Ενημέρωση από την 13η Συνδιάσκεψη της ΑΠΟ – ΟΣ και τοποθετήσεις των συλλογικοτήτων

Ενημέρωση από την 13η Συνδιάσκεψη της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία συλλογικοτήτων

Το διήμερο 31 Ιανουαρίου και 1η Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκε η 13η πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (ομοσπονδία συλλογικοτήτων) στην Αθήνα στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό στέκι “Αντίπνοια” και στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37 αντίστοιχα. Εκτός από τις συλλογικότητες-μέλη της οργάνωσης, την ανοιχτή διαδικασία της πρώτης ημέρας παρακολούθησαν η Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών-τριών Αθήνας, η Πρωτοβουλία Αναρχικών Λάρισας, σύντροφοι-συντρόφισσες από την ανοιχτή συνέλευση της κατάληψης ΛΚ37, το αναρχικό/ αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια και από τη Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση.
Η διαδικασία ξεκίνησε με τις τοποθετήσεις των ομάδων γύρω από την εγχώρια και διεθνή συγκυρία και οι οποίες εκκινούσαν από την κρίση στην οποία βρίσκεται η παγκόσμια κυριαρχία και κάθε επιμέρους σχηματισμός της. Η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, η γενίκευση του πολέμου, ο φασισμός, η θανατοπολιτική αποτελούν τη μόνη διέξοδο για το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, με τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ να επιφυλάσσουν ένα δυστοπικό μέλλον στις κοινωνίες προκειμένου να περισώσουν τα προνόμιά τους, να διευρύνουν τον έλεγχο και να αυξήσουν την κερδοφορία τους. Στη συνέχεια εστίασαν στην όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών, στη γιγάντωση των πολεμικών προετοιμασιών και στα ενεργά πολεμικά μέτωπα, αλλά και στη διεθνιστική αλληλεγγύη προς τους λαούς του κόσμου, τονίζοντας για ακόμη μια φορά ότι ως αναρχικοί/ες η θέση μας βρίσκεται δίπλα στους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους, στους εκτοπισμένους, στους βασανισμένους, σε όσους βιώνουν τις καταστροφικές συνέπειες της πολεμικής μηχανής. Αναλύθηκαν συγκεκριμένα πεδία όπου εφαρμόζεται η συνολική αναδιάρθρωση του συστήματος και η ανάπτυξη των αντικοινωνικών σχεδιασμών της κυριαρχίας: στον τομέα της υγείας, της παιδείας, στους χώρους εργασίας με τη ψήφιση νομοσχεδίων που ιδιωτικοποιούν κάθε πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας, οξύνουν τους όρους εκμετάλλευσης απογειώνοντας το πλήθος των εργοδοτικών δολοφονιών, τη φτώχεια, την ανέχεια και τους αποκλεισμούς, επιτείνουν τον κοινωνικό έλεγχο, ποινικοποιούν τη συνδικαλιστική δράση και στοχοποιούν τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Επιπλέον τοποθετήθηκαν ζητήματα που αφορούν την όξυνση της έμφυλης βίας, τη λεηλασία του φυσικού κόσμου και των τοπικών κοινωνιών, την καταστολή του αναρχικού και επαναστατικού κινήματος, την όξυνση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας για την επιβολή των σχεδιασμών κράτους και κεφαλαίου. Τέλος, επιβεβαιώθηκε η ανάγκη ανάπτυξης και διεύρυνσης των οργανωμένων αντιστάσεων και καταφάσεων των από τα κάτω σε μια σειρά από πεδία παρέμβασης όπως το εκπαιδευτικό, το κοινωνικό και το ταξικό/εργασιακό και η συνολικότερη υπεράσπιση του ίδιου του αναρχικού προτάγματος και του κοινωνικού, ανατρεπτικού και επαναστατικού χαρακτήρα του, ειδικά σε μια ευμετάβλητη περίοδο όπου η συνολική και οργανωμένη επίθεση κράτους και αφεντικών διαρκώς οξύνεται τόσο απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις ευρύτερα όσο και ειδικότερα απέναντι στον αναρχικό αγώνα με όλο και πιο ασφυκτικούς όρους, θέτοντας το ζήτημα της Οργάνωσης των αναρχικών και της αντεπίθεσής τους ακόμα πιο επιτακτικό και αναγκαίο.
Οι διαδικασίες της πρώτης μέρας ολοκληρώθηκαν με τη συζήτηση μεταξύ των ομάδων-μελών σχετικά με τον τρόπο πάλης τους σε τοπικό επίπεδο και τη συμμετοχή της Α.Π.Ο. στα κοινωνικά και ταξικά μέτωπα, την πολιτική παρουσία στους δρόμους και τις κινητοποιήσεις, όπως επίσης και τον σχεδιασμό νέων τρόπων παρέμβασης. Ακολούθησε ο απολογισμός των οργάνων, όπως ενδεικτικά αυτό της αντιπληροφόρησης, των μεταφράσεων και των διεθνών σχέσεων, ενώ υπήρξε επίσης απολογισμός της ειδικής θεματικής ομάδας της οργάνωσης “Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία”.
Οι διαδικασίες της Συνδιάσκεψης ολοκληρώθηκαν τη δεύτερη μέρα με το Διαρκές Όργανο όπου εκεί συζητήθηκαν ζητήματα που αφορούν την διεθνή και εσωτερική ατζέντα αλλά και την κίνηση της οργάνωσης όσον αφορά την τρέχουσα συγκυρία. Σε αυτή τη συνδιάσκεψη αποφασίστηκε για το αμέσως επόμενο διάστημα η επανέκδοση της έντυπης μορφής του καταστατικού της ΑΠΟ στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 10 χρόνων από την δημιουργία της, επίσης συζητήθηκαν πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα που αφορούν το συνέδριο της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IFA), το οποίο θα πραγματοποιηθεί τον Απρίλη 2026 στην Αθήνα αλλά και το 8ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Κοινωνικής, Ταξικής & Διεθνιστικής Αλληλεγγύης. Η επόμενη ολομελειακή διαδικασία της οργάνωσης προγραμματίστηκε για το καλοκαίρι του 2026 στη Θεσσαλονίκη. Η 13η Συνδιάσκεψη ανατροφοδότησε την επιλογή μάχης μέσω της ΑΠΟ και ενθάρρυνε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες να παλέψουν με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα και ενέργεια για το περαιτέρω άνοιγμα της πρότασης του Οργανωμένου Αναρχισμού που συγκροτεί η ΑΠΟ και οι ομάδες της. Μια ανοιχτή πρόταση για τους αναρχικούς που αναφέρονται στον οργανωμένο και συλλογικό αγώνα και στην Κοινωνική επανάσταση, μια διαρκή πρόταση για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού κινήματος, μια σταθερή θέση μάχης και συσπείρωσης στους δρόμους στο πλάι όσων αμφισβητούν την βαρβαρότητα της εξουσίας.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

 

 

Ακολουθούν οι τοποθετήσεις των συλλογικοτήτων – μελών της ΑΠΟ

Τοποθέτηση της αναρχικής συλλογικότητας Κύκλος της Φωτιάς
στην ανοιχτή διαδικασία της 13ης Συνδιάσκεψης της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδίας Συλλογικοτήτων

1. “Η αποσάθρωση και ολοσχερής χρεοκοπία του κόσμου του κράτους και του καπιταλισμού αποτελεί όριο για την εποχή της παγκόσμιας ολοκλήρωσής του και ταυτόχρονα αιτία της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και της συνακόλουθης αύξησης της απειλής του πολέμου. Το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα φέρει εντός του τις αντιφάσεις του, ο ανταγωνισμός μεταξύ των αστικών επιτελείων για την καλύτερη τοποθέτησή τους στη σκακιέρα για την καταλήστευση και τον διαμοιρασμό των πολύτιμων και περιορισμένων φυσικών πόρων, το άπλωμα της «σφαίρας επιρροής» τους είναι που κάνει τις σειρήνες του πολέμου να ηχούν ξανά και ξανά. Γιατί όσο οι κοινωνίες βρίσκονται δέσμιες του λεγόμενου «εθνικού συμφέροντος», του ιδιωτικού κέρδους και της καπιταλιστικής συσσώρευσης ο πόλεμος θα αποτελεί τον μονόδρομο των αυτοκρατοριών σε σύγκρουση. Αυτή η καπιταλιστική νομοτέλεια, ωστόσο καθόλου δεν σημαίνει ότι το σύστημα της καταπίεσης οδεύει μόνο του στον αφανισμό του, μέσω των αδιεξόδων και των αντιφάσεων του αν οι ίδιοι οι λαοί δεν διεκδικήσουν να πάρουν τη μοίρα στα χέρια τους.”

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο βρισκόμαστε εν μέσω μιας ιστορικής φάσης συνεχών μεταβολών, μεγάλων γεγονότων και ταχύτατης κινητικότητας προς μια νέα ιστορική περίοδο νέων συσχετισμών και νέων σχηματισμών έκφρασής τους, καθώς το μεταψυχροπολεμικό στάτους είναι σε ανασύνθεση με κάθε επιμέρους σχηματισμό (κρατικό, διακρατικό, στρατιωτικό, οικονομικό) της παγκόσμιας κυριαρχίας να βρίσκεται σε κρίση. Αυτό μαρτυρά η, πλέον, δια γυμνού οφθαλμού βαθιά σήψη των συστημάτων εξουσίας που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο ή και βρίσκονται ήδη σε διαδικασία κατάρρευσής τους. Το χρεοκοπημένο πολιτικά, ιδεολογικά, αξιακά και οικονομικά καθεστώς, μην έχοντας πλέον να υποσχεθεί τίποτα άλλο πέρα από πολέμους, αποκλεισμούς και εξαθλίωση, θωρακίζεται απέναντι στην προοπτική της δυναμικής έκφρασης της γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας και επιχειρεί με σφοδρότητα να επιβάλει στην κοινωνική πλειοψηφία τις εξαγγελίες τους περί «τέλους της ιστορίας», πασχίζοντας να πείσει με κάθε τρόπο πως δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική για τις ανθρώπινες κοινωνίες πέρα από αυτήν όπου, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα είναι αναγκασμένη να ζει στιγματισμένη από την ανέχεια και τη φτώχεια, τις κακουχίες και τις αρρώστιες, τους πολέμους και τις καταστροφές. Ταυτόχρονα οι διακρατικοί σχηματισμοί αυξάνουν την επιθετικότητά τους, οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους και απεργάζονται την επέκταση της ισχύος τους με στρατιωτικά μέσα, με ολέθριες συνέπειες για κάθε λαό που θα βρεθεί στο διάβα τους, λεηλατώντας εδώ και αιώνες το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και προετοιμάζουν το επόμενο βήμα. Τη μετάβαση από τις περιφερειακές συγκρούσεις «δια αντιπροσώπων» στον γενικευμένο πόλεμο, προκειμένου να διατηρήσουν τα βαμμένα με αίμα «κεκτημένα» της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας τους. Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός, η απόλυτη απαξίωση της ζωής, η βαρβαρότητα ως διαρκές καθεστώς επιβολής στις κοινωνίες, η συνεχής αποδέσμευση του κρατικού καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης από την όποια μορφή αστικής δημοκρατίας, αν δεν βρουν απέναντί τους τις αγωνιζόμενες χειραφετητικές δυνάμεις των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, θα οδηγήσουν τις κοινωνίες από τη βαρβαρότητα στην αγριότητα, σε ο,τι πιο μαύρο και απάνθρωπο έχει γεννήσει η εξουσία.
Τα κράτη και οι διακρατικοί μηχανισμοί βάζουν μπροστά τις πολεμικές μηχανές, εξαπολύουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και διαμορφώνουν εμπόλεμες κοινωνίες τόσο για να διευρύνουν τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και για να συνεχιστεί η λεηλασία της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής. Μια συνθήκη στην οποία οι μόνοι πραγματικά χαμένοι είναι οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πολεμικά σφαγεία και με τις συνέπειες του πολέμου, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και τον θάνατο.
Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, τόσο στο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού 4 χρόνια πριν όσο και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που αποτελεί την αποθρασυμένη κλιμάκωση του, εδώ και 77 χρόνια, αιματοβαμμένου διωγμού του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του. Αυτό μαρτυρά επίσης η αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ ως απότοκο της κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους και των τεράστιων και πολλαπλών εσωτερικών κρίσεων και της ανάγκη τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο, ορυκτά, νερό και βιοποικιλότητα. Μέσα από αυτό το πρίσμα μπορούμε να δούμε την στρατιωτική επιχείρηση και επέμβαση στο Καράκας και την απαγωγή του πρόεδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο και της συζύγου του Φλόρες, που λειτουργεί ως ένα τρομοκρατικό μήνυμα επέμβασης και πολέμου ευρύτερα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και όχι μόνο για τη σημερινή ηγεσία της Βενεζουέλας, τις προσπάθειες για προσάρτηση της Γροιλανδίας, τις επαναλαμβανόμενες απειλές για στρατιωτική επέμβαση εναντίον του Ιράν (ακόμα εντονότερη από την επιχείρηση και τους βομβαρδισμούς τον περασμένο Ιούνη εναντίον εγκαταστάσεων και αξιωματούχων) όπως και τους σχεδιασμούς για επικείμενες επεμβάσεις στο Ιράκ.
Μετράμε πλέον, 4 χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ως το αποκορύφωμα της πολύχρονης σύγκρουσης μεταξύ της φιλορωσικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ από την μια, με την φιλοδυτική άρχουσα τάξη της Ουκρανίας από την άλλη. Εκατομμύρια πρόσφυγες, χιλιάδες νεκροί στρατιώτες και άμαχοι, βιασμοί, ισοπέδωση, απαξίωση κάθε έννοιας της ζωής και καταστροφή. Ο μεγάλος χαμένος δεν είναι άλλος από τον λαό της Ουκρανίας που συνεχίζει και θα εξακολουθεί να βιώνει τις επιπτώσεις του πολέμου, τον διαμελισμό, τη μετατροπή της χώρας σε σκακιέρα των γεωπολιτικών παιχνιδιών εξουσίας μεταξύ Ε.Ε – ΗΠΑ – Ρωσίας και την καταλήστευση και τον διαμοιρασμό των πολύτιμων και περιορισμένων φυσικών πόρων.
Η γενοκτονία των Παλαιστίνιων στη Γάζα γράφει ακόμα μια σελίδα βαρβαρότητας από το κράτος του Ισραήλ, με την εδώ και 2μιση χρόνια επιχειρούμενη εξόντωση και γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού μέσα από μαζικές δολοφονίες αμάχων και συνθήκες λιμού που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας. Σήμερα παρά την κατ’ επίφαση εκεχειρία, η Λωρίδα της Γάζας συνεχίζει να βρίσκεται υπό στρατιωτικό κλοιό, με βομβαρδισμούς στις λιγοστές δομές που έχουν απομείνει και εξυπηρετούν τους εκτοπισμένους, τμήματά της εξακολουθούν να βρίσκονται υπό στρατιωτική κατοχή, ενώ ο πληθυσμός αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα επιβίωσης με ελάχιστη τροφή, νερό, φαρμακευτική περίθαλψη και χωρίς στέγη εν μέσω χειμώνα. Παράλληλα το Ισραήλ εξαπολύει επιθέσεις σε Παλαιστίνιους στην Δυτική Όχθη, διαπράττει δολοφονίες, συλλήψεις, κατεδαφίσεις σπιτιών, καταστροφές ελαιώνων και εποικισμούς.
Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού πραγματοποιείται με τη συμμαχία των κρατών της Δύσης, που οι χλιαρές τους «ανθρωπιστικές» ανακοινώσεις απλά επιβεβαιώνουν τη συναίνεση και στήριξή τους στις επιχειρήσεις του Ισραήλ, αφού την ίδια στιγμή διατηρούν τις πολιτικές και οικονομικές συμφωνίες μεταξύ τους, ενώ επιτίθενται σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης που πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο και ποινικοποιούν τα σύμβολα του παλαιστινιακού λαού, διατρανώνοντας πως στον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού, υπάρχει ένα και μόνο «δίκαιο». Αυτό του ισχυρού που δια της βίας επιβάλλεται στους αδύναμους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη τα κράτη επιτίθενται σε όσους αγωνίζονται ενάντια στη θηριωδία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Σε τοπικό επίπεδο πιο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η δολοφονική επίθεση στην πορεία αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό στην Αθήνα στις 07/10/25 όπου τα ένστολα τάγματα εφόδου της δημοκρατίας επιτέθηκαν βάναυσα στο σώμα της διαδήλωσης, πραγματοποιώντας 18 συλλήψεις, χτυπώντας με μένος τους διαδηλωτές και προκαλώντας τους σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ άμεσα ξεκίνησε η προσπάθεια για μία ακόμη σκευωρία με την εφεύρεση κακουργηματικών κατηγοριών για τους συλληφθέντες. Σε διεθνές επίπεδο καθ’ όλη τη διάρκεια της γενοκτονίας το μεγαλύτερο κομμάτι των διεθνών ανθρωπιστικών αποστολών έχει αποτραπεί και απαγορευτεί από το Ισραήλ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα αρχικά το χτύπημα πλοίου – αποστολής αλληλέγγυων από δυο ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε διεθνή ύδατα κοντά στη Μάλτα, το μπλοκάρισμα του Madleen λίγο πριν φτάσει στη Λωρίδα της Γάζας, έπειτα την επίθεση στο global sumud flotilla και την απαγωγή εκατοντάδων μελών του και το μπλοκάρισμα του στόλου one thousand madleens μαζί με την αιχμαλωσία των επιβαινόντων. Όλες αυτές οι διεθνείς αποστολές είχαν σκοπό να σπάσουν τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας για να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στον λαό της Παλαιστίνης και παρά την αποτροπή τους αποτέλεσαν σημαντικά σημεία διεθνούς συσπείρωσης και συντονισμού της αλληλεγγύης προς τη μαχόμενη Παλαιστίνη. Επιπλέον ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επιθετικότητα και ο αυταρχισμός του βρετανικού κράτους, το οποίο σε μια προσπάθεια να καταστείλει τις δράσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, διώκει δεκάδες αγωνιστές/τριες, επιχειρώντας να τρομοκρατήσει όσους και όσες στέκονται στο πλευρό του αντιστεκόμενου λαού της Παλαιστίνης. Η στοχοποίηση της Palestine Action και η ανακήρυξή της από το βρετανικό κράτος το καλοκαίρι του 2025 σε τρομοκρατική οργάνωση εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο. Η Palestine Action, που δρα από το 2020, μετρά περισσότερα από 30 άτομα που έχουν φυλακιστεί και αναμένεται να οδηγηθούν στις δικαστικές αίθουσες, λόγω της δράσης τους σε αλληλεγγύη με τη μαχόμενη Παλαιστίνη, κατηγορούμενοι για σαμποτάζ σε εγκαταστάσεις πολεμικής βιομηχανίας, που σχετίζονται τόσο με ισραηλινά όσο και βρετανικά συμφέροντα αλλά και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, όπως η ισραηλινή οπλοβιομηχανία Elbit και η βάση της βρετανικής στρατιωτικής αεροπορίας (RAF) Brize Norton. Ταυτόχρονα η καταστολή εκδηλώνεται απέναντι και σε όσους βρίσκονται στο πλευρό των διωκόμενων μελών της Palestine Action, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 2.500 άνθρωποι να διώκονται από τις βρετανικές αρχές. Οκτώ μέλη της Palestine Action διεξήγαγαν σκληρή και πολυήμερη απεργία πείνας, η οποία έληξε τις προηγούμενες μέρες, με το βρετανικό κράτος παρά το κύμα καταστολής που εξαπέλυσε στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας, να αναγκάζεται να ικανοποιήσει σημαντικό μέρος των αιτημάτων.
Η πανελλαδική κινητοποίηση αλληλεγγύης στον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και η στοχοποίηση της βάσης της Σούδας με τη μεγάλη και δυναμική παρουσία πλήθους συντρόφων/ισσών και συλλογικοτήτων που ανταποκρίθηκαν πανελλαδικά αποτελεί σημείο αναφοράς του αγώνα ενάντια στην γενοκτονία της Παλαιστίνης και αφήνει μια σημαντική πολιτική παρακαταθήκη για το μέλλον. Ως Αναρχική Πολιτική Οργάνωση καλέσαμε και προπαγανδίσαμε το διήμερο κινητοποιήσεων ενώ πολλοί σύντροφοι/ισσες των ομάδων της ΑΠΟ από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη συμμετείχαν με διακριτή αναρχική παρουσία τόσο στη διαδήλωση στην πόλη των Χανίων όσο και σε αυτή προς τη βάση της Σούδας. Στόχος της παρέμβασής μας αποτέλεσε η έκφραση της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό απέναντι στην κατοχή, το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία όσο και συνολικά η ανάπτυξη και διάχυση του αναρχικού αντιπολεμικού λόγου απέναντι στο ελληνικό κράτος, που η ενίσχυση του ρόλου του περνάει από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ, καθιστώντας έτσι ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ως τα μετόπισθεν της πρώτης γραμμής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένη στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες επεμβάσεις τα τελευταία και όχι μόνο χρόνια. Η σημερινή πολιτική διαχείριση, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκπλήρωσε και συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή της στο ακέραιο, που δεν είναι άλλη από τη διαρκή προσπάθεια, στο κομμάτι που της αναλογεί, για την ανεμπόδιστη επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας του κράτους και του κεφαλαίου, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τόσο η στρατηγική ενεργειακή συμφωνία όσο και ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ με την αναβάθμιση της αμερικάνικης βάσης της Σούδας και του ρόλου της στην ευρύτερη περιοχή, τη μεταφορά «ειδικών» όπλων στην αεροπορική βάση του Αράξου και την επέκταση των υφιστάμενων στρατιωτικών νατοϊκών βάσεων σε μια σειρά περιοχών της χώρας, συμπεριλαμβανομένων της Λάρισας, του Στεφανοβικείου και της βάσης ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους, επιβεβαίωσης της πρόσδεσης της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και ενίσχυσης του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.
Ειδικά η αμερικάνικη βάση της Σούδας λειτουργεί ως ένα κρίσιμο κέντρο στρατιωτικής παρακολούθησης, συντονισμού και υποστήριξης των αμερικάνικων και ευρωατλαντικών επιχειρήσεων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση και επέκταση των ικανοτήτων της συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και έμμεσης υποστήριξης του ισραηλινού κράτους και της συμμετοχής του στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η βάση αυτή συμβολίζει και εξυπηρετεί τη διατήρηση της αμερικάνικης και ευρωατλαντικής κυριαρχίας και κηδεμονίας στη νευραλγική περιοχή της ανατολικής μεσογείου, δίνοντας στρατιωτικές δυνατότητες για ταχεία αντίδραση και χειρισμό των γεωπολιτικών συμφερόντων της.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Τα κράτη και οι κυρίαρχες ελίτ ξαναμοιράζουν τον κόσμο και αναδύεται ο,τι πιο μαύρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη ιστορία. Ο πόλεμος και ο φασισμός, ως οι πλέον εξαχρειωμένες εκφράσεις της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής, αποτελούν μία πραγματικότητα που απειλεί τις κοινωνίες όλου του κόσμου. Τα ταξικά, κοινωνικά, διεθνιστικά οδοφράγματα αλληλεγγύης και οι λαϊκές/κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις των πληβείων σε όλο τον κόσμο αποτελούν την μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για την ανατροπή των κυρίαρχων καταστροφικών σχεδιασμών και για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Στη Συρία ο στρατός του Τζολάνι εξοπλισμένος από την Τουρκία μετά από εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο Χαλέπι και την οπισθοχώρηση των κουρδικών δυνάμεων, προχώρησε μέχρι τον Ευφράτη και πέραν αυτού στη Β.Α. Συρία, απελευθερώνοντας πολλές χιλιάδες τζιχαντιστές που κρατούνταν αιχμάλωτοι του SDF, με απρόβλεπτη τη δράση τους στο μέλλον και οδηγώντας στον αποκλεισμό των αυτόνομων κούρδικων δυνάμεων κατά κύριο λόγο στο Κομπάνι.
Η αυτόνομη Ροτζάβα έχει προκύψει από την ένοπλη αυτοοργάνωση των Κούρδων με την έκρηξη του εμφυλίου πόλεμου στη Συρία και την επιτυχή απόκρουση από τον SDF (με τη βοήθεια των αμερικάνων) του ISIS κι άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων που επιχείρησαν να καταλάβουν τη Β.Α. Συρία. Με την ηρωική απόκρουση των Τζιχαντιστών στο Κομπάνι και την κατάληψη της “πρωτεύουσάς” τους στη Ράκα, σχηματοποιήθηκε, με τίμημα πολλές χιλιάδες νεκρούς, μαχητές και αμάχους, η εδαφική επικράτεια της Ροτζάβα, κυρίως ανατολικά του Ευφράτη συμπεριλαμβάνοντας κι ορισμένα εδάφη δυτικά του.
Η αυτόνομη ύπαρξη και η οργάνωσή της, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός με οικολογικά και φεμινιστικά χαρακτηριστικά, την κατέστησαν ένα υποδειγματικό πολιτικό πείραμα για την εποχή μας και την περιοχή της όπου επικρατούν άλλα υποδείγματα, αυταρχικά, σκοταδιστικά και θεοκρατικά, καθιστώντας την στόχο όλων των εξουσιών γύρω της κι αναγκάζοντάς την να μάχεται και να διαπραγματεύεται διαρκώς, για να επιβιώσει μέσα στους μεταβαλλόμενους συνδυασμούς και συσχετισμούς δυνάμεων.
Στο Ιράν το θεοκρατικού καθεστώτος, της λεγόμενης ισλαμικής δημοκρατίας, απάντησε με σφαίρες, τρομοκρατία και καταστολή στον εξεγερμένο λαό, εργαζόμενους, άνεργους, γυναίκες, φοιτητές και νεολαίους που βγήκαν μαζικά στους δρόμους σε όλη σχεδόν την έκταση του Ιράν, ζητώντας ψωμί, ελευθερία, αξιοπρέπεια και την ανατροπή της δικτατορίας του Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Η τωρινή εξέγερση στο Ιράν είναι η μεγαλύτερη απ’ όλες όσες προηγήθηκαν, αγκαλιάζοντας πλατιά στρώματα του λαού, καταδεικνύοντας το αβυσσαλέο κι αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στο θεοκρατικό καθεστώς και την ιρανική κοινωνία που στενάζει κάτω από την ανελευθερία και την ανέχεια, τη δικτατορία και τον άγριο καπιταλισμό που έχει επιβληθεί με τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις από το 2005. Το καθεστώς, αφού απομόνωσε τη χώρα από κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, ώστε να μην υπάρχει εικόνα για τις διαστάσεις της σφαγής, έπνιξε στην κυριολεξία στο αίμα την λαϊκή εξέγερση, χαρακτηρίζοντάς την με την ύπουλη προπαγάνδα του “ξενοκίνητη” και έργο “πρακτόρων”, ώστε να αποκρύψει τα πραγματικά πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά αίτιά της και να δικαιολογήσει τη θηριωδία του. Και ως προς αυτό, το καθεστώς χρησιμοποίησε στο μέγιστο και προς όφελός του τη βρώμικη προπαγάνδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του γενοκτονικού σιωνισμού και του άθλιου οργάνου τους Ρεζά Παχλεβί για να χειραγωγήσουν και να πατρονάρουν από το εξωτερικό τη λαϊκή εξέγερση που ξέσπασε στο Ιράν, εμφανιζόμενοι δήθεν ως “προστάτες” και “σωτήρες” του ιρανικού λαού, ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι οι εξεγερμένοι δεν επιζητούσαν καθόλου επαναφορά της μοναρχίας και ξένη κηδεμονία στη χώρα.
Χάρη, τέλος, σε αυτή την προπαγάνδα από το εξωτερικό και την ανάλογη προπαγάνδα του θεοκρατικού καθεστώτος, ένα μέρος της εκτός του Ιράν διεθνούς αριστεράς που αντιλαμβάνεται εργαλειακά τους λαούς, ως κινούμενα πιόνια στη σκακιέρα των γεωπολιτικών ιμπεριαλιστικών και διακρατικών ανταγωνισμών, έφθασε στο σημείο, πρακτορολογώντας ασύστολα, να υποστηρίζει, είτε συγκαλυμμένα είτε απροκάλυπτα, ένα βαθιά αντιδραστικό και τυραννικό καθεστώς που σφάζει, τρομοκρατεί και βασανίζει τον λαό του.
Στις Η.Π.Α. οι φασιστικές και ρατσιστικές πολιτικές καταστολής και τρομοκρατίας των πληβείων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της σημερινής πολιτικής διαχείρισης της εξουσίας. Η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων των Ηνωμένων Πολιτειών (ICE) ιδρύθηκε το 2003, αλλά οι δραστηριότητές της έχουν ενταθεί σημαντικά με το πρόσχημα της καταστολής της μετανάστευσης από την κυβέρνηση Τραμπ, λειτουργώντας σήμερα ως σύγχρονη Γκεστάπο, ως ένοπλος βραχίονας της εκτελεστικής εξουσίας, δίνοντάς της το ελεύθερο να απαγάγει μετανάστες ακόμα και ανήλικα παιδιά, όπου μετά οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να χτυπά και να σκοτώνει ανθρώπους ρίχνοντας στο ψαχνό γιατί αντιστέκονται στην επικράτηση του φασισμού. Χιλιάδες είναι οι απαγωγές και οι συλλήψεις, ενώ δεκάδες είναι οι δολοφονίες μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους πράκτορες του ICE.
Στη Μινεάπολη στις 7 Ιανουαρίου πράκτορας της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των Ηνωμένων Πολιτειών (ICE) πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τη Ρενέ Γκουντ. Η Ρενέ Γκουντ δολοφονήθηκε μόλις έξι τετράγωνα από το σημείο όπου τον Μάιο του 2020 δολοφονήθηκε ο Τζωρτζ Φλόιντ, αποτελώντας τότε την αφορμή για το ξέσπασμα της κοινωνικής και ταξικής εξέγερσης σε όλη τη χώρα. Απέναντι στην φασιστική δολοφονική βία και την κρατική προπαγάνδα, που με χυδαία ψέματα επιχειρούσε να στοχοποιήσει τόσο τους μετανάστες όσο και τους αλληλέγγυους γείτονές τους, στις κοινότητες της Μινεάπολης ξέσπασαν διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στην κατοχή του ICE, ενώ οργανώθηκαν και αναπτύχθηκαν μαζικά δίκτυα κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης για την υποστήριξη των μεταναστευτικών πληθυσμών. Το Σάββατο, 24 Γενάρη, ένας πράκτορας του ICE δολοφόνησε τον Alex Pretti στην Μινεάπολη. Πέντε πράκτορες τον έριξαν στο έδαφος και τον χτύπησαν, έπειτα ένας τον πυροβόλησε πολλές φορές. Βίντεο τραβηγμένα από διαφορετικές οπτικές γωνίες επιβεβαιώνουν ότι ο πράκτορας πυροβόλησε τον Pretti αφού τον είχε αφοπλίσει. Αμέσως μετά τη δολοφονία, η γειτονιά του Whittier ξεσηκώθηκε και έδωσε μάχη ενάντια στο ICE, την τοπική αστυνομία και την πολιτειακή αστυνομία της Μινεσότα για πάνω από τέσσερις ώρες, αναγκάζοντάς τους εντέλει να αποχωρήσουν. Οι επιχειρήσεις του ICE στην Μινεάπολη και οι δολοφονίες της Good και του Pretti μέσα σε λίγες μόνο μέρες έχουν βγάλει την κοινωνική βάση της Μινεάπολη στους δρόμους, με σημείο αναφοράς τόσο τη γενική απεργία που κηρύχθηκε και στην οποία συμμετείχαν πάνω από 100.000 εργάτες, τις καθημερινές περιφρουρήσεις μέσα σε κάθε γειτονιά και κοινότητα και τις συγκρούσεις με τα τάγματα εφόδου του αμερικανικού κράτους.
Από την επαναστατημένη Ροτζάβα, το εξεγερμένο Ιράν μέχρι τους δρόμους της κοινωνικής αυτοόργανωσης και αλληλεγγύης στην Μινεάπολη το μήνυμα προς τους πληβείους σε όλο τον κόσμο: θάνατος στο φασισμό, το κράτος και τον καπιταλισμό! Ζωή- γυναίκα- ελευθερία!
Από τη πλευρά μας, με βάση τις αρχές και τις αξίες μας ως οργανωμένοι/ες αναρχικοί/ες, παρεμβαίνουμε και δρούμε στα πεδία του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού αποσκοπώντας στην ταξική και κοινωνική χειραφέτηση ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας και όχι στην εξυπηρέτηση του ενός και του άλλου τυραννικού καθεστώτος, κράτους ή διακρατικού στρατοπέδου. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι, στο πλάι κάθε λαού που μάχεται για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, τη γη και την ελευθερία ενάντια στην παγκόσμια δικτατορία του κράτους και του καπιταλισμού, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό. Αντλούμε έμπνευση από τους αγωνιζόμενους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο που απέναντι στο τέρας του φασισμού και της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, εξεγείρονται, απεργούν, διαδηλώνουν, συγκρούονται με την αστυνομία. Αυτά είναι τα στοιχεία του αγώνα που θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί, τη δυνατότητα του κατακτημένου να αντεπιτίθεται στον πανίσχυρο κατακτητή, την ικανότητα του φτωχού και του αποκλεισμένου να εξεγείρεται κάτω κι από τις πιο βάρβαρες συνθήκες. Η διεθνής αλληλεγγύη θέλουμε να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό των επιτιθέμενων κυρίαρχων φέρνοντας στο προσκήνιο τη δική μας ιστορία, την ιστορία των αγώνων των από τα κάτω που κόντρα σε όλους τους καιρούς, δημιουργούν τη ζώσα πραγματικότητα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, αποτελώντας το μόνο πραγματικό ανάχωμα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Μέχρι τη συνολική απελευθέρωση των λαών από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου, μέχρι την Κοινωνική Επανάσταση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

2. Στον ελλαδικό χώρο η ανανέωση της ακροδεξιάς και νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης της ΝΔ στην εξουσία ήρθε να συνεχίσει την επιχείρηση μετασχηματισμού όλων των κοινωνικών πεδίων με ακόμα πιο άγριους όρους. Παίρνοντας τη σκυτάλη από τη σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έσπειρε αυταπάτες, καπηλεύτηκε τους αγώνες και συνέτριψε τα κινήματα, η σημερινή πολιτική διαχείριση προχωρά με γοργούς ρυθμούς στο βάθεμα των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων και στην όξυνση του κατασταλτικού πλέγματος πρώτα απέναντι στους αντιστεκόμενους και έπειτα στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

ΥΓΕΙΑ
Η συνεχής απαξίωση βασικών κοινωνικών αγαθών αποτελεί βασική κατεύθυνση των κρατικών πολιτικών. Το αγαθό της υγείας σήμερα δέχεται εκ νέου επίθεση, αφού η επιχείρηση ιδιωτικοποίησής του όλο και βαθαίνει. Είναι ξεκάθαρο ότι η συστηματική υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας οδηγεί στη διάλυση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας προς όφελος του κεφαλαίου. Η εφαρμογή δε του νέου νομοσχεδίου αφήνει εγκληματικά αποτυπώματα κάθε μέρα, με τα επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία, όπου οι πάσχοντες είτε εξωθούνται να πληρώσουν -ξανά, αφού ήδη πληρώνουν με τις ασφαλιστικές του εισφορές- για να μπορέσουν να χειρουργηθούν άμεσα είτε αναγκάζονται να περιμένουν μήνες και χρόνια σε λίστες αναμονής, με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής.
Παράλληλα, το νομοσχέδιο για τη διάλυση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και των δομών απεξάρτησης ήδη έχει εγκληματικές συνέπειες σε ανθρώπους που χρήζουν φροντίδας, περίθαλψης και συστηματικής ιατρικής παρακολούθησης. Τέλος η εφαρμογή ελαστικών σχέσεων εργασίας, η υποστελέχωση των νοσοκομειακών μονάδων, η μονιμοποίηση της ομηρίας των εργαζομένων στην Υγεία με συνεχείς μετακινήσεις για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών καθώς και η εντατικοποίηση της εργασίας και συστηματοποίηση του ελέγχου εντείνει την ήδη υπάρχουσα επαγγελματική εξουθένωση, εξωθώντας όλο και περισσότερους λειτουργούς υγείας σε παραίτηση.

ΠΑΙΔΕΙΑ
Στην παιδεία, η σημερινή πολιτική διαχείριση, πατώντας πάνω στο έδαφος που άνοιξε η προηγούμενη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κατήργησε το πανεπιστημιακό άσυλο, προώθησε και ψήφισε μια σειρά νόμων που μόνο στόχο έχουν την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας, τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, την ένταση των ταξικών αποκλεισμών, την καταστολή, την πειθάρχηση και την υποταγή μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών στις επιταγές του συστήματος. Από τον νόμο 4777 και τους ταξικούς φραγμούς που θέτει η ελάχιστη βάση εισαγωγής για τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το ν + ν/2 που ορίζει χρονικό όριο στον κύκλο σπουδών, μέχρι την επιχειρούμενη εφαρμογή του νόμου για την εσωτερική αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και την ατομική αξιολόγηση, έως το ΠΔ 85/2022 και τον νόμο για την παράκαμψη του άρθρου 16, που αποτέλεσε πεδίο δυναμικών φοιτητικών κινητοποιήσεων και καταλήψεων το προηγούμενο διάστημα. Κινητοποιήσεις που μπορεί να μην κατάφεραν το μπλοκάρισμα αυτών των νομοθετημάτων αλλά αποτέλεσαν τα μοναδικά πεδία των τελευταίων ετών που αναπτύχθηκαν κοινωνικοί αγώνες με ορατό υποκείμενο, διάρκεια, μαζικότητα και μαχητικότητα, που έδωσαν τη δυνατότητα μιας ριζοσπαστικής κατεύθυνσης στη νεολαία και κράτησαν τον δρόμο ανοιχτό για την έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας σε ένα ευρύτερο πεδίο.
Την ψήφιση του νόμου “Ελεύθερο Πανεπιστήμιο” 2024 εν μέσω ενός από τα μαζικότερα φοιτητικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, το οποίο βρισκόταν στις κατειλημμένες σχολές και στους δρόμους όλης της χώρας για δυο μήνες, ακολούθησε η ολοένα και κλιμακούμενη προσπάθεια εφαρμογής τόσο της συγκεκριμένης, όσο και των προγενέστερων αντιεκπαιδευτικών κρατικών μεταρρυθμίσεων (όπως ο νόμος 4777), μέσα από μια σειρά από επιθετικές ενέργειες από πλευράς κράτους και Πρυτανικών Αρχών τους τελευταίους μήνες που επιχειρούν να αλλάξουν άρδην το τοπίο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη φυσιογνωμία των δημοσίων πανεπιστημίων όπως τη γνωρίζαμε μεταπολιτευτικά μέχρι και σήμερα, προλειαίνοντας ουσιαστικά το έδαφος για την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση της παιδείας, η οποία φυσικά περνά μέσα από την πολιτική αποστείρωση, την πειθάρχηση και την καταστολή όσων δε συμμορφώνονται. Από τις εξαγγελίες για ίδρυση ιδιωτικών παραρτημάτων, τη διαγραφή εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών/-τριών από τα πανεπιστήμια, τη συνεχιζόμενη προσπάθεια εγκατάστασης καμερών και τουρνικέ στα πανεπιστήμια μέχρι το κρεσέντο καταστολής και τρομοκράτησης φοιτητών και φοιτητριών με πειθαρχικές και ποινικές διώξεις καθώς και καταδίκες για την πολιτική τους δράση με χαρακτηριστικά παραδείγματα την καταδίκη αναρχικού φοιτητή σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για παρέμβαση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την καταδίκη των 16 συλληφθέντων από την κατειλημμένη Πρυτανεία του ΑΠΘ, τις αμέτρητες εκκενώσεις πολιτικών χώρων, την πάγια πλέον απαγόρευση πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων και τις καθημερινές αστυνομικές επεμβάσεις εντός του ασύλου, γίνεται ξεκάθαρο ότι η πρόθεση του Κράτος και των λακέδων του στις διάφορες πρυτανείες είναι να εφαρμόσουν το συντομότερο δυνατό όλες τις αντιεκπαιδευτικές κρατικές μεταρρυθμίσεις που επιταχύνουν από τη μια την ιδιωτικοποίηση, κλείνοντας το μάτι στο Κεφάλαιο και τους μεγαλοεπενδυτές και παράλληλα επιτιθέμενοι σε οποιαδήποτε ακηδεμόνευτη πολιτική έκφραση εντός τους και σε όσους/ες αντιστέκονται στα σχέδιά τους, επιχειρώντας να σβήσουν τα χνάρια δεκαετιών κοινωνικών αγώνων που εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο του πανεπιστημιακού ασύλου. Το άσυλο, ιδωμένο μέσα από τον κοινωνικό του χαρακτήρα έχει αποτελέσει τόσο πεδίο πολιτικής συλλογικοποίησης και έκφρασης ευρύτερων κοινωνικών κομματιών όσο και το ορμητήριο αγώνων που δεν έμειναν περιχαρακωμένοι εντός του, αλλά που εναντιώθηκαν στον ίδιο τον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού. Η συνεχής επίθεση σε αυτό λοιπόν αποσκοπεί τόσο να αλλοιώσει τη σχέση της κοινωνίας με το πανεπιστήμιο, με το δεύτερο να μετατρέπεται απλώς σε ένα στείρο περιβάλλον εκπαίδευσης των εξειδικευμένων εργατών που χρειάζεται η αγορά, όσο και να βάλλει ενάντια στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις ευρύτερα αποσκοπώντας σε μια αλλαγή του κοινωνικού παραδείγματος προς τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, μέσα από τη διαγραφή της συλλογικής μνήμης και μιας αγωνιστικής κουλτούρας που έχει αφήσει ως παρακαταθήκη η εξέγερση του Πολυτεχνείου του ‘73, αναχαιτίζοντας έτσι οποιαδήποτε προοπτική κοινωνικής ανταρσίας και ανατροπής της τάξης πραγμάτων.
Χαρακτηριστική έκφραση των παραπάνω αποτελεί το ΕΜΠ, η Πρυτανική Αρχή του οποίου δεν χάνει ευκαιρία να αποδείξει πόσο πιστά αφοσιωμένη είναι στις κρατικές επιταγές. Από την ανακοίνωση ίδρυσης ιδιωτικού παραρτήματος με δίδακτρα στην Κύπρο, και την ίδρυση νέου τμήματος που έχει σκοπό να συνδέσει το Πολυτεχνείο με την “επιχειρηματικότητα”, τη συνεργασία με την εταιρεία Intracom, παραρτήματα της οποίας παράγουν γνώση και έρευνα για την πολεμική μηχανή του Ισραήλ, τα ελεγχόμενα ωράρια του ιστορικού συγκροτήματος Πατησίων, το σφράγισμα αιθουσών και κτιρίων, το “καθάρισμα” ορόφων και όψεων κτιρίων από αφίσες, γκράφιτι μέχρι το άνοιγμα της κεντρικής εισόδου επί της Πατησίων με φυλάκιο και το κλείσιμο της ιστορικής Πύλης Στουρνάρη, την εκκένωση ή/και κατεδάφιση 6 κατειλημμένων χώρων στο ιστορικό Πολυτεχνείο και την Πολυτεχνειούπολη με παράλληλες προσαγωγές φοιτητριών, τη μήνυση σε φοιτητή και σύλληψή του για συμμετοχή σε παρέμβαση αντιπληροφόρησης στο ΕΜΠ σχετικά με τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού οποίος τελικά καταδικάστηκε έπειτα από μαρτυρία του κοσμήτορα της Σχολής των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, τις μηνύσεις σε φοιτητές και συνδικαλιστές για αφισοκολλήσεις καθώς και η προσπάθεια πειθαρχικής δίωξης φοιτητών/τριών του ιδρύματος για τη συμμέτοχη του στην κατάληψη του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχιτεκτονικής την ημέρα της γενικής απεργίας στις 14/10, η οποία και μπλοκαρίστηκε στην πράξη μέσω δύο μαζικών συγκεντρώσεων τις ημέρες διεξαγωγής τους, όλα αποτελούν ενέργειες της Πρυτανείας του συγκεκριμένου ιδρύματος που προεικονίζουν πού αποσκοπούν οι νεοφιλελεύθερες αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις. Ιδιαίτερα στον ιστορικό χώρο του συγκροτήματος επί της Πατησίων, μέρα με την μέρα η πρυτανική αρχή προσπαθεί να ακυρώσει ντε φάκτο τον Δημόσιο χαρακτήρα του χώρου ακόμα και σε βάρος της ίδιας της ακαδημαϊκής λειτουργίας, με τελευταίο παράδειγμα τον τετραήμερο αποκλεισμό του χώρου για να πραγματοποιηθεί δεξίωση με τον πρόεδρο της δημοκρατίας, ενώ την πρώτη μέρα 16 φοιτητές/τριες που πραγματοποίησαν συγκέντρωση ενάντια στο λοκ άουτ προσήχθησαν με τον έναν εξ αυτών τελικά να συλλαμβάνεται.
Παράλληλα, σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναγνωστεί και η επίθεση που πραγματοποίησε η ΑΡΑΣ στις 15 Νοεμβρίου, πρώτη μέρα του τριημέρου του Πολυτεχνείου, η οποία δεν είχε απλώς όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας παρακρατικής ενέργειας αλλά και τη στόχευση μιας τέτοιας ενέργειας. Αυτή η προσπάθεια πολιτικής επιβολής και αποκλεισμού των Αναρχικών από το τριήμερο του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να αποκοπεί τόσο από την ευρύτερη καταστολή που αντιμετωπίζουν οι αγωνιζόμενοι/-ες στα πανεπιστήμια και στους χώρους ασύλου όσο και από τη στοχοποίηση και επίθεση -ιδεολογική και κατασταλτική- που δέχεται το αναρχικό κίνημα, ως το κομμάτι αυτό των αγωνιζόμενων που δεν διαμεσολαβείται, που δεν συνδιαλέγεται με την εξουσία, που δεν ενσωματώνεται στο κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, μπαίνοντας έτσι στο στόχαστρο τόσο των κρατικών μηχανισμών όσο και των γραφειοκρατών συνδικαλιστών.
Ταυτόχρονα, το κράτος εντείνει την επίθεση απέναντι στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης προκειμένου να προχωρήσει απρόσκοπτα στην υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση του δημόσιου σχολείου, τους ταξικούς αποκλεισμούς, της ένταση της καταστολής, του ελέγχου και της πειθάρχησης μαθητών και εκπαιδευτικών. Στη συγκεκριμένη φάση της αναδιάρθρωσης της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, πέρα από την εφαρμογή της εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης της σχολικής μονάδας, το ΥΠΑΙΘ προωθεί με κάθε μέσο την ατομική αξιολόγηση στους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς, ως τους πλέον ευάλωτους, με σκοπό το άνοιγμα του δρόμου για την συνολική εφαρμογή του εν τέλει σε όλους, στοχεύοντας στην κατάργηση της μονιμότητας και των εργασιακών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν μέσω αγώνων, και ταυτόχρονα τη μετατροπή των εκπαιδευτικών σε πειθήνια και υποταγμένα όργανα. Το κράτος απαντά με διώξεις σε όσους/όσες αντιστέκονται στην προώθηση της αντεκπαιδευτικής πολιτικής: εκκινώντας από τις διώξεις εκπαιδευτικών στον Πειραιά για τη συνδικαλιστική τους δράση, τους τελευταίους μήνες το υπουργείο έχει εξαπολύσει ένα κύμα πειθαρχικών διώξεων απέναντι σε χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε όλη τη χώρα για τη συμμετοχή τους στην απεργία αποχή αλλά και απέναντι σε κάθε έκφραση αμφισβήτησης στο σχολείο φυλακή που οραματίζονται οι εξουσιαστές.

ΕΡΓΑΤΙΚΑ
Η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, σε συνέχεια των αντικοινωνικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισε σειρά αντεργατικών νομοσχεδίων επιτείνοντας τους ήδη αβάσταχτους όρους εκμετάλλευσης στα εργασιακά κάτεργα. Το αντεργατικό νομοσχέδιο Γεωργιάδη, που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβρη του 2023, εισήγαγε καταρχήν τη 13ωρη εργασία με την απασχόληση σε δύο εργοδότες και την 6ήμερη εργασία, ήρθε να κατοχυρωθεί και να διευρυνθεί με την ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Δίκαιη Εργασία για Όλους”, που κατοχυρώνει πλέον την 13ωρη και 6ήμερη εργασία ως “διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη”. Έτσι, οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε αναλώσιμα εξαρτήματα στα χέρια των αφεντικών, ενώ καταστρατηγείται ο ελεύθερος χρόνος τους, δημιουργώντας μια εξοντωτική σωματικά και ψυχολογικά συνθήκη για την τάξη των καταπιεσμένων στην οποία καλούνται να συμβιβαστούν υπό τον φόβο της απόλυσης ή μιας εκδικητικής μεταχείρισης λόγω μη “καλής πίστης”.
Τα απελευθερωμένα ωράρια, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, η αδήλωτη και μαύρη εργασία, η έλλειψη μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και της επιθεώρησης εργασίας, η εγκληματοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της απεργίας, η απελευθέρωση των απολύσεων και η γιγάντωση της ανεργίας είναι σημεία των αναδιαρθρώσεων, που σκοπό έχουν την όξυνση των ταξικών ανισοτήτων και των αποκλεισμών και την πλήρη υποτίμηση της εργασίας και της ζωής των πληβειακών στρωμάτων.
Τα αφεντικά, αποθρασυμμένα, υπό την πλήρη κάλυψη των κρατικών θεσμών, εκμεταλλευόμενα το πλήθος των αντεργατικών μέτρων των τελευταίων χρόνων, προχωρούν στην περαιτέρω εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, ελαστικοποιώντας τα ωράρια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παραβιάζουν συστηματικά τις συνθήκες ασφαλείας στους χώρους δουλειάς -καθώς έχουν απαξιωθεί και καταργηθεί στην πράξη οι όποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί – μετατρέποντας τα εργασιακά κάτεργα σε παγίδες θανάτου. Οι πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους τα ξημερώματα της 26ης Γενάρη, στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, μέσα στην έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις όπου εργαζόντουσαν, τραυματίζοντας άλλους επτά εργαζόμενους, δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα αλλά ένα ακόμα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Από την πρώτη στιγμή, κρατικοί αξιωματούχοι και καθεστωτικά μέσα επιχειρούν να συσκοτίσουν προκειμένου να απαλλάξουν τους πραγματικούς υπαίτιους της δολοφονίας: τους εργοδότες που υπό την πλήρη κάλυψη των θεσμικών αρχών – καθώς κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν είχε προηγηθεί- διέπρατταν συστηματικές παραβιάσεις των κανονισμών ασφάλειας στον χώρο του εργοστασίου, κατασκευάζοντας παράνομες εγκαταστάσεις προπανίου (ενώ δεν εγκατέστησαν ούτε τους απαραίτητους αισθητήρες αερίου), και αδιαφόρησαν μπροστά στις αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις των εργαζόμενων που είχαν εντοπίσει διαρροή αερίου καιρό πριν, αλλά και το ίδιο το κράτος που έχοντας απαξιώσει πλήρως και ουσιαστικά καταργήσει τους ήδη υποστελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όχι μόνο κλείνει το μάτι στην εργοδοτική αυθαιρεσία αλλά επιδίδεται, παράλληλα, και σε έναν συστηματικό κυνήγι των αγωνιζόμενων εργαζόμενων που υπερασπίζονται τα εργασιακά τους κεκτημένα, καταργώντας το δικαίωμα στην απεργία και εγκληματοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση. Παρά τις συστηματικές προσπάθειες του κράτους και των αφεντικών να υποβαθμίσουν την κλίμακα των εργατικών ατυχημάτων και δολοφονιών – με 201 να έχουν χάσει τη ζωή τους και 332 να έχουν τραυματιστεί βαριά μόλις το 2025- η δολοφονία των πέντε εργατριών στο Βιολάντα ανέδειξε με τον πιο φρικτό τρόπο πως οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι επιτακτική η ριζοσπαστικοποίηση, το πλάτιασμα και η σύνδεση των αντιστάσεων των εργαζόμενων που μέσα από τις δικές τους δυνάμεις, αγωνίζονται για τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία και κρατική τρομοκρατία. Από τον αγώνα των διανομέων ενάντια στην επιχείρηση ελαστικοποίησης και απελευθέρωσης των σχέσεων εργασίας στην efood, με την προώθηση του freelancing, που έχει αποτελέσει ανάχωμα στην εργοδοτική ασυδοσία θέτοντας στο επίκεντρο τις ευρύτερες ανάγκες του κλάδου – την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, την παροχή μέσων ασφάλειας και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας-, έως την δικαίωση του αγώνα των εργαζόμενων ενάντια στις αυθαιρεσίες, την τρομοκρατία και τις εκδικητικές απολύσεις στο Documento και τον αγώνα των εργαζόμενων στην Teleperformance και σε κάθε πεδίο όπου εκδηλώνεται η καπιταλιστική και κρατική επιθετικότητα.
Η περαιτέρω λεηλασία της κοινωνικής βάσης συντελείται με τη γιγάντωση της ακρίβειας σε βασικά αγαθά της καθημερινότητας. Οι πενιχροί μισθοί και μεροκάματα δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος επιβίωσης, οδηγώντας τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μπροστά στον κίνδυνο της ανέχειας. Οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων στα supermarket, καθιστούν στοίχημα την κάλυψη των απολύτως απαραίτητων αναγκών, όπως η τροφή. Η εισαγόμενη ακρίβεια, που ακούμε από κυβερνητικά χείλη καθημερινά, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την όξυνση της επίθεσης των αφεντικών με στόχο τη διαρκή μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βάρος των πληβείων. Ταυτόχρονα διογκώνεται τόσο το κόστος της μετακίνησης λόγω της αύξησης των τιμών στα καύσιμα όσο και της θέρμανσης, ως απότοκο της εγκληματικής και εκβιαστικής πολιτικής του καρτέλ ενέργειας. Σε αυτή τη συνθήκη της απαξίωσης βασικών αναγκών έρχεται να προστεθεί το στεγαστικό ζήτημα, με τα υπέρογκα ποσά των ενοικίων και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας από funds και servicers. Ενώ στα μελλοντικά σχέδια των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών έχει μπει το αγαθό του νερού, με τη θέσπιση ρυθμιστικής αρχής αλλά και τις συζητήσεις περί ιδιωτικοποίησής του αρχικά στη Θεσσαλία.

ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
Παράλληλα, ο αγώνας που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα από μεγάλο μέρος αγροτών, κτηνοτρόφων και μελισσοκόμων σε όλη την επικράτεια με δεκάδες μπλόκα και διήρκησε σχεδόν 1μιση μήνα, μέσω του αποκλεισμού κεντρικών οδικών αρτηριών, παραδρόμων και τελωνείων, για να υπερασπιστούν την επιβίωσή τους απέναντι στις πολιτικές της Ε.Ε. και του κράτους που οδηγούν στη φτωχοποίηση, την εξαθλίωση και τον αφανισμό τους, άφησε πίσω του συμπεράσματα και εμπειρίες πολύτιμες για τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.
Η επιλογή των αγροκτηνοτρόφων να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν στη βάση δεν αποτέλεσε μια απλή διαμαρτυρία, αλλά ζήτημα ζωής και θανάτου για τους ίδιους, τις οικογένειές τους και συνολικά τον κλάδο τους. Είτε μέσω της εμπορικής συμφωνίας Mercosur, που υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων παραγόμενων προϊόντων προς όφελος των μεγάλων ευρωπαϊκών καπιταλιστικών συμφερόντων της βιομηχανικής παραγωγής, είτε μέσω των κρατικών πολιτικών διαχείρισης της ευλογιάς, όπου με αντιεπιστημονικό και ανορθολογικό τρόπο θανατώνονται ολόκληρα κοπάδια αιγοπροβάτων, οδηγώντας μικρομεσαίους κτηνοτρόφους στην απόλυτη οικονομική καταστροφή ακόμη και στον θάνατο, με πιο τραγικό παράδειγμα την αυτοκτονία κτηνοτρόφου έπειτα από τη μαζική σφαγή των ζώων του, η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της φτωχής αγροτιάς δεν μπορεί παρά να ιδωθεί ως κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης που κράτος και κεφάλαιο διεξάγουν απέναντι στο σύνολο της κοινωνικής βάσης.
Τα αγροτικά μπλόκα, παρά τα όρια που έθεταν τα συντεχνιακά τους χαρακτηριστικά, κατάφεραν μέσα σε έναν άνισο αγώνα με το κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής του να κερδίσουν ευρεία κοινωνική αποδοχή των αιτημάτων τους. Είναι πλέον ορατό σε όλη την κοινωνία ότι οι μόνοι που επωφελούνται από την ολοένα και αυξανόμενη ακρίβεια στα προϊόντα βασικής κατανάλωσης είναι οι μεσάζοντες και οι μεγάλοι έμποροι, και όχι ο αγροτικός πληθυσμός, που αυτή την περίοδο βρίσκεται όλο και πιο κοντά στον ολοκληρωτικό αφανισμό.
Η μαχητική υπεράσπιση των μπλόκων, οι αποκλεισμοί αεροδρομίων και τελωνείων, καθώς και το άνοιγμα των διοδίων κατά την περίοδο αυξημένων μετακινήσεων λόγω εορτών συνέβαλαν στην ενδυνάμωση του αγώνα τους. Παρά το τελικό ξεπούλημα του αγώνα από επαγγελματίες συνδικαλιστές, η μεγάλη πλειοψηφία αγωνίστηκε με αξιοπρέπεια, ισότητα και μαχητικότητα απέναντι σε μία εξουσία που εδώ και δεκαετίες υποβαθμίζει και καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα παραγωγής μέσω της διαφθοράς (σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ), της κερδοσκοπίας και της ασύμμετρης και άνισης ανταγωνιστικότητας με την διεθνή-ελεύθερη αγορά.
Ως Τοπικός Συντονισμός ΑΠΟ Αθήνας, σταθήκαμε αλληλέγγυα στο πλευρό των αγροτικών μπλόκων, με παρεμβάσεις μας στα μπλόκα Θήβας και Κάστρου, συμμετείχαμε στη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας που από το Σύνταγμα πορεύτηκε μέχρι τα γραφεία της ΕΕ, καθώς και με τη δημόσια καλεσμένη συγκέντρωση που οργανώσαμε στο κέντρο της πόλης, την ημέρα κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων των αγροτικών μπλόκων, στις 09/01/2026.

ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ – ΤΕΜΠΗ
Η δολοφονική και καταστροφική φύση του κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού συστήματος στο πρόσφατο παρελθόν εκδηλώθηκε μέσα από μια σειρά κρατικών εγκλημάτων, από τους χιλιάδες νεκρούς από την εγκληματική κρατική διαχείριση της πανδημίας, από τα Τέμπη, το ναυάγιο στην Πύλο έως τις καταστροφικές πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι που αφήνουν πίσω τους καμένη γη, νεκρούς ανθρώπους και ζώα και το ρήμαγμα τόσο της φύσης όσο και των τοπικών κοινωνιών. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των εγκλημάτων είναι το ίδιο το κράτος και το κεφάλαιο, όπου στην προσπάθειά τους να διαιωνίσουν την εξουσία και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους όχι μόνο δε διστάζουν να μας καταδικάσουν στο θάνατο.
Ενώ σε λίγες μέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη που στοίχησε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, οι πολιτικοί ιθύνοντες συνεχίζουν να διατυμπανίζουν με κάθε τρόπο την αδιαφορία τους όχι μόνο για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών αλλά και την ίδια την αξία της ανθρώπινης ζωής. Οι εγκληματίες του υπουργείου μεταφορών και όλου του κρατικού μηχανισμού που συνέβαλαν σε αυτή τη δολοφονία προκειμένου να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους, συνεχίζουν να κωφεύουν και να λοιδορούν τα δίκαια αιτήματα των οικογενειών των θυμάτων, ενώ, παράλληλα, εξακολουθούν να στοχοποιούν με ιδιαίτερη σφοδρότητα όσους αναδεικνύουν αγωνιζόμενοι στους δρόμους τη συνολική δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας. Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, με αίτημα την εκταφή του γιού του Ντάνιελ προκειμένου να διενεργηθούν τοξικολογικές εξετάσεις αποτέλεσε την ύψιστη κραυγή στην κρατική συγκάλυψη του κρατικού και καπιταλιστικού αυτού εγκλήματος.
Είναι ξεκάθαρο πως η δικαιοσύνη για τα θύματα των Τεμπών, όπως και για κάθε άλλο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα, δεν θα μπορούσε να έρθει μέσα από τους κρατικούς θεσμούς και μηχανισμούς, αλλά μόνο από την ίδια την κοινωνική βάση. Μέσα από ένα οργανωμένο κοινωνικό ταξικό κίνημα που θα αποτελέσει πραγματική απειλή στο σύστημα που δολοφονεί, εξαθλιώνει και καταστέλλει. Ένα κίνημα που θα θέτει στο επίκεντρο τη συνολική προοπτική της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης, διαλύοντας τις αυταπάτες που καλλιεργούνται περί δικαίωσης μέσα από τις δικαστικές αίθουσες και τα κοινοβουλευτικά έδρανα και προσφέρουν συνεχή νομιμοποίηση του εγκληματικού κρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Ένα κίνημα που θα αντιπαρατεθεί κατά μέτωπο με όσους προτάσσουν την ανάθεση της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών στο κράτος, καταδεικνύοντας συνεχώς ότι η αποκλειστική στόχευση των κρατικών θεσμών και μηχανισμών διαχρονικά υπήρξε η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας. Ο μόνος δρόμος για πραγματική εκπλήρωση των κοινωνικών αναγκών και προσδοκιών είναι ο αδιαμεσολάβητος, ακηδεμόνευτος και αντιθεσμικός αγώνας για την οικοδόμηση ενός κόσμου όπου τα κοινωνικά αγαθά θα βρίσκονται στον έλεγχο της ίδιας της κοινωνικής βάσης, από τους τα κάτω για τους από τα κάτω. Γι’ αυτό είναι επιτακτική η συνεχής, ορατή και οργανωμένη παρέμβαση των αναρχικών σε κάθε σημείο όπου εκδηλώνεται η κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα, στην κατεύθυνση της συλλογικής οργάνωσης, ενίσχυσης και σύνδεσης των υπαρχόντων σημείων αντίστασης από τα κάτω που αποτελούν στο εδώ και στο τώρα αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα και η δημιουργία νέων συλλογικών εστιών αγώνα στα σχολεία, τις σχολές, τα εργασιακά κάτεργα, τις γειτονιές στην κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Στις μέρες μας, ο αγώνας ενάντια στο πατριαρχικό, κρατικό καπιταλιστικό σύστημα καθίσταται πιο επιτακτικός από ποτέ, καθώς η όξυνση της έμφυλης βίας, οι βιασμοί και παιδοβιασμοί, οι γυναικοκτονίες και τα κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναικών και παιδιών παίρνουν τεράστιες διαστάσεις μέσα σε ένα περιβάλλον συνολικής συστημικής κρίσης, με το κράτος και τους θεσμούς του να αναπαράγουν και να διαχέουν την πατριαρχική βία ως μέσο επιβολής, καταπίεσης και εμπέδωσης της κυριαρχίας τους.
Η έναρξη της δίκη σε δεύτερο βαθμό για την υπόθεση τράφικινγκ του Κολωνού, αποτελεί μια θλιβερή υπενθύμιση των μεθοδεύσεων των δικαστικών μηχανισμών των υποθέσεων έμφυλης βίας:
-Απόλυτη ενοχοποίηση, περιφρόνηση, τιμωρητικότητα και ωμή τρομοκρατία απέναντι σε όσα παιδιά, σε όσες γυναίκες, σε όσους ανθρώπους θελήσουν να καταγγείλουν, εκβιάζοντας έτσι τη σιωπή τους, όπως τώρα επιχειρείται με την άσκηση έφεσης από την εισαγγελική αρχή κατά της απόφασης απαλλαγής της μητέρας της 12χρονης σε πρώτο βαθμό, θέτοντας τόσο την ίδια, όσο και την τότε 12 χρονη κοπέλα και τα αδέρφια της σε ομηρία.
– Πλήρης προστασία των κυκλωμάτων trafficking, στα οποία εμπλέκονται υψηλόβαθμοι αστυνομικοί και υψηλά ιστάμενοι των κρατικών θεσμών, καθώς ούτε και σε αυτή τη δίκη βρίσκονται στο εδώλιο πρόσωπα του κυκλώματος που αποδεδειγμένα είχαν εμπλοκή στην υπόθεση.
– Μεθοδεύσεις για το ξέπλυμα των δραστών, ειδικά εκείνων που οι πολιτικές διασυνδέσεις και η οικονομική τους θέση, αποτελούν για τους εισαγγελείς επαρκή στοιχεία ώστε να δικαιούνται να βιάζουν και να εκδίδουν ακόμα και παιδιά, χαίροντας ασυλίας. Εξάλλου, η ίδια η έφεση ενάντια στην αθωωτική απόφαση για τη μητέρα, αποτελεί τη βάση για την αναθέρμανση του αφηγήματος «ενοχής» της προκειμένου να ξεπλυθεί ο καταδικασμένος για μαστροπεία Ηλίας Μίχος.
Εξάλλου, η στοχοποίηση και συκοφάντηση των θυμάτων που βρίσκουν το θάρρος να καταγγείλουν την κακοποίηση και τη βία που έχουν υποστεί αποτελεί πάγια μέθοδο υπεράσπισης και εν τέλει ξεπλύματος των δραστών. Το ίδιο επαναλήφθηκε πρόσφατα στη δίκη του ηθοποιού και δασκάλου υποκριτικής Λάμπρου Φιλίππου για απόπειρες βιασμού και βιασμό, μετά από μήνυση τεσσάρων γυναικών εναντίον του το 2021-2022, για συστηματικές πράξεις σεξουαλικής κακοποίησης που συνέβαιναν από το 2008 ως το 2015, με δύο από αυτές τις υποθέσεις να μην εκδικάζονται καθώς ο δράστης έχει απαλλαγεί ήδη με εισαγγελικό βούλευμα.
Απέναντι στις μαρτυρίες των γυναικών και μελών της οικογένειάς τους, οι οποίες αποκαλύπτουν τις σχέσεις εξουσίας, την εκμετάλλευση, τη χειριστικότητα, τον εκβιασμό και τη βία που ασκούσε ο Φιλίππου από τη θέση του ως γνωστός ηθοποιός και δάσκαλος, στήνεται για μια ακόμα φορά στο δικαστήριο μια αρένα συκοφάντησης και εκφοβισμού των καταγγελλουσών – ένα σκηνικό που δεν στοχεύει μόνο στο ξέπλυμα του συγκεκριμένου βιαστή, αλλά στην αποθάρρυνση κάθε ατόμου που βιώνει αντίστοιχες συνθήκες από το να μιλήσει ανοιχτά.
Αποκορύφωμα της συνθήκης αυτής, αποτελεί η υπόθεση βιασμού της 19χρονης μέσα στο κολαστήριο του ΑΤ Ομόνοιας από δύο αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ ενώ μάλιστα κατέγραφαν τον βιασμό σε βίντεο, καθώς αναδεικνύει ωμά την άμεση εμπλοκή των ίδιων των θεσμών και μηχανισμών του κράτους. Μπάτσοι και παράγοντες της εξουσίας επιδίδονται συστηματικά σε παρενοχλήσεις, ξυλοδαρμούς και κακοποιήσεις απέναντι στις αγωνιζόμενες, σε βιασμούς μέσα και έξω από τα αστυνομικά τμήματα, εμπλέκονται σε κυκλώματα trafficking όπως στην Ηλιούπολη και διαπράττουν γυναικοκτονίες, υπό την πλήρη κάλυψη των θεσμών. Γιατί η έμφυλη βία της αστυνομίας είναι συστημική βία και έχει ως σκοπό -πέρα από την ικανοποίηση των αποκτηνωμένων καθαρμάτων με στολή- να καθυποτάξει, να εξευτελίσει και να επιβάλλει την εμπέδωση της κυριαρχίας ενός ολόκληρου συστήματος, του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.
Παράλληλα, η πρόσφατη έξαρση των περιστατικών ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας – από το οργανωμένο λιντσάρισμα δυο ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάρτιο, μέχρι τις επιθέσεις από ομάδα νεαρών τραμπούκων στους κήπους του Ζαππείου και στο Περιστέρι, έως και την πρόσφατη τραμπούκικη επίθεση σε τρανς γυναίκα από το Πακιστάν στα Πατήσια – είναι ένα τραχύ σύμπτωμα ενός συστήματος που προωθεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και εκφασισμό, θέτοντας εξαρχής στο στόχαστρο όσους θεωρεί απόκληρους και ανεπιθύμητους.
Σε παγκόσμιο επίπεδο η επίθεση του κρατικού καπιταλιστικού πατριαρχικού συστήματος κατά των γυναικών των πληβειακών στρωμάτων λαμβάνει διαστάσεις μαζικών επιχειρήσεων εξόντωσης, όπου η έμφυλη βία, οι βιασμοί και τα βασανιστήρια μετατρέπονται σε όπλα αντιεξέγερσης και καθυπόταξης στα χέρια των καταπιεστών τους. Από την αιματηρή καταστολή της ηρωικής κοινωνικής εξέγερσης στο Ιράν, όπου γυναίκες, εργαζόμενες, άνεργες, φοιτήτριες και νεολαίες βγήκαν μαζικά στους δρόμους, μαζί με όλη την ιρανική κοινωνία, ζητώντας ψωμί, ελευθερία κι αξιοπρέπεια και την ανατροπή της δικτατορίας του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, και η οποία έχει λάβει πλέον διαστάσεις μαζικής σφαγής, τις μαχόμενες Παλαιστίνιες που συνεχίζουν να αντιστέκονται παρά την πείνα, τους βομβαρδισμούς, τις απειλές κακοποίησης, τις σεξουαλικές επιθέσεις, τους βιασμούς, τα βασανιστήρια, τον εγκλεισμό και τις εκτελέσεις από το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ, τις επαναστατημένες γυναίκες της Ροτζάβα, που επί χρόνια, μάχονται χτίζοντας με θυσίες και αίμα τις κοινότητες τους στη βάση των προταγμάτων της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης, και τώρα καλούνται και πάλι να τις υπερασπιστούν μπροστά στον κίνδυνο της εξόντωσης τους από τις δολοφονικές δυνάμεις του συριακού στρατού έως τις αγωνιζόμενες στο Σουδάν που αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία των στρατιωτικών SAF και παραστρατιωτικών δυνάμεων του RSF και τώρα αντιμετωπίζουν τη σεξουαλική βία, τον εκτοπισμό, την πείνα και τις μαζικές σφαγές και τις γυναίκες στις ΗΠΑ, που προσπαθούν να προστατεύσουν τις κοινότητες τους από τα φασιστικά τάγματα του ICE στη Μινεσότα.
Η έμφυλη βία είναι συστημική βία και ως τέτοια αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για την αστική δικαιοσύνη, την αστυνομία, το κράτος και τους θεσμούς του, καθώς γνωρίζουμε πως όλες αυτές οι διαστάσεις δεν είναι παρεκκλίσεις αλλά συνθέτουν ένα μήνυμα: Ότι οι ζωές μας, το σώμα μας, η ζωή και το σώμα των φτωχών, των ανθρώπων χωρίς προσβάσεις στην οικονομική και πολιτική εξουσία, είναι αναλώσιμες. Απέναντι στο ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσει για όλες και όλους μας το κρατικό, καπιταλιστικό πατριαρχικό σύστημα, θα επιλέγουμε πάντα την πλευρά των εξεγερμένων γυναικών, την πλευρά των καταπιεσμένων, των εργατριών, των προσφύγων, των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, υπερασπιζόμενες την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη.

ΦΥΣΗ
Η συνολικότητα της επίθεσης των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών δεν έχει στο στόχαστρο της μόνο την εκμετάλλευση της κοινωνικής βάσης αλλά και την άγρια λεηλασία του φυσικού κόσμου. Κράτος και αφεντικά ως νέοι κονκισταδόροι, επιχειρούν να κατακτήσουν νέα εδάφη: κάθε σπιθαμή γης, κάθε βουνό, κάθε ποτάμι, κάθε θάλασσα, κάθε νησί, αποτελούν μια ακόμα ευκαιρία για καπιταλιστική κερδοφορία με στόχο τη διαιώνιση της παρασιτικής ύπαρξης του κράτους και του κεφάλαιου σε βάρος της φύσης και της κοινωνίας. Και καθώς κάθε ίχνος προσδοκίας μέσα στη δυστοπία που ζούμε καταρρέει, αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον με την εξαπάτηση και τον εκφοβισμό: την μιντιακή προπαγάνδα των αργυρώνητων λακέδων και την ωμή βία των μισθοφορικών συμμοριών του κράτους και του κεφάλαιου, που ελέγχουν και λυμαίνονται ανηλεώς τους φυσικούς και τους ανθρώπινους πόρους επιφέροντας με φρενήρη ρυθμό ανυπολόγιστα δεινά από άκρη σε άκρη του πλανήτη.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, αυτή η επιθετικότητα αφενός μεν αποτυπώνεται σε μια σειρά νομοθετημάτων τα οποία, μεταξύ άλλων, προβλέπουν κατεπείγουσες διαδικασίες για την αδειοδότηση και υλοποίηση επενδυτικών έργων, ουσιαστική κατάργηση των προστατευόμενων περιοχών NATURA, παράκαμψη κι αγνόηση της βούλησης των τοπικών κοινωνιών, εν λευκώ διενέργεια ερευνητικών εργασιών για εξόρυξη υδρογονανθράκων σε περιοχές με ιδιαίτερη σεισμική δραστηριότητα∙ αφετέρου δε εκφράζεται με τις απειλές και την καταστολή των τοπικών αντιστάσεων.
Επιπλέον, η εγκατάσταση των επιδοτούμενων βιομηχανικών αιολικών «πάρκων» σε όλη σχεδόν τη χώρα κατέχει περίοπτη θέση στα ευρύτερα επενδυτικά σχέδια για το νέο θαυμαστό κόσμο που μας υπόσχονται κράτος και αφεντικά, στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης» των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που απλώς έρχονται για να συμπληρώσουν τις παραδοσιακές μορφές παραγωγής ενέργειας και, περιβαλλόμενα το μανδύα της οικολογικής ευαισθησίας, να μολύνουν και να καταστρέψουν το περιβάλλον στα βουνά και τα νησιά με την κατασκευή των απαιτούμενων υποδομών.
Ως αναρχικοί κοινωνικοί αγωνιστές, είμαστε πάντα στο πλευρό των αγώνων που ξεσπούν για την προάσπιση του φυσικού κόσμου και των τοπικών κοινωνιών που αντιστέκονται: από τον αγώνα στα χωριά του Πηλίου για τη διάσωση των τοπικών πηγών και τον αγώνα στη ΒΑ Χαλκιδική ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, τον αγώνα ενάντια στην λεηλασία της Πάρνηθας και τον πολυετή αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου και την καταστροφή της κοινότητας της Μεσοχώρας, μέχρι τον δυναμικό αγώνα που εξελίσσεται στους πρόποδες του Πάρνωνα, όπου αγωνιζόμενοι από την κοινότητα Κοσμά Αρκαδίας και αλληλέγγυοι, αντιστέκονται στα εγκληματικά σχέδια τοποθέτησης ανεμογεννητριών, και βρίσκονται στο στόχαστρο των κατασταλτικών μεθοδεύσεων του κράτους. Κι αυτό στην κατεύθυνση άμεσης σύνδεσης του περιβαλλοντικού με το ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα και το πρόταγμα δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας ισότητας, δικαιοσύνης κι ελευθερίας. Διότι αποτελεί αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να διασώσει τον φυσικό κόσμο αποδεχόμενος ταυτόχρονα το ιεραρχικό κι εκμεταλλευτικό πολιτικοοικονομικό σύστημα που τον καταστρέφει. Αν θέλουμε να υπερασπίσουμε τον φυσικό κόσμο οικοδομώντας μια άλλη σχέση ισορροπημένης κι ορθολογικής συνύπαρξης μαζί του, είναι αναγκαίο να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία. Ανατρέποντας την κυρίαρχη σήμερα κρατική και καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας που οδηγεί σε αλλεπάλληλες καταστροφές και στον όλεθρο τον φυσικό κόσμο και την ανθρωπότητα.

3. Κατά τη διάρκεια των 6μιση χρόνων της ακροδεξιάς-νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του κράτους από τη Νέα Δημοκρατία και παρά την ύφεση των αντιστάσεων οι αναρχικοί και ιδιαίτερα ο οργανωμένος αναρχικός αγώνας συνέχισαν και ενέτειναν τη συμμετοχή τους σε όλα τα μέτωπα των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Μέσα από τη συμμέτοχή τους, αυτή, ήρθαν αντιμέτωποι με τη σκληρότερη όψη της καταστολής που επιβλήθηκε σε κάθε πεδίο αγώνα τόσο στο πλαίσιο της συνολικής και ευρύτερης κατασταλτικής επίθεσης απέναντι στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και τα αγωνιζόμενα κομμάτια της όσο και ειδικότερα στην κατασταλτική επιχείρηση που στόχευε και συνεχίζει να στοχεύει το αναρχικό κίνημα, τόσο με υλικούς όρους στους δρόμους και τις δομές του κινήματος όσο και ιδεολογικά με τη κατασυκοφάντησή του από την κυρίαρχη προπαγάνδα. Σε αυτό το ειδικό πλαίσιο εντάσσεται και η “αντι”τρομοκρατική εκστρατεία απέναντι στον αναρχικό αγώνα, η οποία έχει ως στόχο την εγκληματοποίησή του και την αποκοινωνικοποίησή του, μέσα από το φόβο, τη λασπολογία, την απομόνωση και την αποδυνάμωσή του. Αυτή η ειδική κατασταλτική στόχευση του κράτους αφορά το αναρχικό κίνημα καθώς μέσα από αυτό, κατά κύριο λόγο, εκφράστηκαν οι εξωθεσμικές, ριζοσπαστικές και αδιαμεσολάβητες κοινωνικές αντιστάσεις κατά τη διάρκεια όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου με κορυφαίο το παράδειγμα αυτό της κοινωνικής εξέγερσης του Δεκέμβρη.
Θα επαναφέρουμε όσα είχαμε τονίσει και στο πρόσφατο παρελθόν με αφορμή την υπόθεση των Αμπελοκήπων και την ένταση της ειδικής κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους απέναντι στους αναρχικούς, η οποία όχι μόνο είναι εν εξελίξει αλλά βαίνει και διαρκώς κλιμακούμενη:
“Η κατασταλτική εκστρατεία απέναντι στο αναρχικό κίνημα είναι πάγια και διακηρυγμένη θέση του κράτους, ειδικά μετά την εξέγερση του 2008, και αυτό οφείλεται ακριβώς στο ότι οι αναρχικοί συνεχίζουν να αποτελούν το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι των αγωνιζόμενων και μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις όχι μόνο τον καπιταλισμό αλλά και το κράτος, χωρίς προσβάσεις, χωρίς διαμεσολαβήσεις, χωρίς εκπροσώπηση μέσα στο πολιτικό σύστημα εξουσίας και συναίνεση σε αυτό, γεγονός που καθιστά το αναρχικό κίνημα επικίνδυνο και μη ελέγξιμο. Οι προπαγανδιστικές, νομοθετικές και κατασταλτικές μεθοδεύσεις δεν συνιστούν μια στιγμιαία παρεκτροπή της ιεραρχημένης, καταπιεστικής και εκμεταλλευτικής δημοκρατίας του κράτους και των αφεντικών, όπως επίσης η συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων που δεν ενσωματώθηκαν καθεστωτικά δεν αφορά μόνο ατομικές επιλογές αγώνα ή την “εξάρθρωση” κάποιας ένοπλης οργάνωσης, αλλά στοχεύουν στην αποκήρυξη της πολιτικής και κοινωνικής αντιβίας και στην ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης, μέσα από το “κυνήγι της τρομοκρατίας” και των “συγκοινωνούντων δοχείων” της.”
Η όξυνση, λοιπόν, της καταστολής του αναρχικού αγώνα από το κράτος γίνεται αντιληπτή επιπλέον και μέσα από τα παραδείγματα του τελευταίου διαστήματος, όπου η στοχοποίηση των αναρχικών από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς εκδηλώνεται με ακόμη πιο ασφυκτικούς όρους, δημιουργώντας ένα ειδικό καθεστώς εξαίρεσης για τα αναρχικά μπλοκ στο δρόμο. Οι διαδηλώσεις του προηγούμενου διαστήματος χτυπήθηκαν με σφοδρότητα και σύντροφοι/ισσες και αγωνιστές/τριες βρέθηκαν αντιμέτωποι με συλλήψεις και διώξεις, όπως στην πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στην Αθήνα στις 7/10/25 και στην πορεία για τη μνήμη του αναρχικού αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και σε αλληλεγγύη με τους/ις προφυλακισμένους/ες αγωνιστές/τριες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Στη Θεσσαλονίκη η καταστολή εκδηλώθηκε τόσο στην πορεία του Πολυτεχνείου, όπου τα αναρχικά μπλοκ βρέθηκαν περικυκλωμένα από πάμπολλες και πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις, όσο και στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη όπου για περισσότερο από 2 ώρες οι δυνάμεις καταστολής περικύκλωσαν εκ νέου τα αναρχικά μπλοκ χωρίς να αφήνουν την ολοκλήρωση της πορείας στο προγραμματισμένο σημείο. Στην Αθήνα χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της φετινής 6ης Δεκέμβρη, όπου έγιναν δεκάδες προσαγωγές, η πρωινή μαθητική – φοιτητική πορεία που αποτελούταν από αναρχικούς μαθητές/τριες και αναρχικούς φοιτητές/τριες κινήθηκε κάτω από ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό, οι δυνάμεις κατοχής στρατοπέδευσαν στο σημείο δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια και μεγάλο μέρος της απογευματινής πορείας χτυπήθηκε άγρια, παντελώς απρόκλητα και συντονισμένα και ειδικότερα τα αναρχικά μπλοκ, μεταξύ των οποίων και το μπλοκ της ΑΠΟ, ενόσω βρισκόταν στην Πανεπιστημίου, με αποτέλεσμα δεκάδες τραυματισμούς και συλλήψεις. Όσον αφορά το μπλοκ της ΑΠΟ οι πραιτοριανοί του κράτους αφού χτύπησαν και από τις δυο πλευρές, στη συνέχεια το περικύκλωσαν δημιουργώντας μια ασφυκτική συνθήκη χωρίς διέξοδο για τους διαδηλωτές/τριες. Η επίθεση αυτή εκδηλώθηκε με σφοδρότητα σε ένα σώμα χιλιάδων διαδηλωτών με κρότου λάμψης, χημικά και εκτεταμένους ξυλοδαρμούς. Παράλληλα οι κρατικοί μηχανισμοί και σε συνεργασία με τις πρυτανικές αρχές έχουν εξαπολύσει μια σειρά διώξεων απέναντι σε αγωνιζόμενους φοιτητές/τριες, με σκοπό την επικράτηση της σιωπής μέσα και έξω από τις σχολές, όπως στην περίπτωση του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. που καταδικάστηκε για παρέμβαση της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, μετά από μήνυση του πρύτανη ΕΜΠ Χατζηγεωργίου και τη μαρτυρία κατηγορίας του κοσμήτορα Τσανάκα. Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε και τον ρόλο των αντιαναρχικών μορφωμάτων, που εδράζονται κατά βάση στα πανεπιστήμια, δηλαδή αυτών της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ και λειτουργούν παραπληρωματικά των επίσημων μηχανισμών καταστολής. Ο σχεδιασμός, η οργάνωση και η υλοποίηση της επίθεσης της ΑΡΑΣ απέναντι σε αναρχικούς/ες στις 15/11/2025, το πρωί δηλαδή της πρώτης μέρας του τριημέρου μνήμης για τα 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου του ’73, δεν είχε απλώς τα τυπικά χαρακτηριστικά παρακρατικής ενέργειας αλλά και τη στόχευση μιας τέτοιου τύπου επίθεσης. Αυτή η επιχείρηση επιβολής με στρατιωτικού τύπου χαρακτηριστικά δεν μπορεί παρά να συναρθρωθεί με τη συνολική επίθεση της κρατικής καταστολής τόσο στους χώρους των πανεπιστημίων, όπου εκδηλώνεται με πειθαρχικά, διαγραφές, διώξεις, κάμερες παρακολούθησης και τη στοχοποίηση και απόπειρα εκδίωξης των ριζοσπαστικών, αγωνιστικών και αναρχικών προταγμάτων από το χώρο του ασύλου, όσο και ευρύτερα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και την εν εξελίξει ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση απέναντι στους αναρχικούς. Το αντιαναρχικό πογκρόμ στο πολυτεχνείο καλύφθηκε από την ΛΑΕ, βασική συνιστώσα της οποίας είναι η ΑΡΑΣ, με την οποία ακόμα συναγελάζονται και πορεύονται από κοινού δυνάμεις όπως το ΣΕΚ/ΚΕΕΡΦΑ στη διαδήλωση για τη δολοφονία του μετανάστη εργάτη Σ. Λουκμάν στα Πετράλωνα, δίνοντας άλλοθι για τις επόμενες επιθέσεις, τις οποίες προπαγανδίζει η ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ μέσα από πρόσφατες ανακοινώσεις τους, οι οποίες στοχοποιούν αναρχικούς φοιτητές/τριες, μεταξύ των οποίων και συντρόφων/ισσών που συμμετέχουν στην ΑΠΟ. Δυνάμεις συντηρητικές, αντιδραστικές και εχθρικές προς το κίνημα, που η βασική τους λειτουργία είναι η βίαιη επιβολή τους, η ψηφοθηρία, οι μακρινές κοινοβουλευτικές θέσεις και η κυριάρχησή τους στα κοινωνικά/ ταξικά πεδία για τον έλεγχο και το μανιπουλάρισμα των αγώνων, έρχονται να επιτεθούν τόσο με φυσικούς όρους όσο και ιδεολογικούς στους αναρχικούς/ες, λαμβάνοντας το ρόλο του μακριού χεριού του κράτους και της καταστολής.
Το βάθεμα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού εκδηλώνεται αφενός με τις συνεχείς και δυσμενέστερες αναδιαρθρώσεις απέναντι στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αλλά και την προετοιμασία της κοινωνικής βάσης για μια εμπόλεμη κοινωνία, την εμπέδωση μιας συνθήκης σιωπής και ταυτόχρονα υποταγής στα σχέδια των κυρίαρχων και αφετέρου με το τσάκισμα του εσωτερικού εχθρού, κάθε αντίστασης που εκδηλώνεται από τα κάτω και στόχο έχει να θέσει ανάχωμα στις αντικοινωνικές και εγκληματικές πολιτικές κράτους και κεφαλαίου. Γι’ αυτό και το αναρχικό κίνημα, όσο το σύστημα εξουσίας απονομιμοποιείται και βρίσκεται σε βαθιά κρίση, αποτελεί βασικό στόχο της καταστολής, με φυσικούς και ιδεολογικούς όρους, μέσα από την κατασυκοφάντησή του και την επιχείρηση απομόνωσής του. Η κρίση μέσα στην οποία όμως βρίσκεται το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα δεν οδηγεί νομοτελειακά στη συντριβή του, αντιθέτως αυτό επιτείνει με αλαζονεία και οξυμένη ένταση την επίθεσή του, στοχεύοντας στο μούδιασμα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και στην επικράτηση του φόβου.
Έτσι οι εξουσιαστές σήμερα επιχειρούν να σβήσουν τα αποτυπώματα ολόκληρων δεκαετιών σκληρών κοινωνικών και ταξικών αγώνων γιατί λειτουργούν ως κοινωνικά παραδείγματα αντίστασης που επιβιώνουν και αναπαράγονται, γιατί συνεχίζουν να εμπνέουν τις νέες γενιές και δείχνουν δρόμους αγώνα στους καταπιεσμένους στο σήμερα, γιατί κρατούν ζωντανή την προοπτική της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης.
Η κοινωνική και ταξική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, αποτέλεσε ένα κορυφαίο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός της μεταπολιτευτικής περιόδου, αποτέλεσμα μακροχρόνιων αγώνων μέσα στους οποίους τα αναρχικά προτάγματα εξέφρασαν κατά κύριο λόγο τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, ενώ και μέσα στην εξέγερση οι αναρχικοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο για το ξέσπασμα της όσο και για τη μορφή και τα περιεχόμενα της. Επίσης η εξέγερση ανέδειξε και τα όρια των μορφών οργάνωσης του ίδιου του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού αγώνα. Είναι αυτό το σημείο, στον απολογισμό της εξέγερσης και της προηγούμενης περιόδου, στις δυνατότητες που αυτή γέννησε και δεν εκπληρώθηκαν, όπου γεννιέται η ιδέα της αναγκαιότητας για την αναρχική πολιτική οργάνωση. Το αφορμαλιστικό αντιοργανωτικό μοντέλο διακρίνεται από την ασυνέχεια, την περιστασιακότητα στις συνεργασίες και πολλές φορές την ασυνέπεια και την αυτοαναφορικότητα, τον καθορισμό από την αντανακλαστικότητα και τη συγκυρία. Κυριαρχείται από την έλλειψη δέσμευσης χωρίς να μπορεί να επεξεργαστεί συλλογικά θέσεις και προτάσεις στη βάση της κινηματικής εμπειρίας. Εμπεριέχει την κουλτούρα της συνειδητής ή μη αποχής από τις συλλογικές διαδικασίες, που έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή και αναπαραγωγή -άτυπων μεν αλλά πραγματικών- διαδικασιών ανάθεσης και ιεραρχιών. Επιπρόσθετα, η έλλειψη ενός σταθερού τόπου πολιτικής ζύμωσης, συντροφικής κριτικής και αυτοκριτικής οδηγεί στην υποκατάστασή του από κοινωνικές λειτουργίες και ένα χώρο που λειτουργεί σε κρίσιμα σημεία ως άθροισμα παρεών και όχι στη βάση πολιτικών κριτηρίων. Μάλιστα σήμερα, όπου διανύουμε μια περίοδο διαστρέβλωσης των νοημάτων και των αξιών, είναι ακόμα πιο έντονη η ανάγκη το αναρχικό κίνημα να μπορέσει να συγκροτήσει το πολιτικό, αξιακό και ιδεολογικό του πλαίσιο, τόσο για το μπόλιασμα των συνειδήσεων των από τα κάτω όσο και για την υπεράσπιση των θέσεών του απέναντι στις προσπάθειες επιβολής ξένων αντιλήψεων ως προς τον αναρχικό αγώνα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Αντιλήψεις που εδράζονται σε εξουσιαστικές και αυταρχικές τάσεις κατά βάση της αριστεράς, μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών μορφωμάτων, καταδίκης λαϊκών εξεγέρσεων, στρατοπέδευσης σε μπλοκ εξουσίας, συνειδητά ψεύτικων διπόλων, συναισθηματικών εκβιασμών, συκοφάντησης αγωνιστών και απειλών, ενδεδυμένες κατ’ επίφαση τον μανδύα του αντιιμπεριαλισμού.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του Δεκέμβρη, η αντικειμενική συνθήκη της παρακμής της κρατικής και καπιταλιστικής αυτοκρατορίας οξύνθηκε. Εξαιτίας πραγματικών αδυναμιών (ιδεολογικών και οργανωτικών), αλλά και της αδήριτης ανάγκης της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής να μην αποδιοργανωθεί σε ένα σπιράλ φθοράς εν μέσω γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, χτυπήθηκε με συνέπεια η υποκειμενική δυνατότητα άμυνας των καταπιεσμένων ενάντια στους δυνάστες τους: η ιδέα, η αντίληψη ότι η παραπαίουσα αυτοκρατορία είναι μαχητή. Με την προπαγάνδα αλλά και την αύξηση των ποσοστών βίας, με τις ρεφορμιστικές αυταπάτες αλλά και την κατασταλτική θωράκιση, με την ιδεολογική επίθεση και τη συνεργασία όλου του αστικού κόσμου για την αναχαίτιση των απείθαρχων, οι παρηκμασμένοι εξουσιοφρενείς εν μέσω της γενικευμένης και συνολικής κρίσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος επιχειρούν μία ολοκληρωτική επίθεση τοπικά και διεθνώς.
Η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση είναι παιδί του Δεκέμβρη του 2008, των φοιτητικών κινητοποιήσεων του 2006-2007 και των μεγάλων κοινωνικών κινητοποιήσεων του 2010-12 και εμπνέεται από την ιστορική παρακαταθήκη του αναρχικού κινήματος στην Ισπανία στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Του ελευθεριακού κινήματος της CNT-FAI που μέσα από σκληρούς αγώνες, εξεγέρσεις και κυρίως, την ταξική, κοινωνική, πολιτική οργάνωση κατάφερε να θέσει σε εφαρμογή την ιδέα της γενικευμένης ανατροπής του κράτους και του καπιταλισμού και να αναπτύξει την κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Από τη στιγμή της συγκρότησής της, 10 χρόνια πριν, συνεχίζει να αποτελεί ένα ανοιχτό κάλεσμα για τους αναρχικούς που αναφέρονται στον οργανωμένο και συλλογικό αγώνα και στην κοινωνική επανάσταση, μια διαρκή πρόταση για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού κινήματος, μια σταθερή θέση μάχης και συσπείρωσης στους δρόμους στο πλάι όσων αμφισβητούν την βαρβαρότητα της εξουσίας. Με συνέπεια και συνέχεια στα ταξικά και κοινωνικά μέτωπα αγώνα που θέτουν φραγμούς στην περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής μας στο σήμερα και έχοντας ως προοπτική την κατάκτηση της μόνης ζωής που αξίζει να βιωθεί: αυτής στα λαϊκά συμβούλια της κοινωνικής επανάστασης.
Στο σημείο αυτό, κλείνοντας την τοποθέτησή μας, θα θέλαμε να παραθέσουμε ένα σχόλιο συντρόφου σχετικά με την οργάνωση των αναρχικών, τονίζοντας ότι η διαδρομή που ακολουθήθηκε για τη συγκρότησή της δεν ήταν ούτε βέβαιη, ούτε εύκολη και ανέξοδη, ούτε είχε μπροστά της ήδη έναν έτοιμο δρόμο χαραγμένο και δοκιμασμένο ώστε να πατήσει και να αντλήσει σε αντίθεση με σήμερα όπου αποτελεί παρακαταθήκη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αλλά και ζωντανό παράδειγμα αγώνα, όταν δηλαδή η ξεχασμένη εκείνα τα χρόνια αλλά αναγκαία, απαραίτητη και ιστορικά δικαιωμένη ιδέα της οργάνωσης των αναρχικών επανήλθε στο προσκήνιο μέσα από τη συμβολή συντρόφων και συντροφισσών που κατάφεραν να την κάνουν απτή, να την προτείνουν και να τη σχηματοποιήσουν:
“Η αναρχική οργάνωση στην Ελλάδα συντελείται και αποτελεί ζωντανό παράδειγμα τα τελευταία χρόνια, γεννήθηκε μέσα από χρόνιες κινηματικές διαδικασίες εντός του αναρχικού κινήματος και όχι από προσωπικές επιθυμίες και αναγνώσεις, αντλεί από τα ιστορικά παραδείγματα που καθόρισαν την πορεία της υπόθεσής μας. Η οργάνωση δεν σταματά ούτε αρχίζει στις εκάστοτε προσωπικές παρορμήσεις του καθενός, αντιθέτως απαιτεί τη συνειδητοποίηση της ανάγκης μαζικοποίησης των υπαρχόντων δομών που συνεχίζουν με συνέπεια να στέκονται μέσα στους αγώνες”.
Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου που τοπικά και διεθνώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από πόλεμο και φασισμό, η μόνη ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στα οδοφράγματα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων και την πολιτική, κοινωνική και ταξική οργάνωση του αγώνα στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και χειραφέτησης. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω, μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα. Για ένα ελευθεριακό κίνημα όλων των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που θα δίνει διέξοδο στις πραγματικές ανάγκες.

Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς”, μέλος ΑΠΟ-ΟΣ
31 Γενάρη 2026

---

 

Τοποθέτηση της αναρχικής συλλογικότητας Όμικρον 72 στην ανοιχτή διαδικασία της 13ης Συνδιάσκεψης της ΑΠΟ -ΟΣ

Χαιρετίζουμε τη 13η συνδιάσκεψη της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, τις ομάδες–μέλη της, τις παρατηρήτριες ομάδες, παλιούς και νέους συντρόφους και συντρόφισσες.

Δεν γίνεται παρά να ξεκινήσουμε την τοποθέτηση μας αυτή, αναφερόμενοι στη χαρά μας, που βρισκόμαστε σε ακόμα μία ολομελειακή διαδικασία της Αναρχική Πολιτικής Οργάνωσης. Μια διαδικασία που δεν αποτελεί απλώς μια τυπική συνάντηση, αλλά μια ζωντανή στιγμή συσπείρωσης, μνήμης και σφυρηλάτησης του κοινού φρονήματός μας στον ορίζοντα της κοινωνικής επανάστασης. Είναι μια στιγμή που μας υπενθυμίζει πως, όσο σκοτεινοί και αν γίνονται οι καιροί, όσο βαριά κι αν πέφτουν πάνω μας οι συνθήκες, η ανάγκη υπεράσπισης του αναρχικού αγώνα παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Οι αξίες και οι αρχές που αυτός φέρει, καθώς και το όραμα μιας ανθρωπότητας απελευθερωμένης από τα κάθε λογής δεσμά, είναι η πυξίδα που δείχνει το δρόμο, στη διαπάλη μας με κράτος και κεφάλαιο. Ζούμε μια περίοδο βαθιάς κρίσης, σε μια εποχή φορτισμένη και διεπόμενη από επισφάλεια και αβεβαιότητα. Μια εποχή κατά την οποία η σταθερότητα της διαδρομής μας στον αγώνα, η αταλάντευτη προσήλωσή μας στις αρχές και τις αξίες που έχουμε καταγράψει —χωρίς καμία παρέκκλιση, χωρίς καμία υποχώρηση— διαμορφώνει το ίδιο το πεδίο μέσα στο οποίο καθίσταται δυνατή η συνέχιση και η κλιμάκωση του αναρχικού αγώνα μέχρι την νίκη της κοινωνικής επανάστασης. Η συνεπής, διαρκής και αποφασιστική παρουσία και παρέμβασή μας στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που ξεσπούν δεν είναι απλώς αναγκαία· αποτελεί και θα αποτελέσει σημείο αναφοράς. Πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους, για τη συλλογική μας συνείδηση και την αγωνιστική μας ευθύνη στο σήμερα, και έπειτα για τους αναρχικούς αγωνιστές και τις αναρχικές αγωνίστριες που θα βαδίσουν μετά από εμάς.

10 ΧΡΟΝΙΑ Α.Π.Ο.

Η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια ζωής. Μια δεκαετία που δεν μετριέται απλώς σε χρόνο, αλλά συμπυκνώνει όλα εκείνα τα χρόνια πάλης, ιδεολογικής ατσάλωσης και αδιάκοπης συλλογικής συνδιαμόρφωσης πάνω στα πεδία του αναρχικού αγώνα. Δέκα χρόνια στα κοινωνικά και ταξικά μέτωπα, εκεί όπου οι αγώνες ξεσπούν, πολλές φορές μέσα σε αντιφάσεις, περιορισμούς και εμπόδια, όπως η μερικότητα, η ανάθεση και η αντιπροσώπευση, χωρίς ποτέ όμως να αποτελούν άλλοθι για υποχώρηση ή σιωπή. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η ΑΠΟ κατάφερε να παρεμβαίνει ουσιαστικά, κατάφερε να διαχέει την αναρχική αντίληψη, να προτάσσει την αυτοοργάνωση, την αντιθεσμικότητα και την αλληλοβοήθεια, να σπάει τη λογική της ανάθεσης και να ανοίγει ρήγματα συνείδησης. Να συμβάλλει στη διαμόρφωση αγωνιστικών υποκειμένων, να συσπειρώνει νέους αγωνιστές και νέες αγωνίστριες, να δίνει περιεχόμενο και προοπτική στον αναρχικό αγώνα. Με συνέπεια, συνέχεια και αποφασιστική παρουσία, η ΑΠΟ έσπειρε και συνεχίζει να σπέρνει τους σπόρους εκείνους που θα βλαστήσουν, με όραμα την κοινωνική επανάσταση. Μια επανάσταση που θα σαρώσει κράτος και κεφάλαιο και θα πραγματωθεί από τους ίδιους τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους αυτού του κόσμου που θα πάρουν της ζωές τους στα χέρια τους και με συλλογική ευθύνη θα οικοδομήσουν έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης· έναν κόσμο που θα πραγματώνει το συλλογικό όραμα της ανθρώπινης απελευθέρωσης, της καθολικής ικανοποίησης των αναγκών και της πλήρους ανάπτυξης των δυνατοτήτων όλων.
Η σημασία των αγώνων που δίνουμε σήμερα είναι ανυπολόγιστη. Είναι αυτοί που κρατούν ζωντανή τη φωτεινή πλευρά των κοινωνιών μέσα στους πιο σκοτεινούς καιρούς. Είναι οι αγώνες που υψώνουν την αλληλοβοήθεια απέναντι στην κρατική και παρακρατική βία, που αντιπαραθέτουν την αλληλεγγύη των λαών στη βαρβαρότητα των κρατικών πολέμων, που προτάσσουν την αυτοοργάνωση της ζωής μας ενάντια στη βίαιη καθυπόταξή της. Είναι η αντίσταση που γεννά ελπίδα, προοπτική και όραμα για μια ζωή άξια να βιωθεί, απέναντι στην παραίτηση και την ανάθεση που παραδίδουν τη ζωή, τη φύση και τις κοινωνίες μας στα χέρια του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος για να τις λεηλατεί ανενόχλητο.

ΔΙΕΘΝΗ

ΤΡΑΜΠ-ΗΠΑ

Μέσα σε αυτή την ιστορική περίοδο βαθιάς και συνολικής κρίσης του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος ωστόσο, η επιβολή και η εμβάθυνση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού δεν είναι παρέκκλιση, αλλά συνειδητή στρατηγική της εξουσίας. Στόχος της είναι η πλήρης κυριάρχηση πάνω στο κοινωνικό σώμα, η πειθάρχηση και η καταστολή κάθε ρωγμής αντίστασης, προς όφελος των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, για τη διαιώνιση και την επέκταση της εξουσίας τους και τη μεγιστοποίηση των κερδών τους.

Στη διεθνή σκηνή, η προεδρία Τραμπ στο τιμόνι των ΗΠΑ, δεν συνιστά απλώς μία αλλαγή προσώπων, αλλά εκφράζει την επιτάχυνση και καθιστά πιο ωμή μία βαθιά αναδιάρθρωση τόσο των διακρατικών σχέσεων εξουσίας και της γεωπολιτικής σκακιέρας, όσο και των υπερεθνικών θεσμών, των συμμαχιών και των σφαιρών επιρροής των μεγάλων κρατικών δυνάμεων. Παράλληλα, αυτή η αναδιάρθρωση συμπληρώνεται από τις εντός των συνόρων πολιτικές, οι οποίες στοχεύουν στην όξυνση της λεηλασίας των κοινωνιών και των ζωών μας, μέσα από την ενίσχυση της ακροδεξιάς, εθνικιστικής και μισαλλόδοξης έκφανσης του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος. Οι ΗΠΑ επιχειρούν να διατηρήσουν τον ηγετικό τους ρόλο στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, όχι ως αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη, αλλά ως κυρίαρχος διαχειριστής ενός κόσμου αυξανόμενων τριβών και αστάθειας. Σε αυτό το πλαίσιο, επιδιώκουν να επιβάλουν όρους ηγεμόνευσης στο δυτικό ημισφαίριο, επανενεργοποιώντας παλιά ιμπεριαλιστικά εργαλεία και πρακτικές, σε μια προσπάθεια δομικής επαναπροσαρμογής μιας ηγεμονίας σε κρίση, την ίδια στιγμή που επεκτείνουν τα σημεία στρατηγικού ενδιαφέροντος στον παγκόσμιο χάρτη, όπου διακυβεύονται κρίσιμα οικονομικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Από την επέμβαση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της, τις απειλές προς την Κολομβία, το Μεξικό και την Κούβα, τους βομβαρδισμούς και τις απειλές απέναντι στο Ιράν, την πλήρη πολιτική, ηθική και υλική στήριξη της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού από το ισραηλινό κράτος, μέχρι τις απειλές για προσάρτηση της Γροιλανδίας και την επιβολή δασμών σε συμμάχους και αντιπάλους, οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ότι ο παγκόσμιος ανταγωνισμός έχει εισέλθει σε μια νέα, πιο κατακερματισμένη φάση.

Η λεγόμενη «πολυπολικότητα» δεν σηματοδοτεί μια ισορροπία μεταξύ ισότιμων δυνάμεων, αλλά την ταυτόχρονη ύπαρξη πολλών κέντρων διαχείρισης της ίδιας κρατικής και καπιταλιστικής ισχύος και εκμετάλλευσης, τα οποία συγκρούονται για τον έλεγχο πόρων, υποδομών, ροών και εξαρτήσεων. Ακριβώς μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι ΗΠΑ οξύνουν την εξωτερική τους πολιτική, για να διαμορφώσουν ευνοϊκότερους όρους επιβολής και διαχείρισης της υφιστάμενης διαμάχης. Οι νέες εστίες συγκρούσεων, η αναζωπύρωση παλιών ανοιχτών πολέμων, ο διογκούμενος ανταγωνισμός στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και η γενικευμένη εθνικιστική ρητορική δεν προμηνύουν απαραίτητα μια «τελική αναμέτρηση» μεταξύ υπερδυνάμεων, αλλά σίγουρα μια παρατεταμένη περίοδο βίας, με πολλαπλά πολεμικά μέτωπα, κρίσεις και έμμεσες συγκρούσεις, όπου τα κράτη και τα καπιταλιστικά μπλοκ θα επιχειρούν να αναδιατάξουν τους όρους κυριαρχίας τους πάνω στις κοινωνίες, θα επαναπροσδιορίσουν τις ροές του παγκόσμιου και εθνικού κεφαλαίου, με το κόστος να μεταφέρεται, για ακόμη μία φορά, στους από τα κάτω. Αυτό στο οποίο γινόμαστε μάρτυρες αυτή τη στιγμή, δεν είναι παρά ένας συστημικός κλυδωνισμός. Δεν μιλάμε για την γέννηση ή την διατήρηση του εκάστοτε συστήματος με την επικράτηση της εκάστοτε δύναμης, αλλά για το ποιός θα «μανατζάρει» το ίδιο εκμεταλλευτικό κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα. Μεταξύ των ισχυρών δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος, μιας και η διατήρηση και διαιώνιση του τωρινού – εν κρίση – συστήματος, αποτελεί νίκη για όλους.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ-ΠΟΛΕΜΟΣ

Σε αυτή την περίοδο έντασης και πολεμικής προετοιμασίας που διανύουμε, γίνεται ολοένα και πιο εμφανής η ρευστότητα και η αστάθεια των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Παραδοσιακές συμμαχίες επαναδιαπραγματεύονται, παγιωμένες αντιπαλότητες υποχωρούν ή μετασχηματίζονται, καθώς οι ΗΠΑ επιχειρούν να διαχειριστούν έναν κόσμο όπου η παγκόσμια ηγεμονία τους δεν είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Σε αυτό το πλαίσιο, η Κίνα αναγνωρίζεται ως ο βασικός στρατηγικός ανταγωνιστής, όχι απαραίτητα ως άμεσος εχθρός σε μια ανοιχτή πολεμική σύγκρουση, αλλά ως εναλλακτικό κέντρο ισχύος. Το κινεζικό κράτος επιδιώκει τη διεύρυνση των συμφερόντων και της επιρροής του, όχι μόνο μέσα από στρατιωτικές πιέσεις σε περιοχές όπως η Ταϊβάν και οι Φιλιππίνες, αλλά κυρίως μέσω οικονομικών, τεχνολογικών και επενδυτικών παρεμβάσεων, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην καπιταλιστική ανάπτυξη της αφρικανικής ηπείρου και οικοδομώντας σχέσεις εξάρτησης και επιρροής. Παράλληλα, σταθεροποιεί τις συνεργασίες του στο ανατολικό μπλοκ ισχύος, ιδιαίτερα με τη Ρωσία και το Ιράν, ενώ ταυτόχρονα διεισδύει δυναμικά και στον λεγόμενο δυτικό κόσμο, μέσα από εμπορικές, βιομηχανικές και χρηματοπιστωτικές διασυνδέσεις.

Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να αναπροσαρμόσει τον στρατηγικό της σχεδιασμό, σε ένα όλο και πιο κατακερματισμένο διεθνές περιβάλλον, επιδιώκοντας να ενισχύσει τη θέση της στην παγκόσμια σκακιέρα. Η κατάρρευση της μέχρι πρότινος νεοφιλελεύθερης θεσμικότητας και των δικαιοπολιτικών κατακτήσεων, μέσα από την υιοθέτηση αφενός του «τραμπικού» μοντέλου άσκησης της παγκόσμιας διπλωματίας αλλά και εντός του ευρύτερου κλίματος πολεμικής αναδιοργάνωσης των κεφαλαιακών ροών που μπαίνουν σε προτεραιότητα, τη στιγμή που οι κοινωνίες και οι άνθρωποι καθίστανται αναλώσιμοι, καθιστά σαφές πλέον στη διοίκηση της Ε.Ε. ότι η κανονιστική πρωτοκαθεδρία της αποτελεί παρελθόν. Ότι οι λεγόμενες ευρωπαϊκές αξίες και τα ιδεώδη αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία η οποία την χαρακτήριζε έχουν γίνει κουρελόχαρτα, ότι όλα τα παραπάνω δεν ήταν παρά το προπέτασμα του ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού παρελθόντος και παρόντος της, που ασκούνταν μέχρι πρότινος με κανονιστικά μέσα. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, μετά τη ρωσική εισβολή τον Φλεβάρη του 2022, λειτούργησε ως κομβικό σημείο αναδιάταξης και αλλαγής στρατηγικής για την Ε.Ε., η οποία ναι μεν διατυμπανίζει την ανάγκη συγκρότησης ενός ευρωπαϊκού στρατού, ανεξάρτητου από το ΝΑΤΟ, από την άλλη δε, υποτάσσεται πειθήνια στα αμερικανικά οικονομικά συμφέροντα και τα κάθε λογής λόμπι. Σε κάθε περίπτωση, η προώθηση μιας πολεμοχαρούς ρητορικής και η απειλή μιας ενδεχόμενης, γενικευμένης σύρραξης σε ευρωπαϊκό έδαφος, επιχειρεί να νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις, την κούρσα εξοπλισμών που έχει εκκινήσει σε όλα τα κράτη της Ε.Ε. μέσα από την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, αλλά και την αναγέννηση της πολεμικής βιομηχανίας σε κυρίαρχα ηγεμονικά κράτη όπως η Γερμανία, που απελευθερώνει τεράστιους οικονομικούς πόρους για τον επανεξοπλισμό της, σπάζοντας ιστορικά και πολιτικά ταμπού που ίσχυαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παράλληλα, καταρτίζονται στρατιωτικά σχέδια, αναβαθμίζονται οπλικά συστήματα και συγκροτούνται συνασπισμοί «προθύμων», οι οποίοι συζητούν ανοιχτά την κλιμάκωση της εμπλοκής τους στο πολεμικό πεδίο της Ουκρανίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, στρώνεται το έδαφος για την κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση του πολέμου, προετοιμάζοντας τις κοινωνίες της Ευρώπης να αποδεχθούν το ενδεχόμενο τα παιδιά τους να σταλούν να πεθάνουν στα πεδία των μαχών, όχι για διεκδίκηση της ελευθερίας και της υπεράσπισης της ζωής, αλλά για την εξυπηρέτηση των διακρατικών ανταγωνισμών και των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, για τη συνέχιση και την εμβάθυνση της λεηλασίας των ζωών μας.

Η προώθηση αυτών των στοχεύσεων της εξουσίας αλλά και η προπαγάνδιση μιας πολεμοχαρούς στάσης εντός των κοινωνιών δεν είναι ξέχωρη από την συνολική άνοδο της ακροδεξιάς, που εμφανίζεται πάντα ως η λύση της εξουσίας στη γενική αποσταθεροποίηση και απονομιμοποίηση του συστήματος, που γεννά αντιστάσεις και εγκυμονεί κοινωνικές εκρήξεις, ως αποτέλεσμα των ολοένα και δυσβάσταχτων όρων διαβίωσης των ανθρώπων και ακρωτηριασμού κάθε δυνατότητας ευημερίας τους. Στις ΗΠΑ, η δράση της Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (για συντομία ICE) αντανακλά τη δυστοπική πραγματικότητα της επικράτησης του φασισμού και την κατάρρευση των δημοκρατικών ψευδαισθήσεων. Το ICE δημιουργήθηκε μετά την 11 Σεπτεμβρίου του 2001 και ανήκει στο Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας. Την τελευταία περίοδο μέσω της διακυβέρνησης Τραμπ έχει αποκτήσει υπερεξουσίες και έχει στελεχωθεί από τους φασίστες των proud boys (υποστηρικτών του Τραμπ που ευθύνονται και για την έφοδο στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου του 2021), όπου ως στρατός κατοχής και ως άλλη Γκεστάπο, τοποθετούνται σε περιοχές όπου τρομοκρατούν απαγάγουν και δολοφονούν μετανάστες και μετανάστριες ενώ την ίδια στιγμή έχουν το ελεύθερο να καταστέλλουν με όλα τα μέσα τις διαμαρτυρίες που γίνονται απέναντι σε αυτούς και τις πρακτικές τους. Στη Μινεάπολις της Μινεσότα, όπου το τελευταίο καιρό έχουν αναπτυχθεί οι ομοσπονδιακοί πράκτορες του ICE, έχουν καταφέρει να επιτεθούν σε μετανάστες και μετανάστριες ακόμα και μέσα στο σπίτι τους, να σέρνουν 5χρονα παιδιά με χειροπέδες και να δολοφονούν εν ψυχρώ μετανάστες αλλά και αγωνιστές που βρίσκονται στο δρόμο ή αντιστέκονται στη βαρβαρότητα. Η πρώτη δολοφονία ήταν της συντρόφισσας Ρενέ Γκούντ στις 7 Ιανουαρίου διότι αντέδρασε σε έλεγχο. Ακολούθησε το ξέσπασμα συγκρούσεων με τα καθάρματα του ICE, ενώ οργανώθηκε μία μεγαλειώδη γενική απεργία με 100.000 στους δρόμους της Μινεάπολις να ζητούν την αποχώρηση του ICE από την πόλη. Μία μέρα μετά, το Σάββατο 24 Γενάρη τα καθάρματα του ICE θα δολοφονήσουν ακόμα έναν άνθρωπο που προστάτευσε διαδηλώτρια, τον Άλεξ Πρέτι και αμέσως μετά την δολοφονία του θα υπάρξει νέος γύρος συγκρούσεων φτάνοντας στις 27 Γενάρη οπότε ανακοινώθηκε μία μικρή και σταδιακή αποχώρηση κάποιων πρακτόρων του ICE. Το κίνημα στην Μινεάπολις, ήδη πριν τις δολοφονίες, είχε οργανωθεί για να αποτρέψει τις απαγωγές των μεταναστών/μεταναστριών δημιουργώντας δίκτυα αλληλεγγύης και κινητοποιήσεις σχεδόν σε καθημερινό επίπεδο που αρκετές φορές συγκρούονταν με τα καθάρματα του ICE δείχνοντας ότι τα κρατικά τάγματα εφόδου, παρά την υπεροπλία και την ελευθερία κινήσεων, δεν μπορούν να κάμψουν τις αντιστάσεις των ανθρώπων που παλεύουν για ζωή και αξιοπρέπεια.

Στην ευρωπαϊκή ήπειρο, τα λεγόμενα ευρωπαϊκά κεκτημένα ξεγυμνώνονται με κάθε ευκαιρία, με πιο τρανταχτή και εκκωφαντική αυτή της υποστήριξης των Κράτων Μελών της Ε.Ε. στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ με τις πλάτες των ΗΠΑ, αλλά και την ταυτόχρονη φίμωση στο εσωτερικό κάθε φωνής που αντιδρά και μάχεται, με διώξεις, καταστολή, και γενικά κάθε μορφής ποινικοποίηση της αντίστασης στη φασιστική και νεοναζιστική επέλαση. Ταυτόχρονα, η συνέχιση της δολοφονικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης – Φρούριο έχει ως συνέπεια τις εκατοντάδες δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στη Μεσόγειο και στα σύνορα, το βασανισμό, ξυλοδαρμό, βιασμό τους μέσα σε κολαστήρια και τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ οι επαναπροωθήσεις (pushbacks) αποτελούν την καταδίκη για αμέτρητους ανθρώπους που στέλνονται πίσω στις χώρες από τις οποίες ξεκίνησαν.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Η γενοκτονία που συντελείται εδώ και δυόμιση χρόνια στην Παλαιστίνη, δεν αφορά μόνο την καθαυτή περιοχή στο χάρτη. Δεν αφορά μόνο ένα σημείο του κόσμου που δέχεται επί δεκαετίες την οριενταλιστική και αποικιοκρατική βία της Δύσης. Μας αφορά όλους, μιας και αποτελεί την πρόβα όλων των θανατοπολιτικών που επιφυλάσσουν κράτος και κεφάλαιο στους απανταχού καταπιεσμένους. Το κράτος του Ισραήλ, ως το μακρύ χέρι του δυτικού μπλοκ εξουσίας στη Μέση Ανατολή, αφού χτίστηκε πάνω σε τόπους που λεηλατήθηκαν, σε σπίτια που εποικίστηκαν, σε ανθρώπους που εκδιώχθηκαν και σφαγιάστηκαν, σε συνεχείς εκτοπισμούς, επιβολές, καταπιέσεις, εκμετάλλευση και εκδίκηση απέναντι σε κάθε μορφή αντίστασης στην στρατιωτική κατοχή, αφού εφάρμοσε απαρτχάιντ εις βάρος του παλαιστινιακού λαού με αποτέλεσμα τη στέρηση, την ανέχεια και την εξαθλίωσή του, δημιουργώντας την πιο μεγάλη φυλακή στον κόσμο, αυτή τη στιγμή διεξάγει μία άνευ προηγούμενου γενικευμένη δολοφονική επίθεση απέναντι στον παλαιστινιακό λαό χωρίς πλέον να διατηρεί κανένα προκάλυμμα. Δηλώνει καθαρά πως επιθυμεί την πλήρη εξόντωσή του, επιδιώκοντας να ξεριζώσει όχι μόνο κάθε σπόρο αντίστασης στο σήμερα, αλλά και τη δυνατότητα ύπαρξης του στο μέλλον, επιδιώκοντας να εξαφανίσει κάθε καρδιά, κάθε συλλογική υπόσταση, τον πολιτισμό και κάθε μελλοντική γενιά, επιδιώκει δηλαδή τον πλήρη αφανισμό του. Η σφαγή που πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή εις βάρος του παλαιστινιακού λαού γράφεται με μεγάλα γράμματα στη συλλογική συνείδηση.

Ταυτόχρονα όμως γράφεται και η μαχητική του αντίσταση, η αντεπίθεση του στον κατακτητή, η δυνατότητά του και το δικαίωμά του να εξεγείρεται. Έτσι και το κράτος του Ισραήλ, αυτό το κράτος πρότυπο στρατιωτικοποίησης και επιβολής, καταγράφεται ως το πιο μισητό και εξόφθαλμο πρόσωπο της εξουσίας. Και από μια θέση μάχης και αντίστασης σε ολόκληρο τον κόσμο οι κοινωνίες φωνάζουν «Εμείς είμαστε με την Παλαιστίνη», και δεν σταματούν όσο κι αν έρχονται αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής, με φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς, διώξεις, γιατί η επιλογή στάσης αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό είναι ταυτόχρονα η υπεράσπιση της ανθρωπιάς, του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν εκεί που θέλουν, να αισθάνονται, να μιλούν, να τραγουδούν τη γλώσσα τους. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η υπεράσπιση της ελευθερίας. Και οι μεγαλειώδεις κινήσεις αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον κόσμο είναι αυτές που πραγματικά μπορούν να θωρακίσουν τον παλαιστινιακό λαό, γιατί το να μιλάς για όσα βιώνουν στον καιρό της αποσιώπησης, να εναντιώνεσαι στο κράτος του Ισραήλ στον καιρό του ξεπλύματος των εγκλημάτων του, είναι η επιλογή της ζωής έναντι του θανάτου. Και είναι αυτές οι φωνές της αλληλεγγύης, της αλληλοϋποστήριξης που μπορούν να ακουστούν δυνατότερα από τις διαταγές και τις απαιτήσεις της κυριαρχίας, από την Παλαιστίνη μέχρι το Μεξικό και τις εξεγερμένες ιθαγενικές κοινότητες, από την Σερβία μέχρι τις ΗΠΑ.

Αυτές οι φωνές της διεθνιστικής αλληλεγγύης που φτάνουν μέχρι το Ιράν και την Ροζάβα.

Στον αγωνιζόμενο ιρανικό λαό που μάχεται εδώ και δεκαετίες απέναντι στο θεοκρατικό καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ενώ είχε ήδη ρίξει το 1979 το τυραννικό καθεστώς του Σάχη. Ο Ιρανικός λαός βρέθηκε στους δρόμους από τον Νοέμβρη απέναντι στην εξαθλίωση, την φτώχεια, την ανέχεια, την ανελευθερία, τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και την ακραία καταστολή, ενώ το θεοκρατικό καθεστώς Αγιατολάχ Χαμενεΐ αντεπιτέθηκε στη μεγαλύτερη εξέγερση που έχει γίνει μέχρι στιγμής απέναντι του, δολοφονώντας χιλιάδες αγωνιστές (κάπου ανάμεσα σε 5.000 με 30.000). Προφασιζόμενος ότι οι περισσότεροι διαδηλωτές ήταν «πράκτορες» των Η.Π.Α – Ισραήλ, κατάφερε να ξεδιπλώσει την δολοφονική μανία των Φρουρών της Επανάστασης, ενώ έχει ήδη συλλάβει ακόμα χιλιάδες που μετά από εμφανή σημάδια βασανιστηρίων έχουν «ομολογήσει» ότι είναι «πράκτορες». Το τραγικό είναι πως αυτό το αφήγημα έσπευσαν να επιρρώσουν διάφοροι καλοθελητές αριστεροί και λοιποί του «αντιμπεριαλιστικού» μπλοκ επικροτώντας επί της ουσίας τις δολοφονίες των εξεγερμένων!

Την ίδια στιγμή, με πρόφαση τις χιλιάδες δολοφονίες διαδηλωτών, οι Η.Π.Α – Ισραήλ, κάνουν λόγο για επέμβαση με σκοπό να σταματήσει η σφαγή. Φυσικά εκμεταλλεύονται τους αγωνιστές για να ξεδιπλώσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια. Έτσι ο λαός του Ιράν κινδυνεύει από το θεοκρατικό καθεστώς του Χαμενεΐ από τη μία και τις βόμβες των Η.Π.Α – Ισραήλ από την άλλη. Τα κράτη που πολεμάνε τους λαούς θα ηττηθούν! Απέναντι στην τυραννία του καθεστώτος και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, ο μόνο αρμόδιος για να ορίζει την ζωή του είναι ο ίδιος ο λαός μέσα από την αντίσταση του σε κάθε Εξουσία!

Σε μία ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση ανάμεσα στον ανταγωνισμό των κρατών βρίσκεται και η μαχόμενη Ροζάβα, όπου μετά την ηρωική της αντίσταση απέναντι στους φονταμενταλιστές του ISIS στο Κομπάνι κατάφερε να εδραιώσει – με την ανοχή των Η.Π.Α καθώς υπήρχε εφήμερη χρησιμότητα για αυτές – μία δημοκρατική περιοχή στην Βορειοανατολική Συρία με βάση την αυτοοργάνωση, την οικολογία, την ισότητα, την ανεξιθρησκεία και την ελευθερία με αναπόσπαστο κομμάτι την ελευθερία και την ισότητα των γυναικών. Αυτό το πείραμα κοινωνικής επανάστασης, μετά την πρόσφατη πτώση του δικτατορικού καθεστώτος του Ασάντ, επιχείρησε να έρθει σε συνομιλίες με τον ανερχόμενο στην εξουσία Τζολάνι, έναν πρώην τζιχαντιστή, που τα βρήκε με τις Η.Π.Α, το Ισραήλ και την Τουρκία και γίνεται το πρόσωπο που υποτίθεται πως θέλει να ξανά φτιάξει τη Συρία. Οι συνομιλίες είχαν σκοπό να εισάγουν τους Κούρδους και τις Κούρδισσες μέσα στο συριακό κράτος ώστε να διασφαλίσουν οι ίδιοι τα εδάφη της Βορειοανατολικής Συρίας και τις γειτονιές του Χαλεπιού που είχαν υπό τον έλεγχο τους, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν σε περίοδο ειρήνης να συμβάλλουν στην ανάπτυξη ενός φεντεραλιστικού μοντέλου για όλη την Συρία. Οι διαπραγματεύσεις όμως κατέρρευσαν γιατί οι Η.Π.Α – Ισραήλ δεν χρειάζονται πλέον τους Κούρδους και έτσι δώσανε το πράσινο φως στον Τζολάνι να ξεκινήσει να επιτίθεται πρώτα στις κουρδικές γειτονιές του Χαλεπιού και έπειτα να φτάσει, μαζί με συμμορίες τζιχαντιστών που έχει θέσει υπό την καθοδήγησή του, μέχρι το Κομπάνι που βρίσκεται αποκλεισμένο, με κομμένο ίντερνετ, νερό, και ρεύμα. Την ίδια ώρα στα βόρεια σύνορα μαζεύεται ο τουρκικός στρατός και περιμένει από το Συριακό καθεστώς το πράσινο φως για να επέμβει, σε συνδυασμό με το συριακό στρατό και τις τζιχαντιστικές συμμορίες, μέσα στο Κομπάνι. Οπότε το Κομπάνι βρίσκεται και περικυκλωμένο.

Οι μαχητές και οι μαχήτριες της Ροζάβα για άλλη μία φορά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή απέναντι σε κρατικές και παρακρατικές συμμορίες, αντιμέτωποι για ακόμα μία φορά με την προοπτική μία αδιανόητης σφαγής. Όμως αναφωνούν ότι θα υπερασπιστούν μέχρι τέλους την Επανάσταση τους, την ελευθερία και την ισότητα που έχουν εδραιώσει. Ένα φωτεινό παράδειγμα αυτοοργάνωσης σε μία περιοχή που τα κράτη κρατάνε στο σκοταδισμό τους λαούς υπό θεοκρατικά, πατριαρχικά και τυραννικά καθεστώτα. Η διεθνιστική αλληλεγγύη προσπαθεί να βάλει ανάχωμα στην επέλαση του θανάτου, στην επικράτηση των τζιχαντιστών και των κρατών που τους στηρίζουν. Ο κόσμος της ελευθερίας μάχεται, διεκδικεί, σχεδιάζει, προετοιμάζεται.

Όσο στην διεθνή σκηνή οι ανταγωνισμοί μεταξύ των κρατών οξύνονται και οδηγούμαστε σε ανεξέλεγκτες εστίες πολεμικών συγκρούσεων, όσο η άνοδος της ακροδεξιάς απειλεί να μετατρέψει τις κοινωνίες μας σε απέραντα νεκροταφεία, όσο τα κράτη πολεμάνε τους λαούς προσπαθώντας να καθυποτάξουν τις αντιστάσεις και να συνεχίσουν ανεμπόδιστα την αφαίμαξη των ζωών μας, το κράτος και το κεφάλαιο επιτίθενται μανιασμένα και ολομέτωπα και στον φυσικό κόσμο. Η καπιταλιστική τεχνολογική ανάπτυξη που έχει πραγματοποιηθεί τους τελευταίους αιώνες σε συνδυασμό με τις βαθιά αντικοινωνικές και απάνθρωπες πολιτικές της εκμετάλλευσης και του κέρδους του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος, έχουν οδηγήσει σε μία δίχως προηγούμενο λεηλασία των φυσικών πόρων του πλανήτη και μία άνευ προηγουμένου ανθρωπογενή παρέμβαση στο παγκόσμιο κλίμα που καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη την κλιματική κατάρρευση και την περιβαλλοντική καταστροφή. Η αδηφάγα κρατικό-καπιταλιστική μηχανή συνεχίζει να κερδοφορεί πάνω στον φυσικό κόσμο χωρίς να ενδιαφέρεται για το αντίκτυπο που αυτό θα έχει στις κοινωνίες και τις ζωές μας. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μεγάλες φυσικές καταστροφές που αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, διαλυμένες κοινότητες και εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους. Αυτές οι καταστροφές γίνονται όλο και πιο συχνές και πιο ισχυρές και επηρεάζουν όλο και περισσότερα σημεία του πλανήτη. Μεγάλες αυξήσεις θερμοκρασιών, ισχυροί τυφώνες που εμφανίζονται πιο τακτικά, πλημμύρες, αύξηση της ταχύτητας λιωσίματος αιώνιων πάγων στους πόλους, εξαφανίσεις πολλών ειδών ζώων και συνολικά μια αποσταθεροποίηση των οικολογικών συστημάτων που καθιστούν δυνατή τη ζωή πάνω στον γη. Απέναντι στην πραγματικότητα της κλιματικής κατάρρευσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής, η ανεμπόδιστη κερδοφορία του κράτους και το κεφαλαίου κινδυνεύει από την εξάντληση λόγω της υπερεκμετάλλευσης των πεπερασμένων φυσικών πόρων του πλανήτη. Απέναντι σε αυτή την συνθήκη το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα προωθεί πολιτικές που βαφτίζονται ως πράσινες και προωθούν την αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη. Φυσικά και αυτές οι πολιτικές δεν θα μπορούσαν να είναι οτιδήποτε άλλο παρά πολιτικές περαιτέρω εκμετάλλευσης και λεηλασίας αφού τις γεννά η ίδια μήτρα εκμετάλλευσης. Το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι σε αυτή την οικουμενική απειλή που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, της κλιματικής κατάρρευσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής και την θέτει προ των πυλών σε μία επαπειλούμενη συνθήκη αφανισμού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μόνες υπεύθυνες για αυτή την απειλή είναι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ και ως εκ τούτου η μόνη προοπτική για να αντιμετωπίσουμε την απειλή αυτή είναι ο συλλογικός αγώνας που καταργεί το κράτος και το κεφάλαιο.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ

Στον ελλαδικό χώρο, το κράτος, σταθερά προσδεδεμένο στο δυτικό μπλοκ εξουσίας, ακολουθεί με συνέπεια και ένταση, τις δολοφονικές και κατασταλτικές πολιτικές της Δύσης. Το ελληνικό κράτος, ως ουραγός διαχρονικά των ΗΠΑ και της Ε..Ε, συνεχίζει να αντιδρά στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται, ως εντολοδόχος και ανδρείκελο, μη παραστρατώντας στιγμή από την επίσημη γραμμή των ισχυρών κέντρων αποφάσεων. Το ελληνικό κράτος, όπως και κάθε κράτος της περιφέρειας, υιοθετεί πιστά όλα τα οικονομικά, νομικά και κοινωνικά πλαίσια που οργανώνονται από τα κεφάλια της Δύσης, καθιστώντας την ελληνική κοινωνία μία ακόμη από τις πολλές που δέχονται τα αποτελέσματα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και του πολέμου που εξαπολύουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου στο προλεταριάτο εντός και εκτός συνόρων. Η οικονομική, θεσμική και στρατιωτική υποστήριξη του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ και η κατ΄επέκταση νομιμοποίηση και υποβοήθηση της γενοκτονίας που λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη, αλλά και η αρωγή σε καθεστώτα και παραστατιωτικές ομάδες και σε άλλες γωνιές του κόσμου που σπέρνουν τον θάνατο, δημιουργώντας προσφυγικά ρεύματα• οι δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης – Φρούριο, ο εγκλεισμός τους σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η αυστηροποίηση των όρων ασύλου και η διευκόλυνση των απελάσεων• η φτωχοποίηση, η επίταση της ανέχειας, η διαρκής εξαθλίωση και η συστηματική περιθωριοποίηση διαφορετικών κοινωνικών ομάδων• η ενίσχυση της κρατικής επιτήρησης και καταστολής μέσα από διώξεις, φυλακίσεις και τρομοκράτηση, είναι μερικά από τα παραδείγματα που καταδεικνύουν ότι κράτος και κεφάλαιο, καταστατικά, διαχωρίζουν τις ανθρώπινες ζωές σε χρήσιμες και άχρηστες, επιχειρώντας να εξαφανίσουν τόσο αυτούς που θεωρούν «περισσευόμενους πληθυσμούς» (μετανάστες, πρόσφυγες, Ρομά, φτωχούς, τοξικοεξαρτημένους), όσο και αυτούς που θέτουν φραγμούς στην ολοκλήρωση των σχεδιασμών τους, αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στη δυστοπία που μας επιφυλάσσουν τα κρατικοκαπιταλιστικά συμφέροντα, στοχοποιώντας τους σαν εσωτερικούς εχθρούς της κοινωνικής συνοχής, όταν οι μόνοι που ενισχύουν την κοινωνική βία είναι το ίδιο το κράτος και τα αφεντικά, μέσα από την διάχυση της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, καλλιεργώντας τον κοινωνικό εκφασισμό και κανιβαλισμό, που κρατάει διχασμένους τους από τα κάτω.

Ο στόχος φυσικά, δεν είναι άλλος από τον βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις ορέξεις των ισχυρών. Η ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ, προχωρώντας το έργο όλων των προκατόχων της, επιτίθεται σε κάθε φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, οδηγώντας στον αποκλεισμό όλο και μεγαλύτερων κοινωνικών κομματιών από τα στοιχειώδη όπως υγεία, παιδεία, στέγαση και σίτιση. Ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζει τους εργασιακούς όρους ακυρώνοντας στην πράξη εργατικά κεκτημένα δεκαετιών, αν όχι αιώνων, περιορίζει τους δημόσιους χώρους με την περίφραξη και εμπορευματοποίησή τους ώστε να παραδοθούν στα κάθε λογής αφεντικά και μέσω της πλήρους απαξίωσης του φυσικού κόσμου που αντιμετωπίζει ως οικόπεδα προς πώληση, οξύνει τα ήδη τρομακτικά αποτελέσματα της περιβαλλοντικής κρίσης. Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής δεν τίθεται πλέον με επιμέρους όρους όπως παλιότερα, δεν αφορά μόνο κάποιους τυχαίους λίγους ή μεμονωμένα περιστατικά. Η εξουσία μέσα στην αλαζονεία και την δίψα της, ξεσκεπάζει η ίδια το πέπλο της ισονομίας και του κοινωνικού συμβολαίου, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο κράτους και δημοκρατίας. Η απαξίωση της ζωής δεν είναι μια νέα πραγματικότητα που μας επιβλήθηκε τώρα. Υφίσταντο πάντα, απλά κρυβόταν καλύτερα. Πλέον όμως, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να κουκουλωθεί, μιας και οι συνέπειες της ιδιωτικοποιήσεων, των αντικοινωνικών κρατικών πολιτικών και εν γένει της εγκληματικής διαχείρισης, από το κράτος και το κεφάλαιο, κάθε τομέα της ζωής των ανθρώπων, αναδεικνύουν εκκωφαντικά, μέσα από ζοφερά γεγονότα, όπως τα εγκλήματα στα Τέμπη, στην Πύλο και στο εργοστάσιο της Βιολάντα, ότι μιλάμε πια για προδιαγεγραμμένες δολοφονίες στα τρένα, στα νοσοκομεία, στους χώρους εργασίας, στη Μεσόγειο.

Πιο συγκεκριμένα η συνεχιζόμενη υπονόμευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο, αλλά προϊόν συστημικών νεοφιλελεύθερων επιλογών που ευνοούν την εμπορευματοποίηση της υγείας και την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτές οι επιλογές οδηγούν σε δραματική έλλειψη προσωπικού, ελλείψεις σε βασικές υπηρεσίες και υποδομές, συγχωνεύσεις μονάδων και αποδυνάμωση των δημόσιων δομών, με αποτέλεσμα ένα ήδη επιβαρυμένο ΕΣΥ να αδυνατεί να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες υγείας για μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Το αποτέλεσμα είναι η επισφάλεια για τους/τις ασθενείς, η αύξηση του κόστους πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας και η μετακύλιση του βάρους στον καθένα και την καθεμία από εμάς και το βάθος της τσέπης μας. Χαμηλόμισθοι, άνεργοι, πρόσφυγες και μετανάστες/τριες, είναι αυτοί που κατά κύριο λόγο αποκλείονται από την πρόσβαση σε αξιοπρεπή περίθαλψη. Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι/ες στην υγεία, που υφίστανται τις επιπτώσεις της υποστελέχωσης και της εντατικοποίησης της εργασίας και αγωνίζονται για την υπεράσπιση και ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ, με κινητοποιήσεις, απεργίες και συγκεντρώσεις, ζητώντας προσλήψεις, καλύτερες συνθήκες εργασίας και δωρεάν, καθολική πρόσβαση στην περίθαλψη για όλους, βρίσκονται αντιμέτωποι με διώξεις και ποινές, όσο το κράτος ανενόχλητο συνεχίζει να προωθεί νομοθεσίες που ενισχύουν την απαξίωση της ζωής.

Ένα ακόμη παράδειγμα της επίθεσης του κράτους και του κεφαλαίου, είναι και η προσπάθεια περαιτέρω φτωχοποίησης και εκμετάλλευσης των μικρών αγροτών και κτηνοτρόφων. Χιλιάδες συσπειρώθηκαν σε μπλόκα σε όλη την χώρα, για πάνω από 50 ημέρες, ενάντια στην εξαγορά των μικρών και μεσαίων μονάδων παραγωγής από το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, ενάντια στη διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών, καταγγέλλοντας την καταστροφή αγροτικών εκτάσεων από τις πλημμύρες και την αρρώστια της ευλογιάς χωρίς επαρκή κρατική πρόνοια για όσους πλήττονται. Η επίθεση στον πρωτογενή τομέα είναι επίθεση σε όλη την κοινωνία, καθώς η κλιμακούμενη ακρίβεια των προϊόντων και η περαιτέρω φτωχοποίηση μας αφορά όλους και όλες.

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και η εργασιακή εκμετάλλευση, η ένταση της οποίας συντελείται μέσω αντεργατικών αναδιαρθρώσεων που επιβάλλουν σκληρότερους όρους εργασίας, όπως η ελαστικοποίηση και τα απελευθερωμένα ωράρια, η 13ωρη και 6ήμερη εργασία, η μαύρη εργασία και κατάργηση συλλογικών συμβάσεων. Αυτές οι συνθήκες, σε συνδυασμό με τους μισθούς που δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές ανάγκες, επιδεινώνουν την καθημερινότητα των εργαζομένων. Η πάγια επιδίωξη των αφεντικών για όλο και μεγαλύτερα κέρδη οδηγεί σε έλλειψη μέτρων προστασίας, με αποτέλεσμα την δραματική αύξηση των εργατικών δολοφονιών – 201 άνθρωποι μέσα στο 2025 – και των εργατικών ατυχημάτων (καταγεγραμμένα 332 σοβαρά), ενώ ήδη μετράμε 14 θανάτους από τον πρώτο μήνα του 2026. Ενδεικτικό της εργοδοτικής ασυδοσίας και του πώς τα κέρδη τους βρίσκονται πάνω από τις ζωές μας, είναι η μαζική αυτή τη φορά δολοφονία 5 εργατριών και ο τραυματισμός άλλων 7 εργαζόμενων στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ Α.Ε., όπου όχι μόνο δεν είχαν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα προστασίας, αλλά αγνοήθηκαν επιδεικτικά από τη διοίκηση οι ενδείξεις διαρροής υγραερίου, με αποτέλεσμα την έκρηξη που αφαίρεσε ακόμα 5 ζωές ανθρώπων της τάξης μας. Παράλληλα όσοι αντιστέκονται έρχονται αντιμέτωποι με την εργοδοτική τρομοκρατία και τις εκδικητικές απολύσεις, όσο το κράτος ενισχύει την καταστολή κατά των εργατικών αγώνων μέσω της παρανομοποίησης της απεργίας και της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης. Φυσικά ο θεσμός στον οποίο κατέφευγαν οι εργαζόμενοι/ες προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, δεδουλευμένα, ένσημα, αναίτιες απολύσεις κτλ, το ΣΕΠΕ, έχει πλήρως ευτελισθεί, υποβαθμιστεί και μετασχηματιστεί σε μηχανισμό ξεπλύματος των αυθαιρεσιών των αφεντικών.

Κομβικό πεδίο διαπάλης ανάμεσα στην επιβολή των κρατικών και καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων από τη μία και της εκδήλωσης μαχητικών κοινωνικών αντιστάσεων από την άλλη, αποτελεί ο χώρος της εκπαίδευσης. Το κράτος επιχειρεί τα τελευταία χρόνια μια βαθιά και δομική αναμόρφωση της παιδείας, εντάσσοντάς την πλήρως στους σχεδιασμούς της αγοράς και της πειθάρχησης, μετατρέποντας τα σχολεία και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε μηχανισμούς παραγωγής υποταγμένων, ανταγωνιστικών και εσωτερικευμένα πειθαρχημένων υποκειμένων. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν αποτελεί αποσπασματικό μέτρο, αλλά κεντρικό πυλώνα των αντικοινωνικών πολιτικών κράτους και κεφαλαίου και εξελίσσεται ραγδαία. Η ελάχιστη βάση εισαγωγής, οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων σχολείων πχ η ίδρυση των Ωνάσειων σχολείων, το διεθνές απολυτήριο, τις χορηγίες ιδιωτών, το πρόγραμμα pisa κ.α., ο ολοκληρωτικός έλεγχος και η καταστολή των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, η πλήρης κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων τους, η μετατροπή των σχολείων σε φυλακές για μαθητές και εκπαιδευτικούς μέσα από τις πειθαρχικές διώξεις που αντιμετωπίζουν κοντά 2.500 εκπαιδευτικοί που αρνούνται την αξιολόγηση των ίδιων και των σχολικών μονάδων τους αλλά και στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, η παρείσφρηση του στρατιωτικού και βιομηχανικού συμπλέγματος στα πανεπιστήμια, όπως η περίπτωση του ΕΜΠ και του πρύτανή του Χατζηγεωργίου, που πριμοδοτεί ανοιχτά την στρατιωτική έρευνα και καταστέλλει κάθε φωνή αντίστασης εντός των πανεπιστημίων σπάζοντας καταλήψεις, εγκαθιστώντας κάμερες και διώκοντας φοιτητές για την πολιτική τους δράση εντός του πανεπιστημίου, όπως η περίπτωση του Ζ.Μ. για το γράψιμο συνθήματος υπέρ της Παλαιστίνης, οι διαγραφές φοιτητών, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, είναι μερικά από τα παραδείγματα που σκιαγραφούν μια ατζέντα που αποσκοπεί αφενός στην όξυνση των ταξικών φραγμών και των αποκλεισμό μεγάλων κομματιών της κοινωνίας από τη γνώση, και αφετέρου στην μετατροπή του χώρου της παιδείας σε μαγαζάκι οικονομικών συμφερόντων και διάχυσης της κυρίαρχης προπαγάνδας.

Απέναντι σε αυτές τις επιδιώξεις, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και μαθητές στέκονται εμπόδιο, μέσα από απεργίες, καταλήψεις και κινητοποιήσεις. Το κράτος, επιτιθέμενο μανιασμένα στο δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας και στα πλαίσια της ευρύτερης αναδιοργάνωσης του τρόπου λειτουργίας των δομών της, απειλεί με απολύσεις, διαγραφές, και γενικά επιχειρεί να σκορπίσει στις σχολικές και πανεπιστημιακές αίθουσες τον φόβο και την υποταγή στις κεντρικές πολιτικές αποφάσεις. Έτσι νομοθετεί τις πειθαρχικές διώξεις για δασκάλους και εκπαιδευτικούς, διαμορφώνει ένα αυστηρό νομικό και κατασταλτικό πλαίσιο απέναντι στις μαθητικές καταλήψεις, στοχοποιώντας μαθητές και γονείς, ενώ μέσα από το νέο πειθαρχικό νόμο για τα πανεπιστήμια, πλήττει καίρια το αυτοδιοίκητό τους, εισάγει ασαφείς διατάξεις με ευρεία ερμηνεία στοχοποιώντας κάθε λογής αντιστάσεις που μπορεί να εκδηλωθούν από τα φοιτητικά υποκείμενα και εν τέλει καθυποτάσσει την πανεπιστημιακή ζωή στα γούστα τις εκάστοτε κυβέρνησης και του εκάστοτε υπουργού. Στόχος είναι η αποστείρωση κάθε χώρου εκπαίδευσης από την κοινωνική ζύμωση, την ανταλλαγή ιδεών και την παραγωγή κριτικής γνώσης.

Αρωγός σε αυτή την προσπάθεια του κράτους αποτελούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, που εμφανίζονται κάθε φορά που ξεσπάει ένας αδιαμεσολάβητος αγώνας, σε έναν χώρο τόσο κομβικό και ελπιδοφόρο όσο αυτός της παιδείας, ώστε να τον εκτονώσουν και να τον φρενάρουν, αν προηγουμένως δεν τον έχουν ηγεμονεύσει. Δεν είναι λίγες οι φορές που η πιθανότητα μετωπικής σύγκρουσης με το κράτος υπονομεύεται και δαιμονοποιείται, παρατείνοντας και διαιωνίζοντας την κυριαρχία του επάνω στις ζωές μας. Το πιο επίκαιρο στοίχημα του οργανωμένου αναρχικού αγώνα και των ελευθεριακών δυνάμεων επομένως όσο αφορά την παιδεία, είναι να διαφυλάξει και να οξύνει τον συγκρουσιακό και ριζοσπαστικό χαρακτήρα της, όσο το κράτος και τα τσιράκια του επιχειρούν να αναχαιτίσουν τη διαχρονική ορμή της.

Η υλοποίηση μιας άκρως επιθετικής πολιτικής αναδιαρθρώσεων σε όλα τα κοινωνικά πεδία κινείται πάντα παράλληλα με τη στοχοποίηση και καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στο σύνολό τους και έχει ως σαφή στόχο την επιβολή ενός καθεστώτος τρομοκρατίας, για την κυριάρχηση της σιωπής, του φόβου και της υποταγής και την αποτροπή οποιασδήποτε έκρηξης της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Αυτή η στρατηγική εντοπίζεται παντού: από τις επιθέσεις στις καταλήψεις, στο άσυλο των πανεπιστημίων και τους απεργιακούς και συνδικαλιστικούς αγώνες μέχρι το χτύπημα των διαδηλώσεων και τη σωρεία διώξεων, προφυλακίσεων και φυλακίσεων αναρχικών αγωνιστών. Ενώ το άγριο κύμα καταστολής συνοδεύεται και από την απόπειρα διάρρηξης κάθε συλλογικού δεσμού, μέσα από τον έλεγχο κάθε πεδίου οπού αναπτύσσονται διεργασίες κοινωνικής αμφισβήτησης, την απονοηματοδότηση και απο-ιδεολογικοποίηση αγώνων του παρελθόντος, με τη συνδρομή των πάσης φύσεως δολοφονικών ταγμάτων εφόδου της δημοκρατίας και της αναβάθμισης του νομικού και θεσμικού οπλοστασίου.

Ταυτόχρονα, οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους επιχειρούν το παραδειγματικό χτύπημα του αναρχικού κινήματος ως βασικού εκφραστή, όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, των αδιαμεσολάβητων και ριζοσπαστικότερων κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η διαρκής κατασταλτική εκστρατεία του κράτους απέναντι στο αναρχικό κίνημα, που σήμερα κλιμακώνεται, δεν αποτελεί κάποιου είδους αποπροσανατολισμό ούτε είναι παράγωγο της συγκυρίας, αλλά πάγιος και διακηρυγμένος στόχος του κράτους ειδικά μετά την εξέγερση του 08′ και αυτό διότι το αναρχικό κίνημα δεν έδωσε ποτέ συγχωροχάρτι σε κράτος και αφεντικά. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν η πρωτοφανής σε αυστηρότητα ποινή 14 μηνών φυλάκισης (εξαγοράσιμη) εις βάρος του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. για σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο ΕΜΠ, τα χτυπήματα των διαδηλώσεων της 7ης Οκτώβρη στην Αθήνα, ημέρας αλληλεγγύης στον μαχόμενο λαό της Παλαιστίνης με αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό δεκάδων διαδηλωτών και τη σύλληψη 18 αγωνιστών/στριών, το τσάκισμα της διαδήλωσης για τον έναν χρόνο από το θάνατο του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη και 5 συλληφθέντες/είσες, το αστυνομικό πογκρόμ στη διαδήλωση της 17ης Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη και τον ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό των αναρχικών μπλοκ στη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη, επίσης στη Θεσσαλονική καθώς και την περικύκλωση και ανηλεή κατασταλτική επίθεση των δολοφονικών κρατικών συμμοριών εις βάρος των πολυπληθών αναρχικών μπλοκ στη διαδήλωση της Αθήνας με αποτέλεσμα αμέτρητους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις 19 συντρόφων/ισσών.

Ωστόσο, παρά την καταστολή, τη συκοφάντηση, το ξύλο, τις διώξεις και τις φυλακές, το αναρχικό κίνημα συνεχίζει να αγωνίζεται κόντρα σε κάθε εξουσία, κόντρα στην εκμετάλλευση και καταπίεση, κόντρα στις λογικές ανάθεσης, διαμεσολάβησης και συμβιβασμού.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει εδώ και σε κάποιες άλλες δυνάμεις «εναλλακτικής» καταστολής. Από τη μία έχουμε τον διαχρονικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας και των δυνάμεων του ρεφορμισμού που σε παγκόσμιο επίπεδο δίνουν ανάσες ζωής στο βάρβαρο και αδηφάγο εξουσιαστικό σύστημα, καπηλευόμενες την κοινωνική δυσαρέσκεια και εκτρέποντάς την από το μόνο πεδίο – αυτό των ριζοσπαστικών, αδιαμεσολάβητων και ακηδεμόνευτων αντιστάσεων – στο οποίο θα μπορούσαν να βρεθούν πραγματικές διέξοδοι, σε ανώδυνες για το σύστημα λύσεις (εκλογές) με στόχο την εκτόνωση τους. Από την άλλη έχουμε και τους κάθε λογής ηγεμονίσκους και χειροκροτητές και νοσταλγούς των Γκούλαγκ, της Τσεκά και του Λίστερ που επιδιώκουν να γίνουν οι νταβατζήδες του κινήματος και ως πεμπτοφαλαγγίτες να το διαβρώσουν από το μέσα, λειτουργώντας ως το μακρύ χέρι του κράτους και της αστυνομίας. Αυτό αποτελεί η παρακρατική συμμορία της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ. Ένα σύμπλεγμα οργανώσεων (με το οποίο εξακολουθεί να συναγελάζεται το ΣΕΚ) που έχει εξελιχθεί σε αντι-αναρχικό μηχανισμό, ταυτιζόμενο πλήρως με τα σκοπούμενα, αξιοποιώντας τα ίδια εργαλεία και ενεργοποιώντας αντίστοιχους μηχανισμούς με αυτούς του κράτους. Έτσι είδαμε να εξελίσσονται τα γεγονότα τη 15η Νοέμβρη, όπου ένα τάγμα 200σίων περίπου τραμπούκων εξαπέλυσαν μια δολοφονική, δίχως ίχνος αμετροέπειας, επίθεση απέναντι σε αναρχικούς, κατά την πρώτη ημέρα του τριημέρου του Πολυτεχνείου και που από τύχη δεν είχαμε νεκρούς. Επρόκειτο για μία οργανωμένη, μεθοδευμένη και προσεκτικά προσχεδιασμένη ενέργεια από την ΑΡΑΣ-ΛΑΕ, απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τους στόχους των πρυτανικών αρχών και της αστυνομίας. Σε συνέχεια των γεγονότων, αφού ανέλαβαν δημόσια την ευθύνη του χτυπήματος – χωρίς φυσικά ουδείς εξ αυτών να συμπεριλαμβάνεται στη δικογραφία που άνοιξε, η οποία απ’ ότι φαίνεται αφορά και καθιστά θύτες αυτούς που δέχτηκαν να αδυσώπητα χτυπήματά των τραμπούκων/δολοφόνων της ΑΡΑΣ-ΛΑΕ – έχουν επιδοθεί σε μία πρώτης τάξεως παραπληροφόρηση των γεγονότων και συκοφάντηση των αναρχικών, και των οργανωμένων κομματιών της αναρχίας, φτιάχνοντας ένα αφήγημα που διακηρύττει σαφώς τη συνέχιση της στρατηγικής εξόντωσης των αναρχικών με όρους βίαιης επιβολής που εκίνησε τη 15η Νοέμβρη και αποκαλύπτει πανηγυρικά την πλήρη εναρμόνιση τον στόχων τους με αυτόν των πρυτάνεων, των υπουργών, των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών και των εκάστοτε πολιτικών διαχειριστών του κράτους που δεν είναι άλλος από το λυσσαλέο χτύπημα του πιο ριζοσπαστικού, ελπιδοφόρου, δυναμικού και πυρηνικά αντιπαραθετικού κομματιού του κινήματος με τον βάρβαρο κόσμο της εξουσίας, αυτό της αναρχίας και των ελευθεριακών δυνάμεων. Σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους ξεκαθαρίζουμε πως αυτό δεν θα τους περάσει!

Πλάι στους επίσημους μηχανισμούς καταστολής και πειθάρχησης, με στόχο την αναχαίτιση και το τσάκισμα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, αναπτύσσεται διαχρονικά και η αντεπαναστατική εφεδρεία του κράτους. Ο φασισμός δεν αποτελεί ιστορικό ατύχημα ούτε περιθωριακή εκτροπή, αλλά εργαλείο της εξουσίας που ενεργοποιείται κάθε φορά που οι κυρίαρχες σχέσεις απειλούνται. Κράτος και κυρίαρχα ΜΜΕ καλλιεργούν συστηματικά τα πιο συντηρητικά, αυταρχικά και κοινωνικά αντανακλαστικά, διαχέοντας τον ρατσισμό, την πατριαρχία, τον κοινωνικό αυτοματισμό και τη φυσικοποίηση των ανισοτήτων και της ιεραρχίας. Σε αυτό το έργο, λειτουργούν συμπληρωματικά τα παρακρατικά φασιστικά δεκανίκια, τα οποία αναλαμβάνουν τη βρώμικη δουλειά της τρομοκράτησης και της κοινωνικής πειθάρχησης. Στην σημερινή περίοδο γενικευμένης κρίσης, πολιτικής αστάθειας και αβεβαιότητας, τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου επανεμφανίζονται στο δρόμο ως δύναμη κρούσης της εξουσίας, επιχειρώντας να σπείρουν τον φόβο, να επιτεθούν σε αγωνιζόμενους, μετανάστες και αντιφασίστες, και να διαμορφώσουν όρους ανεμπόδιστης εφαρμογής των αντικοινωνικών σχεδιασμών κράτους και κεφαλαίου. Η δράση τους δεν είναι αυθόρμητη, αλλά εντάσσεται σε ένα συνολικότερο περιβάλλον κρατικής ανοχής, συγκάλυψης και ιδεολογικής νομιμοποίησης, όπου ο εχθρός βαφτίζεται «εσωτερικός» και κάθε κοινωνική αντίσταση παρουσιάζεται ως απειλή για την «τάξη και ασφάλεια». Τα τελευταία δύο και χρόνια γίνεται εμφανής μια ανησυχητική ανασύνταξη φασιστικών συμμοριών, με παρεμβάσεις ακόμα και σε σχολικούς χώρους. Φασιστικά συνθήματα σε σχολεία γειτονιών της Αθήνας, προπηλακισμοί καθηγητών και εκπροσώπων συνδικαλιστικών οργάνων, καθώς και στοχευμένες επιθέσεις και απειλές σε αντιφασίστες αγωνιστές, μαθητές, σε μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, σε μετανάστες, σε χώρους αγώνα.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο αντιφασισμός δεν μπορεί να περιορίζεται σε ηθική καταγγελία ή περιστασιακή αντίδραση. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις ιεραρχίες που γεννούν και τρέφουν τον φασισμό. Μόνο μέσα από τη συλλογική οργάνωση, την αλληλεγγύη, την παρουσία στους δρόμους και τη σύγκρουση με τις υλικές συνθήκες που τον παράγουν, μπορεί να μπλοκαριστεί η φασιστική απειλή και να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Μέσα σε συνθήκες ολοκληρωτισμού, όπου η βία και η εκμετάλλευση οξύνονται σε κάθε τομέα ζωής, εντείνεται και η έμφυλη καταπίεση ως δομικό στοιχείο του κοινωνικού σχηματισμού. Η πατριαρχική βία δεν είναι κάποια μεμονωμένα εγκλήματα, αλλά είναι συστημική και θεσμική, αναπαράγεται και νομιμοποιείται από κρατικούς μηχανισμούς και οικονομικές δομές εξουσίας, καθώς οι σχέσεις ιδιοκτησίας, ιεραρχίας και εκμετάλλευσης παράγουν και οπλίζουν τις συμπεριφορές που την εκφράζουν. Τα περιστατικά βιασμών και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, όπως οι περιπτώσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, αναδεικνύουν την ενδημική δράση κυκλωμάτων trafficking και τις αιτίες απουσίας πραγματικής προστασίας από το κράτος. Οι διαδικασίες αυτές δεν είναι μεμονωμένα «αποκλίνουσες», αλλά μέρος μιας ευρύτερης δομής όπου η αστυνομία και η δικαστική εξουσία συγκαλύπτουν τα εγκλήματα, ενίοτε τα διαπράτουν, όπως στην περίπτωση της 19χρονης που βιάστηκε από αστυνομικούς μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας, εξοστρακίζουν και στοχοποιούν τα θύματα, και απαξιώνουν τις καταγγελίες, αφήνοντας τα θύματα εκτεθειμένα και ευάλωτα στις κάθε λογής απειλές από τους θήτες και τη διαρκή αφύπνιση του τράυματός τους. Η κρατική αδιαφορία όμως για την ασφάλεια και τη ζωή εργαζομένων, γυναικών, ανηλίκων και μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας δεν είναι τυχαία• αποτελεί έκφραση της ίδιας της λογικής που υπερασπίζεται συμφέροντα πάνω από ανθρώπινες ζωές. Παράλληλα, τα αφεντικά, ενθαρρυμένα από τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις, εντείνουν τους έμφυλους διαχωρισμούς και τις ανισότητες, ενώ οι αναφορές για σεξουαλικές παρενοχλήσεις συχνά αγνοούνται ή υποβαθμίζονται. Όσο η έμφυλη βία, από το δρόμο και την εργασία μέχρι τις πιο ακραίες μορφές εμπορίας και trafficking, δεν αντιμετωπίζεται ως ζήτημα του συνολικού πολιτικού συστήματος τόσο θα συγκαλύπτεται το γεγονός ότι η ίδια η κρατική και καπιταλιστική δομή συνδέεται με τη διαιώνισή της. Τέλος, όσες και όσοι αγωνίζονται ενάντια στην πατριαρχία και την εκμετάλλευση βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με την άμεση κρατική καταστολή, όχι μόνο στο πεδίο των καταγγελιών, αλλά στην καθημερινή τους ύπαρξη και έκφραση. Η καταστολή και η φίμωση δεν στοχεύουν μόνο στην καταστολή των κινημάτων, αλλά στην απονεύρωση κάθε προσπάθειας απελευθέρωσης από τις σχέσεις καταπίεσης που δομούν την κοινωνία.

Κλείνοντας, σε διεθνές επίπεδο τα κινήματα προσπαθούν να επιβιώσουν τόσο της άγριας καταστολής όσο και της ιδεολογικής υποχώρησης κινημάτων και κοινωνίας. Η επικράτηση του νόμου της ζούγκλας, η εξατομίκευση, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και εκφασισμός, ο κατακερματισμός, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, η διάρρηξη των δεσμών, η απουσία συλλογικού οράματος, είναι οι συνέπειες της συνέχισης της κυριαρχίας του βάρβαρου κόσμου της εξουσίας πάνω στην ανθρωπότητα.

Μόνη διέξοδος οι αυτοοργανωμένοι και από τα κάτω κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες. Από τους χώρους εργασίας, τα σχολεία και τις σχολές, τις γειτονιές, τις τοπικές κοινωνίες για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, ενάντια στην περίφραξη και εμπορευματοποίηση των δημόσιων χώρων, ενάντια στη λεηλασία της φύσης και στην επανεμφάνιση των νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου. Για την υπεράσπιση των καταλήψεων και των χώρων αγώνα, ενάντια στην έμφυλη βία και την καταπίεση, με αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες/στριες. Η ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική πρόταση ανατροπής του κόσμου της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, της φίμωσης και της υποταγής. Και γι’ αυτό είναι αναγκαία η οργανωμένη αναρχική παρουσία σε αυτούς.

Οι συνθήκες που βιώνουμε καθιστούν αναγκαίο ο αναρχικός αγώνας να κάνει μια τομή με τις αδυναμίες που τον βαραίνουν εδώ και χρόνια. Η λογική της συγκυρίας, η καταγγελία χωρίς περιεχόμενο, η απουσία σταθερής μορφής και κατεύθυνσης, καθώς και η εμμονή σε πρακτικές που δεν αμφισβητούν ουσιαστικά το κράτος και το κεφάλαιο, δεν ανοίγουν δρόμους χειραφέτησης. Αντίθετα, συχνά απομακρύνουν τις κοινωνίες, αναπαράγοντας ελιτισμούς, αυταρέσκειες και αντιλήψεις που δεν στοχεύουν στη δημιουργία ενός άλλου κόσμου, αλλά περιορίζονται στην εκτόνωση ατομικών ενστίκτων και στη διαχείριση της ήττας.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, αναδεικνύεται ως αναγκαία η συλλογική οργάνωση, η ύπαρξη ξεκάθαρου πολιτικού προσανατολισμού και η σταθερή, συνεπής παρουσία σε όλα τα κοινωνικά και ταξικά μέτωπα. Απαιτείται ιδεολογική συνοχή και αξιακή πυκνότητα, μακριά από λογικές πρωτοπορίας, εργαλειοποίησης των αγώνων ή εύκολων μεταρρυθμιστικών διεξόδων. Καθίσταται αναγκαίος ένας διακριτός και μαχητικός πόλος που θα στέκεται ανοιχτά απέναντι σε κράτος και εξουσία και θα επανατοποθετεί διαρκώς στη δημόσια σφαίρα το διακύβευμα της κοινωνικής επανάστασης. Ώστε η αναρχία να φανεί πως αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για την οργάνωση μίας απελευθερωμένης κοινωνίας. Και αν είναι δύσκολο, τουλάχιστον είναι εφικτό, σε αντίθεση με τις ψευδαισθήσεις περί εξωραϊσμού του συστήματος. Αυτά τα στοιχεία φέρει εδώ και μια δεκαετία η Α.Π.Ο., μέσα από την πραγμάτωση διαδικασιών που διαμορφώνουν τα εδάφη εκείνα όπου γεννιούνται, καλλιεργούνται και δυναμώνουν οι πιο ελπιδοφόρες εκφράσεις της ανθρώπινης συλλογικότητας. Εκεί όπου ξαναχτίζονται οι κοινωνικοί δεσμοί, όπου κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν μετριέται με όρους χρησιμότητας. Εκεί όπου δεν επιβάλλεται ο ισχυρός, αλλά αναδύεται η δύναμη του συνόλου, και όπου οι δυνατότητες του καθενός βρίσκουν χώρο να εκφραστούν μέσα από τη συμμετοχή, τη δημιουργία και τον κοινό αγώνα. Με επιμονή, χρόνο και συλλογική δουλειά, κατακτάται το βάθος, συγκροτείται η κοινή γνώση και ριζώνει ένα συλλογικό όραμα για μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση• μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση και την καταπίεση, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς ιεραρχίες. Μια κοινωνία για όλους.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνεχίζει να τοποθετείται και η Α.Π.Ο., ως μια ανοιχτή και διαρκής πρόταση προς όσους και όσες αναφέρονται στον οργανωμένο, συλλογικό αναρχικό αγώνα και στην προοπτική της Κοινωνικής Επανάστασης. Μια πρόταση πολιτικής και οργανωτικής συγκρότησης του αναρχικού κινήματος, που επιμένει αταλάντευτα στη μόνη ρεαλιστική διέξοδο για την ανθρωπότητα: την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό!

Αλληλεγγύη με όσους/όσες ορθώνουν το ανάστημά τους και αντιστέκονται σε κάθε γωνιά της γης. Από τη Μινεσότα, μέχρι τα βουνά του Μεξικού, από την Παλαιστίνη μέχρι το Ιράν. Τα κράτη που πολεμούν τους λαούς, θα ηττηθούν! Την καταιγίδα, όπως λένε και οι Ζαπατίστας, θα την αντιμετωπίσουμε μαζί και μαζί θα φανταστούμε και την επόμενη μέρα!

Αναρχική Συλλογικότητα Όμικρον 72

 

---

 

Τοποθέτηση της Συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό “Μαύρο & Κόκκινο” στην ανοιχτή διαδικασία της 13ης Συνδιάσκεψης της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδίας Συλλογικοτήτων

Α) Διεθνής Συγκυρία
1) κρατικος-καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός
Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ιστορικής φάσης διαρκών αναδιαρθρώσεων, επιταχυνόμενων γεγονότων και όξυνσης των ανταγωνισμών, που σηματοδοτούν μια βίαιη μετάβαση προς μια νέα ιστορική περίοδο. Το προϋπάρχον καθεστώς, ήδη σε αποσύνθεση, αποκαλύπτει πλέον χωρίς προσχήματα τη βαθιά σήψη των συστημάτων εξουσίας, καθώς κάθε επιμέρους σχηματισμός της παγκόσμιας κυριαρχίας –κρατικός, διακρατικός, οικονομικός– βρίσκεται σε κρίση προσπαθώντας να διατηρήσει τα αιματοβαμμένα του κεκτημένα μέσα από την ένταση της καταστολής, την πολεμική κλιμάκωση και την ολοένα πιο ανοιχτή απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.
Το χρεοκοπημένο πολιτικά, ιδεολογικά, αξιακά και οικονομικά πλέον καθεστώς της εξουσίας, μη έχοντας να υποσχεθεί τίποτα στους από τα κάτω πέρα από φτώχεια, πολέμους, αποκλεισμούς και θάνατο, θωρακίζεται απέναντι στη γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια και την προοπτική κοινωνικών αντιδράσεων, επιχειρώντας με κάθε μέσο να επιβάλει την αφήγηση περί “τέλους της ιστορίας”, προσπαθώντας να πείσει ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική για τις ανθρώπινες κοινωνίες πέρα από έναν κόσμο μόνιμης ανέχειας, εξαθλίωσης, αρρώστιας, προσφυγιάς και πολέμων. Ταυτόχρονα, οι διακρατικοί σχηματισμοί οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους, αυξάνουν την επιθετικότητά τους και θέτουν τις πολεμικές μηχανές σε διαρκή ετοιμότητα με στόχο τη διατήρηση ή την αύξηση της κυριαρχίας τους τόσο στο εσωτερικό των κρατών και των διακρατικών σχηματισμών όσο και στις εκάστοτε ζώνες επιρροής.
Στο εσωτερικό των ίδιων των μητροπόλεων η κρατική βία κλιμακώνεται προκειμένου να κρατήσει υποταγμένους όσους και όσες επιλέγουν να αντισταθούν στις δολοφονικές πολιτικές των κρατών. Oι δολοφονίες των Ρενέ Γκουντ και Άλεξ Πρέτι από πράκτορες της ICE στις ΗΠΑ αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα της δομικής κρατικής βίας και τρομοκρατίας, που ασκείται προκειμένου να απονεκρωθούν όλες οι αντιστάσεις,. Το κυνήγι μαγισσών που εξελίσσεται στις ΗΠΑ εδώ και αρκετούς μήνες τώρα, οι απελάσεις, οι φυλακίσεις και οι δολοφονίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι ενός συστήματος που επιχειρεί να επιβάλλει τη τάξη μέσω του φόβου και της εξόντωσης.

2) Κατάσταση πολέμου
Στο συνεχιζόμενο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία, όπου, τρία και πλέον χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή, ο μεγάλος χαμένος παραμένει ο ίδιος ο λαός, αποτυπώνεται η βαρβαρότητα με εκατομμύρια εκτοπισμένους, χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες και αμάχους, κατεστραμμένες πόλεις, βιασμούς, ισοπέδωση κάθε έννοιας ανθρώπινης ζωής. Η χώρα συνεχίζει να μετατρέπεται σε σκακιέρα γεωπολιτικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσίας, με ορίζοντα τον διαμοιρασμό της εξουσίας, των εδαφών και των φυσικών της πόρων την αμέσως επόμενη μέρα του πολέμου. Η καπιταλιστική νομοτέλεια του πολέμου αποκαλύπτεται ξανά: όσο οι κοινωνίες παραμένουν δέσμιες του «εθνικού συμφέροντος», της ιδιωτικής κερδοφορίας και της καπιταλιστικής συσσώρευσης, οι πόλεμοι θα αποτελούν τον μονόδρομο των αυτοκρατοριών σε σύγκρουση.

Β) ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΕΜΟΥ – ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ – «ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ» ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ – ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ
1) Δύο τρόποι προσέγγισης της παγκόσμιας συγκυρίας
Σε κάθε σχεδόν συζήτηση για τον πόλεμο —ιδίως σε περιόδους όπως η σημερινή, όπου οι συγκρούσεις απλώνονται ταυτόχρονα σε πολλές και διαφορετικές γεωγραφίες— αναδύονται δύο θεμελιωδώς διαφορετικοί τρόποι κατανόησης της ιστορίας.
Ο πρώτος ξεκινά από τα κάτω. Αναζητά μέσα από την διαλεκτική των σχέσεων αιτίας αιτιατού όχι μόνο στις διεθνείς ισορροπίες ισχύος των μπλοκ εξουσίας, αλλά στις κοινωνικές αντιθέσεις που διαπερνούν κάθε εμπλεκόμενη πλευρά. Εστιάζει στις εσωτερικές συγκρούσεις και αντιφάσεις του κάθε συστήματος, στους ταξικούς αγώνες, στις πολιτικές ρωγμές, σε αυτό που παραδοσιακά ονομάζεται «εσωτερικός εχθρός». Αντιλαμβάνεται τον πόλεμο όχι μόνο ως εξωτερικό συμβάν, αλλά ως συμπύκνωση ήδη υπαρχουσών σχέσεων κυριαρχίας που απλώς λόγω των συγκρούσεων μπαίνουν στον επιταχυντή.
Ο δεύτερος τρόπος σκέψης, αντίθετα, γοητευμένος από τη φαινομενική παντοδυναμία του κράτους, συνεχίζει να αφηγείται την ιστορία ως αναμέτρηση ισχυρών δρώντων. Κράτη, συνασπισμοί, στρατοί, γεωπολιτικά μπλοκ. Ακόμα και όταν αυτή η προσέγγιση εμφανίζεται με τον μανδύα της «σοβαρής ανάλυσης» και απαξιώνει την πρώτη ως ρηχή και ανόητη, αναπαράγει ένα βαθιά απλουστευτικό σχήμα που δεν πηγάζει από πουθενά αλλού πέρα από ένα βαθύ αντικοινωνικό χαρακτηριστικό που δεν είναι άλλο από την υποτίμηση των ανθρωπίνων κοινωνιών και των δυνατοτήτων τους απέναντι στην εξουσία. Αντιμετωπίζει λοιπόν το ιστορικό γίγνεσθαι ως σκακιέρα και τις κοινωνίες ως πιόνια.
Η λογική συνέπεια αυτής της κρατικοκεντρικής ματιάς είναι ο δυϊσμός. «Με τον έναν ή με τον άλλον». Φίλος ή εχθρός. Σωστό στρατόπεδο ή λάθος στρατόπεδο. Μια γλώσσα που μοιάζει περισσότερο με γηπεδική αντιπαράθεση παρά με πολιτική ανάλυση. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε αντίφαση γίνεται απειλή, κάθε σύνθετη θέση θεωρείται ύποπτη απέναντι στα συμφέροντα που επιτάσσει το γεωπολιτικό επίδικο και κάθε απόπειρα διαφοροποίησης βαφτίζεται ως «ίσες αποστάσεις».
Η πρώτη σχολή, αντίθετα, δεν μπορεί να εστερνιστεί τέτοιες απλοποιήσεις. Αναγκασμένη να κινηθεί μέσα στην πραγματική πολυπλοκότητα των κοινωνικών συγκρούσεων, κατανοεί ότι καμία θέση δεν είναι διαχρονική και καμία συμμαχία δεν είναι απόλυτη. Κάθε πολιτική στάση αφορά μια συγκεκριμένη συγκυρία, έναν συγκεκριμένο τόπο, έναν συγκεκριμένο συσχετισμό δυνάμεων.
Έτσι, γίνεται όχι μόνο δυνατό αλλά και αναγκαίο να τεθόμαστε ταυτόχρονα ενάντια σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση και ενάντια σε ένα αυταρχικό ή θεοκρατικό καθεστώς (Ισραήλ – Ιράν). Να στηρίζουμε ένα αντικαθεστωτικό κίνημα και μία επανάσταση χωρίς να εξιδανικεύουμε τις ηγεσίες της (Ροτζάβα).
Αυτή η στάση δεν είναι ούτε αντίφαση ούτε άρνηση της ιδεολογικής πειθαρχίας. Είναι η κατανόηση ότι ο πόλεμος δεν ακυρώνει την κοινωνική σύγκρουση, αλλά τη βαθαίνει.
Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται μια κρίσιμη διάκριση: αυτό που μετρά δεν είναι η «άποψη», αλλά η δράση. Όχι ποια πλευρά υποστηρίζουμε ρητορικά, αλλά σε ποια κοινωνική θέση στεκόμαστε έμπρακτα. Όχι ποια ομάδα χειροκροτούμε, αλλά σε ποια ομάδα ανήκουμε μέσα στις υλικές σχέσεις εξουσίας.
Ωστόσο, για να μη χαθεί μέσα σε αυτή την πολυπλοκότητα, αυτή η σχολή σκέψης διατηρεί έναν θεμελιακό άξονα, ένα αξίωμα που συχνά κατηγορείται ως «μεταφυσικό», ακριβώς επειδή δεν χωρά στα κρατοκεντρικά σχήματα και τους απολογητές τους.

2) Εξεγερτικά γεγονότα στο Ιράν: Η εξέγερση είναι πάντα δίκαιη.
Η εξέγερση δεν κρίνεται εκ των υστέρων από την Ιστορία των νικητών. Κρίνεται τη στιγμή που συμβαίνει, ως άρνηση της υποταγής, ως διακοπή της κανονικότητας, ως πράξη που μετατοπίζει το όριο του δυνατού. Είναι η στιγμή που οι από τα κάτω παύουν να μιλούν τη γλώσσα της εξουσίας και αρχίζουν να μιλούν με τα δικά τους μέσα.
Αυτός είναι και ο λόγος που για μια αναρχική, αντικρατική ματιά, η εξέγερση δεν χρειάζεται όρους και προϋποθέσεις. Δεν ζητά νομιμοποίηση, δεν υπακούει σε γεωπολιτικούς υπολογισμούς, δεν περιμένει την «κατάλληλη στιγμή». Υπάρχει ως πολιτικό γεγονός ακριβώς επειδή αμφισβητεί το δικαίωμα οποιουδήποτε να ορίζει πότε και πώς οι καταπιεσμένοι θα μιλήσουν.
Γι’ αυτό η θέση μας οφείλει να είναι διπλή και αδιαπραγμάτευτη τόσο απέναντι στον ιμπεριαλισμό όσο και στην εσωτερική κρατική καταστολή. Ούτε με τη Δύση, ούτε με τα «αντιδυτικά» καθεστώτα. Πάντα με τις γυναίκες που καίνε τα μαντήλια τους, με τους εργάτες που απεργούν, με τις μειονότητες που διεκδικούν ύπαρξη, με τους εξεγερμένους που αρνούνται να ζήσουν σκυφτοί. Με τους από κάτω, όχι με τα κράτη. Αυτός είναι ο μόνος συνεπής αντιιμπεριαλισμός. Και αυτή είναι η μόνη συνεπής στάση, που μπορεί με νηφαλιότητα να σταθεί μπροστά στα γεγονότα, να αποφύγει τον φαύλο κύκλο των εκάστοτε υποκειμενικών «αντικειμενικών» αναγνώσεων που εν τέλει καταλήγουν στην αντίδραση, τον ανορθολογισμό και τη συνωμοσιολογία.
Οι αναρχικοί έχουν απεκδυθεί των λενινιστικών μανούβρων και της λογικής του “μικρότερου κακού” από αρχής και με διακυβεύματα εξαιρετικά σημαντικότερα από το μέλλον του “αντιμπεριαλιστή” Χομενεϊ και για τούτο δεν διστάζουν να σταθούν στο πλάι κάθε λαού που σηκώνεται ενάντια στους δυνάστες του. Γνωρίζουμε δε εξαιρετικά καλά τόσο τα γράμματα της θεάς γεωπολιτικής όσο και ότι οι ξεσηκωμοί έχουν τούτο το ελάττωμα: ως ζωντανή ιστορία δεν μπορούν να υποσχεθούν ένα παραδεισένιο μέλλον. Άλλωστε και η ίδια η Ιρανική Επανάσταση μια τέτοια απόπειρα υπήρξε

3) Ο πολυπολικός κόσμος ως πεδίο ανταγωνιστικών ηγεμονιών
Στον κυρίαρχο λόγο της διεθνούς πολιτικής ο «πολυπολικός κόσμος» εμφανίζεται συχνά ως μια πιο ισορροπημένη και άρα πιο δίκαιη μορφή παγκόσμιας οργάνωσης και ιεραρχίας των κρατών, ως μια νέα συνθήκη ισορροπίας. Από την σκοπιά των καταπιεσμένων, των από τα κάτω και συνεπώς και των Αναρχικών ο όρος δεν περιγράφει μια αποκέντρωση εξουσιών προς όφελος των κοινωνιών, αλλά μια αναδιάταξη της ίδιας της ιεραρχίας των κρατών και των καπιταλιστικών ελίτ που βρίσκονται σε γραμμή σύγκρουσης. Πολυπολικό σύστημα σημαίνει ότι η παγκόσμια ισχύς κατανέμεται σε πολλούς πόλους. ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ισραήλ, Ινδία, Ιράν και λοιπές περιφερειακές δυνάμεις καμία από τις οποίες δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της τους κανόνες του παιχνιδιού. Δεν πρόκειται λοιπόν για λιγότερη εξουσία ή κάποια οπισθοχώρηση των μπλοκ εξουσίας, ούτε για πιο δίκαια κατανομή μοιράσματος. Πρόκειται για τον ανταγωνισμό μεταξύ περισσότερων εξουσιαστών που διεκδικούν χώρο στο ίδιο τραπέζι της εκμετάλλευσης.
Τα βασικά χαρακτηριστικά σε τέτοιες ιστορικές περιόδους είναι πολλαπλοί πόλοι ισχύος, ασύμμετρες μορφές δύναμης, δυναμική αλλαγή ισορροπιών, αμφισβήτηση παραδοσιακών εννοιών κυριαρχία και όλα αυτά αποκτούν άλλο νόημα όταν τα δούμε με τα ταξικά γυαλιά των από τα κάτω. Για τα κινήματα και τους λαούς, οι πόλοι αυτοί δεν είναι ουδέτερα κέντρα επιρροής αλλά μηχανισμοί επιβολής και πολεμικές μηχανές, οικονομικές αυτοκρατορίες, τεχνολογικά συστήματα επιτήρησης, σύνορα και στρατόπεδα. Η κάθε δύναμη υπόσχεται προστασία και ανάπτυξη, απαιτώντας σε αντάλλαγμα πειθαρχία, αγορές, φυσικούς πόρους και φτηνά εργατικά χέρια.

4) Πολυπολικότητα, φασιστικοποίηση και ο κόσμος της μόνιμης εξαίρεσης
Η παρούσα ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από μια διπλή και φαινομενικά αντιφατική κίνηση: από τη μία, τη μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο χωρίς σταθερό ηγεμονικό κέντρο από την άλλη, τη γενίκευση αυταρχικών, φασιστικών και ολοκληρωτικών μορφών διακυβέρνησης. Αυτές οι δύο κινήσεις δεν αντιφάσκουν. Αντιθέτως, η δεύτερη αποτελεί όρο σταθεροποίησης της πρώτης. Η πολυπολικότητα όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές δεν γεννά ειρήνη, αλλά γενικευμένο ανταγωνισμό, και ο ανταγωνισμός αυτός απαιτεί κοινωνίες πειθαρχημένες, φοβισμένες και έτοιμες να αποδεχθούν τη θυσία ως κανονικότητα.
Η φασιστικοποίηση δεν εκδηλώνεται πλέον ως μαζικό κίνημα με ενιαία ιδεολογία, αλλά ως καθημερινή διοικητική πρακτική. Σύνορα που σκοτώνουν, αστυνομίες που λειτουργούν ως στρατός κατοχής, καθεστώτα εξαίρεσης που γίνονται μόνιμα, ποινικοποίηση της φτώχειας, της μετανάστευσης και της αλληλεγγύης. Σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια της νεκροπολιτικής δεν αφορά πια μόνο ζώνες βίας, αλλά τη συνολική οργάνωση του κόσμου. Η εξουσία δεν διαχειρίζεται απλώς τη ζωή οργανώνει ενεργά τον θάνατο, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, μέσω λιμών, κυρώσεων, οικονομικών εμπάργκο, αποκλεισμών και διαρκούς επισφάλειας. Ο θάνατος παύει να είναι αποτυχία της πολιτικής της περιόδου ανάπτυξης των παχιών αγελάδων της καπιταλιστικής άνθισης και γίνεται εργαλείο της προκειμένω να ξεπεραστούν οι κρισιακές συνθήκες.
Η περίπτωση του Ισραήλ συμπυκνώνει αυτή τη λογική με τον πιο ωμό τρόπο. Η Παλαιστίνη δεν αποτελεί απλώς μια αποικιακή εξαίρεση ενός μοντέλου που ιστορικά έχει ξεπεραστεί, αλλά εργαστήριο σύγχρονης κυριαρχίας. Εκεί δοκιμάζονται τεχνολογίες ελέγχου, στρατιωτικές τακτικές, μορφές συλλογικής τιμωρίας και πλήρους διαχωρισμού πληθυσμών που στη συνέχεια εξάγονται διεθνώς. Το Ισραήλ λειτουργεί ταυτόχρονα ως περιφερειακή δύναμη και ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, αποδεικνύοντας ότι ο φιλελεύθερος λόγος περί αυτοάμυνας συγκαλύπτει μια καθαρά νεκροπολιτική λογική. Η γενοκτονική διαχείριση της Γάζας δεν είναι εξαίρεση, αλλά προαναγγελία.
Η σύγκρουση Ισραήλ–Ιράν εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το πεδίο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Δεν πρόκειται για μάχη «πολιτισμών» ή «δημοκρατίας εναντίον αυταρχισμού», αλλά για ανταγωνισμό περιφερειακής ισχύος, ενεργειακών διαδρομών και γεωπολιτικού ελέγχου. Το Ιράν δεν στοχοποιείται επειδή είναι θεοκρατικό, αλλά επειδή δεν ενσωματώνεται πλήρως στην ιεραρχία της δυτικής παγκόσμιας τάξης. Αυτό, ωστόσο, δεν καθιστά το καθεστώς των μουλάδων λιγότερο καταπιεστικό. Αντίθετα, αποκαλύπτει ότι διαφορετικές μορφές εξουσίας μπορούν να είναι ταυτόχρονα εχθρικές προς τη ζωή και τις ελευθερίες, χωρίς καμία να νομιμοποιεί την άλλη.
Η εξέγερση στο Ιράν αναδεικνύει αυτή την αντίφαση με καθαρότητα. Πρόκειται για εξέγερση ενάντια σε μια θεοκρατική, πατριαρχική και ολοκληρωτική εξουσία που διεκδικεί τον έλεγχο των κοινωνιών, του φύλου και της επιθυμίας του ατόμου κλπ. Η υπεράσπισή της δεν συνεπάγεται καμία αποδοχή της δυτικής ιμπεριαλιστικής βίας, ούτε των κυρώσεων που λειτουργούν ως συλλογική τιμωρία. Αντιθέτως, η εξέγερση αποκαλύπτει την ετερογένεια των σκοπών, ότι δηλαδή η ίδια η καταστολή, είτε θεοκρατική είτε φιλελεύθερη “δημοκρατική κλπ., παράγει πολιτικά υποκείμενα που αρνούνται να συνεχίσουν να ζουν υπό τους όρους της.
Η Βενεζουέλα αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα αυτής της λογικής. Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο όνομα της «δημοκρατίας» δεν στόχευσαν κυβερνήσεις, αλλά κοινωνίες. Η οικονομική ασφυξία, η διάλυση της κοινωνικής αναπαραγωγής και η παραγωγή μαζικής φτώχειας λειτουργούν ως προειδοποίηση προς κάθε κοινωνία που επιχειρεί να παρεκκλίνει από τις επιταγές της παγκόσμιας αγοράς.

5) Κανένας αντιιμπεριαλισμός δεν είναι πραγματικός, όταν αντιπαλεύει μόνο ένα από τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και συστρατεύεται με τα υπόλοιπα
Μέσα σε αυτό το τοπίο αναδύεται και μια επικίνδυνη αυταπάτη: ότι αρκεί να αντιπαλέψεις έναν ιμπεριαλισμό για να είσαι αντιιμπεριαλιστής. Ότι η σύγκρουση με τη Δύση, με τις ΗΠΑ, αρκεί για να βαφτιστεί «προοδευτική» κάθε άλλη κρατική δύναμη. Αυτή η λογική δεν είναι αντιιμπεριαλισμός. Είναι επιλογή στρατοπέδου. Είναι μεταμφίεση της υποταγής σε «ρεαλισμό».
Κανένας αντιιμπεριαλισμός δεν είναι πραγματικός όταν αντιπαλεύει μόνο ένα ιμπεριαλιστικό μπλοκ και συστρατεύεται –άμεσα ή έμμεσα– με τα υπόλοιπα. Η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν, η Τουρκία, δεν είναι «αντισυστημικές εξαιρέσεις». Είναι κράτη με δικούς τους στρατούς, φυλακές, σύνορα, καταστολή, εκμετάλλευση. Το να βαφτίζονται «αντιιμπεριαλιστικά» επειδή συγκρούονται με έναν ισχυρότερο κ ανταγωνιστικότερο αντίπαλο απ’ ότι στην περίοδο της μονοκρατορίας και πλέον ζητούν μια νέα Γιάλτα, σημαίνει απλώς ότι ένας ιμπεριαλισμός ζητά νομιμοποίηση για να αντικαταστήσει έναν άλλον.
Η λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» οδηγεί πάντα στο ίδιο αδιέξοδο. Σιωπή για τα εγκλήματα του νέου και ευκαιριακού συμμάχου. Δικαιολόγηση της βίας του. Υποτίμηση των αγώνων που καταπνίγει στο εσωτερικό του. Έτσι ο αντιιμπεριαλισμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο και χάνει κάθε απελευθερωτικό περιεχόμενο κ αναλυτική ουσία.
Από αναρχική σκοπιά, αυτό είναι αδιανόητο. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταπίεση. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω, πειθαρχούν τα προς τα μέσα. Οι ίδιοι μηχανισμοί που βομβαρδίζουν, φυλακίζουν. Όποιος κάνει ότι δεν το βλέπει αυτό, δεν κάνει αντιιμπεριαλισμό κάνει πολιτική συγκάλυψη.
Ο πραγματικός αντιιμπεριαλισμός δεν διαλέγει κράτη, σημαίες ή πόλους μέσο ευκαιριακών συμμαχιών (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα χρησιμοποιήσει εσωτερικές αντιφάσεις και ρωγμές του συστήματος). Διαλέγει πλευρά στους κοινωνικούς αγώνες. Στέκεται με τους εργάτες και τις εργάτριες, με τους πρόσφυγες που συνθλίβονται στα σύνορα, με τους στρατεύσιμους κληρωτούς κ λιποτάκτες, τους φυλακισμένους, τους εξεγερμένους, με όλους όσους πληρώνουν το κόστος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου κι αν βρίσκονται. Δεν περνά μέσα από υπουργεία εξωτερικών, ούτε από γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Περνά μέσα από τη διεθνιστική αλληλεγγύη από τα κάτω.
Σε έναν πολυπολικό κόσμο, το στοίχημα δεν είναι να διαλέξουμε «σωστό» ιμπεριαλισμό. Είναι να τους αρνηθούμε όλους. Να μην βαφτίσουμε την αναδιάταξη της εξουσίας απελευθέρωση. Να μην συγχέουμε τη ρωγμή στη μονοκρατορία με ρήξη με το σύστημα. Η ρήξη με το σύστημα είναι όταν ενισχύουμε τις ρωγμές αυτές και κάνουμε βαθύτερες και εξεγερσιακές, η δική μας θέση είναι καθαρή: ενάντια σε κάθε πόλο, ενάντια σε κάθε κράτος, ενάντια σε κάθε πόλεμο των αφεντικών. Με τους από τα κάτω, χωρίς στρατόπεδα, χωρίς αυταπάτες. Αυτός είναι ο μόνος αντιιμπεριαλισμός που δεν προδίδει τον εαυτό του.

6) Γάζα: γενοκτονική βία, διεθνής πόλωση και καθεστώς εξαίρεσης
Ο πόλεμος στη Γάζα, μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι «τοπική σύγκρουση». Είναι παγκόσμιο πολιτικό γεγονός που αναδιατάσσει συμμαχίες, αποκαλύπτει την υποκρισία του διεθνούς δικαίου και λειτουργεί ως επιταχυντής αυταρχικών μετατοπίσεων σε δεκάδες κράτη. Η μαζική σφαγή αμάχων, η καταστροφή υποδομών ζωής και ο συστηματικός αποκλεισμός δεν είναι «παράπλευρες απώλειες». Είναι οργανωμένη πολιτική εξόντωσης.
Από αντιεξουσιαστική σκοπιά, η θέση εδώ είναι αδιαπραγμάτευτη: στεκόμαστε καθαρά με τον παλαιστινιακό λαό που υφίσταται γενοκτονική βία, αποκλεισμό και εκτοπισμό. Όχι όμως με κράτη, στρατούς ή «άξονες» που εργαλειοποιούν την παλαιστινιακή υπόθεση για να χτίσουν τη δική τους περιφερειακή ισχύ. Η αλληλεγγύη στους αδύνατους δεν μπορεί να μετατραπεί σε στήριξη άλλων εξουσιαστικών σχεδίων.
Ταυτόχρονα, η Γάζα λειτουργεί ως όχημα εσωτερικής αυταρχικοποίησης. Σε πολλές χώρες, η αλληλεγγύη ποινικοποιείται, οι διαδηλώσεις καταστέλλονται, ο λόγος βαφτίζεται «απειλή ασφάλειας». Η εξαίρεση γενικεύεται και κανονικοποιείται.
7) Πολυμέτωπη ένταση και κοινωνικός πολλαπλασιαστής
Γάζα, Ερυθρά Θάλασσα, Ιράν, περιφερειακοί άξονες, μεγάλες δυνάμεις. Όλα κουμπώνουν σε μια αλυσίδα όπου κάθε γεγονός μπορεί να προκαλέσει κλιμάκωση αλλού. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της πολυπολικής αστάθειας: συστήματα αλληλεξάρτησης που λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές βίας.
Το κοινωνικό αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο και επαναλαμβανόμενο: αύξηση τιμών, νέες ροές προσφύγων, νέες δικαιολογίες καταστολής, νέα «αντι-τρομοκρατικά» νομικά οπλοστάσια, γενίκευση της εξαίρεσης. Οι κοινωνίες πληρώνουν, ενώ τα κράτη και τα μπλοκ διαπραγματεύονται ισχύ.
Η αντιεξουσιαστική θέση εδώ δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Παίρνουμε σαφή θέση υπέρ των αδύνατων, των βομβαρδισμένων, των εκτοπισμένων, των εξεγερμένων. Αλλά αρνούμαστε να μετατρέψουμε αυτή τη θέση σε επιλογή στρατοπέδου. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να περνά μέσα από άξονες, κράτη και στρατούς. Γιατί τότε παύει να είναι αλληλεγγύη και γίνεται εργαλείο μιας άλλης, εξίσου βίαιης εξουσίας.

Γ) ΕΓΧΩΡΙΑ ΣΥΓΚΥΡΙΑ
Η Ελλάδα αποτελεί οργανικό μέρος αυτού του διεθνούς πλέγματος κρίσης, πολέμου και αυταρχικής αναδιάρθρωσης. Ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις επιδιώξεις των κυρίαρχων διεθνών πολιτικών και οικονομικών ελίτ και αναλαμβάνει συγκεκριμένο ρόλο στην ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.
Η εμπλοκή αυτή δεν περιορίζεται στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής ή της στρατιωτικής συνεργασίας, αλλά μεταφράζεται άμεσα σε κοινωνική επίθεση στο εσωτερικό: σε φτωχοποίηση, καταστολή, στρατιωτικοποίηση και όξυνση του αυταρχισμού. Το ελληνικό κράτος, λειτουργώντας ως κρίκος της Ευρώπης-Φρούριο και ως προκεχωρημένο φυλάκιο του ευρωατλαντικού άξονα, επιχειρεί να διαχειριστεί τις διεθνείς αναταράξεις μετακυλίοντας το κόστος στους από τα κάτω, πειθαρχώντας την κοινωνία και προετοιμάζοντας το έδαφος για ακόμη βαθύτερη εμπλοκή στους ανταγωνισμούς της επόμενης περιόδου.
Η διαρκής επίκληση της «σταθερότητας», της «ασφάλειας» και της «ανάπτυξης» λειτουργεί ως ιδεολογικό περίβλημα για την επιβολή ενός καθεστώτος γενικευμένης επισφάλειας. Η ακρίβεια στα βασικά αγαθά, η στεγαστική κρίση, η ενεργειακή φτώχεια, η διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας συνεχίζουν να συνθλίβουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα η εργοδοτική αυθαιρεσία, η ελαστικοποίηση της εργασίας και η πειθάρχηση στους χώρους δουλειάς βαθαίνουν με την ταυτόχρονη αύξηση των εργατικών δολοφονιών με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της έκρηξης στη βιομηχανία «Βιολάντα» με 5 νεκρές εργάτριες και 8 τραυματισμένες. Το κράτος, σε πλήρη σύμπλευση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επενδύει στη φτωχοποίηση ως εργαλείο κοινωνικού ελέγχου, μετατρέποντας την επιβίωση σε ατομική υπόθεση και την εξαθλίωση σε κανονικότητα.
Παράλληλα, η καταστολή αναβαθμίζεται ποιοτικά και ποσοτικά. Η αστυνομική παρουσία στον δημόσιο χώρο εντείνεται, οι νομοθετικές ρυθμίσεις που περιορίζουν τις διαδηλώσεις και τις συλλογικές αντιστάσεις εφαρμόζονται με μεγαλύτερη ένταση, ενώ οι διώξεις αγωνιστών και αγωνιστριών, η ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης και η στοχοποίηση κοινωνικών χώρων αποτελούν πάγια πρακτική.
Εδώ και χρόνια το ελληνικό κράτος και η αστυνομία του ψάχνει να βρει αποτελεσματικούς τρόπους να απονεκρώσει τους ημερολογιακούς τόπους μνήμης που συγκροτούν τα σημεία συνάντησης των αναρχικών με τη νεολαία, τους κοινωνικούς αγώνες και τον προοδευτικό κόσμο. Μέρος αυτής της στρατηγικής προληπτικής αντιεξέγερσης αποτελεί και ο απόλυτος περιορισμός των ίδιων των πορειών, ο ασφυκτικός έλεγχος τους από την αστυνομία, η τρομοκράτηση των συμμετεχόντων σε αυτές και η επιβάρυνση των οργανωτών με οποιονδήποτε πρόσφορο τρόπο. Αυτό όμως δεν ήταν ένα εύκολο σχέδιο που μπορούσε να εκπονηθεί από τη μια μέρα στην άλλη, η εξαιρετικά μαζική παρουσία του κόσμου στις διαδηλώσεις τόσο της 17ης Νοέμβρη όσο και της 6ης Δεκέμβρη ήταν ο πρώτος και καθοριστικότερος αποτρεπτικός παράγοντας, ενώ η στάση των οργανώσεων του αναρχικού κινήματος αφενός και η σχέση εμπιστοσύνης που οικοδομήθηκε με τον κόσμο που συμμετείχε στις διαδηλώσεις επίσης δημιουργούσε αδυναμία στην ΕΛ.ΑΣ να βρίσκει εύκολα και αποτελεσματικά χτυπήματα. Ωστόσο το συγκεκριμένο κατασταλτικό σχέδιο είχε πολύ μεγάλο ορίζοντα και πολλούς τρόπους που επιχειρήθηκε να επιβληθεί ενώ είχε και εξαιρετική σημασία για τις αρχές η σχετική έστω επιτυχία του.
Θεωρούμε ότι ο καθοριστικός παράγοντας που πυροδότησε την εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου στη Θεσσαλονίκη, σε βαθμό που κατά καιρούς να παρουσιάζεται το παράδοξο να εφαρμόζονται κατασταλτικά μέτρα με μεγαλύτερη ένταση ακόμα από τα αντίστοιχα στην Αθήνα ή έστω εντονότερα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια έχει να κάνει με την επικράτηση ως πλειοψηφικού ρεύματος στις διαδηλώσεις και εντός του κοινωνικού ριζοσπαστικού κινήματος της πόλης του αναρχικού-ελευθεριακού ιδεολογικού στίγματος. Μια διαδικασία που βρίσκει τις ρίζες της στη διαμόρφωση αφενός νέων πιο σταθερών οργανωτικών μοντέλων από ομάδες του Κοινωνικού Αναρχισμού, από την υιοθέτηση του οργανωτικού δυισμού και την συνεπή απόπειρα να διαμορφωθούν ομάδες παρέμβασης σε κοινωνικούς χώρους, πρώτα στα πανεπιστήμια και έπειτα σε χώρους εργασίας.
Η παραπάνω δουλειά γονιμοποιήθηκε ουσιαστικά με το ξέσπασμα του κινήματος κατά της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, την κατάληψη της Πρυτανείας του ΑΠΘ και τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν. Έκτοτε οι δυνάμεις της αριστεράς βρίσκονται σε μαρασμό ενώ τα αναρχικά μπλοκ συνέχιζαν να μαζικοποιούνται αποτελώντας στο άθροισμά τους τα τελευταία πέντε χρόνια τη βασική ραχοκοκαλιά όλων σχεδόν των κεντρικών διαδηλώσεων. Αυτή η σύνθεση δεν φαίνεται να ικανοποιούσε καθόλου τις προοπτικές των ιθυνόντων της Ελληνικής Αστυνομίας. Ο όγκος της καταστολής αναδεικνύεται σε όλο της το εύρος αν συνυπολογίσουμε σε ένα ενιαίο κύκλο τις 51 συλλήψεις αντιφασιστών το φθινόπωρο του 2020, τις 31 και 16 συλλήψεις που συνδέονται με την κατάληψη της Πρυτανείας του ΑΠΘ στις αρχές του 2021, τις 49 συλλήψεις στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ την άνοιξη του 2024 και τέλος τις 112 συλλήψεις στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, για να αναφέρουμε μόνο τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Η σύνθεση των συλληφθέντων αναδεικνύει το κοινωνικό-πολιτικό μείγμα του ριζοσπαστικού κινήματος που θέλει να περιορίσει και να υπονομεύσει η κρατική καταστολή: αντιφασίστες, φοιτητές, μαθητές, νεολαίοι και μέλη αναρχικών συλλογικοτήτων και οργανώσεων. Στις παραπάνω ενέργειες που επέφεραν τις συλλήψεις εκατοντάδων ατόμων (πολλές από αυτές απότοκο ξυλοδαρμών και κακοποιήσεων) μπορούμε να αθροίσουμε και διάφορες άλλες επιθέσεις σε κατειλημμένους χώρους, πολιτικά φεστιβάλ, συνεργατικά εγχειρήματα κ.ά.
Πολλές φορές η στάση της αστυνομίας χαρακτηρίστηκε ως «παράλογη» ενώ κι εμείς παραπάνω χρησιμοποιήσαμε την συγγενική έννοια της «παραδοξότητας», ωστόσο δεν πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο περιγράφει την πραγματικότητα. Η αστυνομία αποτελεί την έμπρακτη εφαρμογή του τρέχοντος συσχετισμού της κοινωνικής σύγκρουσης. Θεωρώντας για σειρά λόγων ότι σε αυτή τη φάση απολαμβάνει μιας ηγεμονίας σε συνδυασμό με την αυτονόητη και διαχρονική κρατική ασυλία επιθυμεί να εξασκήσει την εξουσία της. Ναι, έχει αξία ειδικά για την αστυνομία να «δέρνει για να δέρνει», επιτελεί πολλούς και διαφορετικούς σκοπούς αυτή η επιλογή. Φυσικά όμως δεν παύει να αποτελεί μια επικίνδυνη πρακτική για την ίδια και κυριότερα για τους πολιτικούς προϊσταμένους της εκτός των άλλων επειδή εφαρμόζεται και από αφηνιασμένους φασίστες του πιο ελεεινού και θρασύδειλου είδους. Αυτήν την πρακτική άλλωστε θαυμάσαμε επανειλημμένα και στις αντίστοιχες διαδηλώσεις στην Αθήνα με τελευταία την πορεία της 6ης Δεκέμβρη κατά τη διάρκεια της οποίας εντελώς αυθαίρετα η ΕΛ.ΑΣ αποφάσισε να κόψει την πρόσβαση στο μνημείο του Αλ. Γρηγορόπουλου και να επιτεθεί απρόκλητα στους χιλιάδες διαδηλωτές. Τα ρόπαλα των ΜΑΤ όμως όσο φανερώνουν ισχύ κρύβουν και την αδυναμία. Η αντεκδίκηση αποτελεί άλλη μια διαδικασία του κινήματος με την οποία θα χρειαστεί να βρεθεί αντιμέτωπη η αστυνομία και το κράτος. Ωστόσο η κλιμάκωση της σύγκρουσης με το υπό κατάρρευση καθεστώς της εκμετάλλευσης, των κρατικών εγκλημάτων με τους δεκάδες νεκρούς, με τους απολογητές των γενοκτονιών και τους κλακαδόρους των παγκόσμιων αφεντικών δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι δεν αποτελεί μια κόντρα μεταξύ των ένστολων μισθοφόρων της ΕΛ.ΑΣ και των επαναστατών, αποτελεί συνολική υπόθεση του κοινωνικού πολέμου, τον οποίο από την πλευρά μας οφείλουμε να οξύνουμε με κάθε τρόπο. Όταν λοιπόν αναφερόμαστε στην υπομονή δεν χειροκροτάμε την αδράνεια και οποιαδήποτε μεμψιμοιρία αλλά αναφερόμαστε στην ωριμότητα της συσσωρευμένης πείρας του κινήματός μας να καταφέρνει να χτυπάει και να αμύνεται, να διαυγάζει όλες τις δυνατότητες και να δρα με καθαρό μυαλό επιλέγοντας τις κατάλληλες στιγμές ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης. Οι όποιες επιμέρους τακτικές αφορούν το ίδιο το κίνημα και τις διαδικασίες του.
Όμως η σύγκρουση με το θρασύτατο αποχαλινωμένο καθεστώς της καταπίεσης και της βορβορώδους διαφθοράς και εξαθλίωσης που έχει εξαπολύσει έναν αδυσώπητο και διαρκή πόλεμο ενάντια στην κοινωνία είναι κοινωνικό καθήκον και οι αναρχικοί θα πρέπει να σταθούν στην εμπροσθοφυλακή της.
Συνεχίζοντας, η κρατική βία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση, αλλά ως δομικό εργαλείο διαχείρισης μιας κοινωνίας που καλείται να αποδεχθεί σιωπηλά τη φτωχοποίηση και την υποταγή της. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της χώρας. Οι συνεχείς ανανεώσεις και επεκτάσεις των στρατιωτικών συμφωνιών με τις ΗΠΑ, η ενίσχυση των βάσεων, η εμπλοκή της Ελλάδας στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και η αναβάθμιση του ρόλου της στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, επιβεβαιώνουν τη μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Το ελληνικό κράτος δεν περιορίζεται σε ρόλο «παρατηρητή», αλλά συμμετέχει ενεργά στην πολεμική προετοιμασία, την ώρα που οι κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν το κόστος μέσα από περικοπές, λιτότητα και κοινωνική διάλυση.
Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη στρατηγική κατέχει η αντιμεταναστευτική πολιτική. Η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί ως συνοριοφύλακας της Ευρώπης-Φρούριο, με τον φράχτη στον Έβρο, τις θαλάσσιες περιπολίες στο Αιγαίο, τις παράνομες επαναπροωθήσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να συνθέτουν ένα καθεστώς συστηματικής βίας απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Οι νεκροί στα σύνορα, οι εξαφανίσεις, οι εγκλωβισμοί και η απανθρωποποίηση δεν αποτελούν παράπλευρες απώλειες, αλλά κεντρικό στοιχείο μιας πολιτικής που στοχεύει τόσο στην αποτροπή των κατατρεγμένων όσο και στην εμπέδωση του φόβου στο εσωτερικό των κοινωνιών.
Την ίδια στιγμή, το κράτος επιχειρεί να αναδιαμορφώσει την κοινωνική συνείδηση μέσα από την κανονικοποίηση του αυταρχισμού, του εθνικισμού, της στρατιωτικοποίησης και της ρατσιστικής ρητορικής. Η κατασκευή εσωτερικών εχθρών, η στοχοποίηση των «αδύναμων» και η εμπέδωση μιας λογικής «νόμου και τάξης» λειτουργούν συμπληρωματικά προς την οικονομική επίθεση, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για περαιτέρω εκφασισμό.
Ωστόσο, παρά την ένταση της επίθεσης, οι κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις δεν έχουν εξαλειφθεί. Αγώνες στους χώρους δουλειάς, κινητοποιήσεις ενάντια στην ακρίβεια και τις ιδιωτικοποιήσεις, αντιστάσεις απέναντι στην κρατική καταστολή και την περιβαλλοντική λεηλασία, καθώς και κινήσεις αλληλεγγύης προς πρόσφυγες και καταπιεσμένους, συνεχίζουν να εκδηλώνονται, συχνά αποσπασματικά αλλά με επιμονή. Αυτές οι αντιστάσεις, παρά τα όριά τους, αποτυπώνουν ότι η κοινωνική υποταγή δεν είναι δεδομένη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύεται η ανάγκη να δούμε την ελληνική πραγματικότητα όχι αποκομμένα, αλλά ως οργανικό μέρος της διεθνούς συνθήκης κρίσης, πολέμου και αυταρχικής αναδιάρθρωσης. Το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι σύγχρονες εξουσίες επιχειρούν να διαχειριστούν τα αδιέξοδά τους σε βάρος των από τα κάτω.

Δ) ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ – ΑΓΩΝΑΣ
Ερχόμενοι αντιμέτωποι με μια συνθήκη πυκνής πολιτικής έντασης και προς το παρών υπόγειου μη εκδηλωμένου κοινωνικού αναβρασμού, οφείλουμε ως οργάνωση να πράξουμε ότι περνάει από το χέρι μας στοχεύοντας προς τη συλλογική αφύπνιση των μαζών και τη ριζοσπαστικοποίηση του λαϊκού παράγοντα προς μία κατεύθυνση συνολικής ρήξης με το υπάρχον. Εργατικές δολοφονίες, εργασιακός μεσαίωνας Τέμπη, Πύλος, Παλαιστίνη, διεθνείς πολεμικές συγκρούσεις, εσωτερική καταστολή, δολοφονίες και επαναπροωθήσεις μεταναστριών, στρατιωτικοποίηση και φασιστικοποίηση, αυστηροποίηση των ποινικών εργαλείων καταστολής των αγωνιζόμενων και ολομέτωπη προληπτική καταστολή στο πεδίο του δρόμου: ο εχθρός είναι εδώ.
Το αναρχικό πρόταγμα με τα διαχρονικά περιεχόμενα αγώνα του πρέπει να διεκδικήσει τη θέση που του αρμόζει στον κοινωνικό συσχετισμό πάλης. Είναι επιτακτική η ανάγκη ανασυγκρότησης των δυνάμεων προς μια όσο το δυνατόν πιο διευρυμένη παρέμβαση στα κοινωνικά πεδία έτσι ώστε ο αναρχικός λόγος και τα περιεχόμενά του να μετατραπούν σταδιακά από τον εκφραστή της αυθόρμητης αγανάκτησης στον κοινωνικό και πολιτικό φορέα στράτευσης με προοπτική τη συνολική ανατροπή του υπάρχοντος.
Οι νέες αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης του συστήματος καταπίεσης, περί κάθαρσης μέσω των θεσμών που δομικά συγκροτούν τη δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας θα πρέπει να βρουν απέναντί τους το οργανωμένο μαζικό κίνημα που θα επιλέξει το πεδίο του δρόμου και τις διαδικασίες αγώνα από τις εκλογικές αυταπάτες. Άλλωστε ο θεσμικός ερχομός της ελπίδας είχε εξαγγελθεί ξανά πριν κάποια χρόνια με διαφορετικό προσωπείο, επιβεβαιώνοντας πως ο μόνος ουσιαστικός εν τέλει αγώνας για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, είναι ο μαζικός, οργανωμένος, αντικρατικός αναρχικός αγώνας.
Εν όψει της συμπλήρωσης των 10 χρόνων ύπαρξης της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, της αναρχικής οργάνωσης που στάθηκε με συνέπεια εντός των κοινωνικών και ταξικών αγώνων διατηρώντας τη δομή της και της πολιτικές της συμφωνίες μέσα στα χρόνια, πέρα από τη συνέχιση της συναπούς παρουσίας μας στα μέτωπα αγώνα που συμμετέχουμε ενεργά, αποτελεί εξίσου ανάγκη η εξώστρεφη δράσης μας, η προώθηση της αναρχοκομμουνιστικής αντίληψης και της ομοσπονδιοποίησης. Να ενθαρρύνουμε τη δημιουργία νέων αναρχικών ομάδων σε όλες της πόλεις της Ελλάδας και να καλέσουμε την αγωνιζόμενη κοινωνία να στρατευτεί μαζί μας στον μαινόμενο ταξικό-κοινωνικό πόλεμο. Να διαγγείλουμε εκ νέου την ανάγκη συμμετοχής των αναρχικών ομάδων στην ΑΠΟ με σκοπό τη μαζικοποίηση της και τη μετατροπή στον μαζικό φορέα έκφρασης και δράσης των αναρχικών στην Ελλάδα. Να επιδιώξουμε τη μαζικοποίηση των υπαρχόντων κυττάρων της ΑΠΟ σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα απευθύνοντας ευρύ κάλεσμα οργάνωσης και αγώνα σε όλους τους καταπιεσμένους/ες.
Να κρατήσουμε ζωντανό το οδόφραγμα της μαχητικής αντίστασης, της ταξικής αυτοοργάνωσης και της μαχητικής αλληλεγγύης στα σχολεία, τις σχολές, τους χώρους δουλείας, σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Να αγωνιστούμε ανυποχώρητα με συνέπεια και συνέχεια στα ταξικά και κοινωνικά μέτωπα αγώνα που θέτουν φραγμούς στην περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής μας στο σήμερα, με προοπτική την κατάκτηση της μόνης ζωής που αξίζει να βιωθεί: αυτής στα λαϊκά συμβούλια της κοινωνικής επανάστασης.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο και Κόκκινο», μέλος ΑΠΟ-ΟΣ
-Γενάρης 2026