμαίνεται τον χώρο αυτό, θέλει να ελέγχει τα γραφειοκρατικά απομεινάρια του φοιτητικού κινήματος. Αν αποστρέφεται κάτι θανάσιμα είναι οι ανοιχτοί, μαζικοί κοινωνικοί αγώνες των φοιτητών, καθώς κάθε φορά που το φοιτητικό κίνημα βρίσκει ερείσματα σε χιλιάδες νέους και νέες, η εν λόγω γκρούπα βρίσκεται δίχως κανέναν πραγματικό στόχο στο περιθώριο των κινητοποιήσεων, εξαντλώντας την ενέργεια των μελών της σε κλωτσοπατινάδες για την σειρά των μπλοκ και άλλα φαιδρά. Ο εκφυλισμός του φοιτητικού κινήματος είναι το νερό στον μύλο της συμμορίας των μικρομαφιόζων. Έρχεται δε σε απόλυτη ταύτιση με τα συμφέροντα που εκπροσωπεί μέσω των μεγαλοεταιρειών που στελεχώνει η ίδια αυτή ηγεσία της εν λόγω γκρούπας.
Για τη θλιβερή και χυδαία εργαλειοποίηση των έμφυλων διαχωρισμών
Άλλο ένα πασίγνωστο πια τέχνασμα της εν λόγω σπείρας είναι η χυδαία εργαλειοποίηση των έμφυλων διαχωρισμών με την αντικειμενικοποίηση των γυναικών που διαθέτουν στις τάξεις τους. Σταθερά πια –όπως διαβάζουμε και στην πιο πρόσφατη ανακοίνωση τους– εμφανίζονται κάποιες γυναίκες μέλη τους οι οποίες χωρίς κανέναν προηγούμενο λόγο προπηλακίζουν όποιους κοινωνικούς αγωνιστές και αγωνίστριες βάζουν στο στόχαστρο κάθε φορά, επιχειρώντας αν είναι δυνατόν να ασκήσουν κάποια σωματική βία (σε περίπτωση που είναι πολύ περισσότερες) ή αν δεν είναι δυνατόν αυτό βρίζουν με εντυπωσιασκή χυδαιότητα γυναίκες και άνδρες, χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν πιο σεξιστικές εκφράσεις καταφερόμενες εναντίον πάντων, με ψεύδη που συγκρίνονται μόνο με τις επίσημες ανακοινώσεις της ΕΛ.ΑΣ. με δηλωμένο σκοπό να επιτύχουν την όποια αντίδραση του κάθε ατόμου που δέχεται την απρόκλητη επίθεση τους, ώστε να καταγγείλουν μετέπειτα την σεξιστική επίθεση. Όλα αυτά βέβαια υπό την υποστήριξη των ανδρών μελών της σπείρας, οι οποίοι εμπλέκονται κατόπιν, με άσκηση σωματικής βίας κατά πάντων με το αντίστοιχο λεξιλόγιο που θα ζήλευε κάθε πιστός οπαδός της Χρυσής Αυγής. Οι δε πιο πρόσφατες προφάσεις για την εκδήλωση αυτών των γελοίων τραμπουκισμών εκκινούν είτε από ψευδή γεγονότα είτε από συμβάντα που ουδεμία σχέση έχουν με τις ομάδες, τις οργανώσεις τις οποίες στοχοποιούν, απλά αποδεικνύουν εκ νέου ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσπάθεια επιβολής τους δια της βίας απέναντι στους κοινωνικούς αγωνιστές. Είναι απίστευτα θλιβερή η χρήση, από αυτό το άθυρμα επίδοξων τραμπούκων, της εργαλειοποίησης των θετικών στοιχείων που έχει πετύχει το γυναικείο και ευρύτερα το αντι-πατριαρχικό κίνημα των τελευταίων χρόνων, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο στην προσπάθεια να επιβληθούν εντός των πανεπιστημιακών χώρων.
Για την αντι-αναρχική εμμονή:
Η δε εμμονή τους με την αντι-αναρχική εκστρατεία έχει να κάνει αφενός με το ότι ο αναρχισμός σήμερα είναι μια πραγματικά ανερχόμενη δύναμη στην νεολαία και μάλιστα στην πιο οργανωμένη και κοινωνική μορφή του, ενώ ταυτόχρονα δείχνει μεγάλη ανθεκτικότητα απέναντι στις χυδαιότητές της συγκεκριμένης σπείρας, απαντώντας στις προσκλήσεις και τις επιθέσεις τους, ενώ πρεσβεύει στην πιο καθαρή μορφή τον σημαντικότερο εχθρό αυτών των συμμοριών: το ακηδεμόνευτο ελευθεριακό πνεύμα της κοινωνικής Αντίστασης. Όλα τα παραπάνω αποτελούν «κόκκινο πανί» μαζί φυσικά με όλο το πολιτικό περιεχόμενο που αναδεικνύει η αναρχική σκέψη και σχετίζεται με την κριτική σε όλες τις «εκδοχές» που έχει λάβει το συγκεκριμένο μόρφωμα και οι τωρινοί πολιτικοί του πάτρωνες της «Λαϊκής Ενότητας», από τον πιο εκμαυλισμένο ρεφορμισμό και κυβερνητισμό, μέχρι τον νέο δήθεν ακραιφνή «αντιμπεριαλισμό», που παρουσιάζεται ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους επίσημους πρώην συνδαιτυμόνες των πρεσβειών και των διπλωματών.
Για τα πρόσφατα γεγονότα:
Όλα τα παραπάνω φαινόμενα βρήκαν εκ νέου έκφραση στις 30 Σεπτέμβρη όταν μια παντελώς ολιγομελής ομάδα (2 σύντροφοι και 1 συντρόφισσα) της Quieta Movere πήγαν στη Φιλοσοφική Σχολή με σκοπό να αναρτήσουν πολιτικό υλικό προπαγάνδισης του 2ου ελευθεριακού Φεστιβάλ, όταν και δέχτηκαν απευθείας και απρόκλητα την αρχικά λεκτική επίθεση και έπειτα και τη σωματική απειλή από πολυάριθμη ομάδα κρανοφόρων της σπείρας που λυμαίνεται τα πανεπιστήμια. Ό,τι δεν τόλμησε να κάνει η αστυνομία ή η πρυτανεία, δηλαδή να εμποδίσει την αφισοκόλληση πολιτικού υλικού το έκαναν οι εν λόγω μικρομαφιόζοι. Διόλου σεξιστικό δεν θεωρήθηκε σε αυτήν την περίπτωση από τους όψιμους υπέρμαχους του φεμινισμού το να προπηλακίζουν 15 κρανοφόροι μια γυναίκα. Το να επιχειρούν δε να αποδώσουν «επιθετικά χαρακτηριστικά» σε ομάδα 3 ατόμων που κουβαλάνε μόνο κουβά και σκούπα για αφισοκόλληση, συγκρίνεται μόνο με την ιστορική ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ για την περίφημη ζαρτινιέρα…
Χθες 1/10 μερικές δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες αναρχικοί επιστρέψαμε στον χώρο των πανεπιστημίων για να ολοκληρώσουμε τη διακίνηση του πολιτικού μας υλικού, σε έναν χώρο όπου το αναρχικό κίνημα έχει κυριολεκτικά ματώσει καθόλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης για να επιτύχει έναν ορισμένο βαθμό ελευθερίας που χωρά de facto όλες τις ριζοσπαστικές δυνάμεις και φωνές. Αντικρύσαμε πάλι κάποιες αυτόκλητες ασφαλίτισσες οι οποίες βιντεοσκοπούσαν την παρέμβαση μας, και την ίδια ομάδα των 15 περίπου κρανοφόρων που όταν μας είδαν απλά να κολλάμε αφίσες του φεστιβάλ μας κλείστηκαν γρήγορα στη ΣΘΕ, εγκλωβίζοντας εκεί και τους εκατοντάδες φοιτητές που βρισκόντουσαν στο πανεπιστήμιο. Ξεμύτισαν μόνο όταν η ομάδα μας έφυγε, συνεχίζοντας την προπαγάνδιση, κάνοντας τις γνωστές χειρονομίες και φερόμενοι σαν ουρακοτάγκοι μισθωμένοι από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αν την αντικαταστήσουν στον λόγο και στα «επιχειρήματα» που ήταν πανομοιότυπου περιεχομένου. Η δε προσπάθεια δήθεν διαπόμπευσης συντρόφων σε τυχαία ακροατήρια μπροστά σε ανθρώπους που αγνοούν το σύνολο των γεγονότων το μόνο που υποδεικνύει είναι το γονιδίωμα της θλιβερής ρουφιανιάς που έχει κατακάτσει πια αυτά σε τα άτομα. Στην ουσία του δε μας είναι ολοσδιόλου αδιάφορο. Αφενός γιατί πάντα η δράση μας ήταν και είναι ανοιχτή, επώνυμη και κοινωνική, αφετέρου γιατί μπροστά στη λοιδορία, τη στοχοποίηση, και τις απειλές που έχουν δεχτεί όλοι οι κοινωνικοί αγωνιστές και αγωνίστριες του αναρχικού κινήματος από το ίδιο το κράτος, την Αντιτρομοκρατική του Υπηρεσία, και άλλα παρόμοια σώματα, οι γελοιότητες των σωματοφυλάκων του κρατισμού στα πανεπιστήμια πιο πολύ θυμηδία μας προκαλούν.
Πέρα από τη δίκαιη οργή που νοιώθουν όλοι οι κοινωνικοί αγωνιστές για την θλιβερή μα και επικίνδυνη εγκατάσταση αυτών των υποκειμένων μέσα στο πανεπιστήμιο, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι όσο μεγάλο καθήκον είναι η απομόνωση τους και η απάντηση στις προσκλήσεις τους, άλλο τόσο σημαντικό καθήκον είναι και η προστασία του δημόσιου χώρου μέσα από το και μέσα στο οποίο μπορούν να αναγεννηθούν οι αγώνες του μέλλοντος. Και ο αναρχισμός μας ακατάβλητος και μαχητικός έρχεται από πολύ παλιά για να βρει εμπόδιο κάποιο τυχαίο αρκτικόλεξο μιας συμμορίας που δεν μπορεί να βρει καμιά κοινωνική αναφορά έξω από τον μικρόκοσμο του πανεπιστημίου, που δυστυχώς τώρα λυμαίνεται, ταυτόχρονα όμως έχει το βλέμμα σταθερά στραμμένο στο μέλλον.
Καλούμε όλο το λαό της πόλης, τη νεολαία, τους εργαζόμενους, τους φοιτητές, τους προοδευτικούς ανθρώπους να επισκεφθούν το 2ο ελευθεριακό φεστιβάλ και να συμμετέχουν στις πολιτικές και πολιτιστικές του εκδηλώσεις στο πάρκο Ξαρχάκου (ΧΑΝΘ) την Παρασκευή 2 και το Σάββατο 3 Οκτωβρίου!
