ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Οι ομοσπονδίες-μέλη της IFA συνέρχονται στην Αθήνα σε μια στιγμή που η παγκόσμια κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο κρίσιμη για τις εκμεταλλευόμενες και καταπιεσμένες τάξεις. Ο γενικευμένος επανεξοπλισμός και η εξάπλωση πολιτικών πολέμου σε διάφορες περιοχές του κόσμου, όπως και η ανερχόμενη αυταρχικότητα και η άνοδος αυτοκρατορικών και αντιδραστικών μοντέλων διακυβέρνησης, επηρεάζουν άμεσα τους καταπιεσμένους και αποσκοπούν στη διατήρηση του καπιταλιστικού και κρατικού συστήματος εν μέσω κρίσης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.
Αυτοκρατορίες σε σύγκρουση
Η αποσύνθεση και η πλήρης χρεοκοπία του κόσμου του κράτους και του κεφαλαίου σηματοδοτεί το όριο της εποχής της παγκόσμιας ολοκλήρωσής του, ενώ παράλληλα οδηγεί στην εντατικοποίηση των διαϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και στη συνακόλουθη ανάδυση της απειλής του πολέμου. Το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα φέρει εντός του τις αντιφάσεις του. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις αστικές ελίτ για καλύτερη τοποθέτηση στη σκακιέρα — για τη λεηλασία και τη διανομή πολύτιμων και περιορισμένων φυσικών πόρων, για την επέκταση των «σφαιρών επιρροής» τους, είναι αυτός που κάνει τις σειρήνες του πολέμου να ηχούν ξανά και ξανά. Για όσο οι κοινωνίες παραμένουν αιχμάλωτες του λεγόμενου «εθνικού συμφέροντος», του ιδιωτικού κέρδους και της καπιταλιστικής συσσώρευσης, ο πόλεμος θα αποτελεί τον μονόδρομο των αυτοκρατοριών σε σύγκρουση.
Αυτό αποκαλύπτεται με τον πιο τραγικό τρόπο στο σφαγείο του πολέμου στην Ουκρανία μετά την εισβολή του ρωσικού στρατού πριν από τέσσερα χρόνια, στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του, στην ωμή στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, στον εξοπλισμό πολιτοφυλακών στο Σουδάν και στο συνεχιζόμενο στραγγαλισμό του λαού της Κούβας.
Η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στις 28 Φεβρουαρίου, ξεκίνησε η αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν με εντατικούς βομβαρδισμούς, με την έμμεση υποστήριξη της υποδομής του ΝΑΤΟ, και συνεχίζεται έως σήμερα. Ο λαός του Ιράν, που πρώτα πνίγηκε στο αίμα, για άλλη μια φορά, όπως τόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια, από το καθεστώς, μετά την εξέγερση που ξέσπασε τον Ιανουάριο του 2026, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπος με τις βόμβες του δυτικού ιμπεριαλισμού, που έχει στο ενεργητικό του πληθώρα στρατιωτικών επιχειρήσεων ανά τον κόσμο.
Η υποκρισία των δυτικών καθεστώτων δεν έχει όρια: την ίδια ακριβώς στιγμή που συνεργάζονται άψογα με όλα τα μοναρχικά, αυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής — τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Ομάν, το Μπαχρέιν και άλλα — εργαλειοποιούν το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για να ντύσουν τα εγκλήματά τους με έναν υποτιθέμενο «απελευθερωτικό» μανδύα, με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία πάνω από 168 παιδιών στους βομβαρδισμούς του Μίναμπ.
«Φρούριο Ευρώπη» και εντεινόμενη παγκόσμια καταστολή σε συνθήκες συνεχούς κρίσης
Τα θύματα των ιμπεριαλιστικών, αρπακτικών και νεοαποικιακών πολέμων και επεμβάσεων είναι πάντα οι ίδιοι οι λαοί, που σφάζονται σε αυτό το παγκόσμιο σφαγείο ή αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, μόνο για να συναντήσουν τον θάνατο στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα μιας Ευρώπης-Φρουρίο. Οι δολοφονικές πολιτικές «επαναπροώθησης» της ΕΕ αντικατοπτρίζονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες σε χερσαία και θαλάσσια σύνορα, σε εκείνους που εκγλωβίζονται σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε εκείνους που φυλακίζονται υπό ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Τα «τείχη» που υψώνονται δεν εξυπηρετούν μόνο τον αποκλεισμό «πλεονάζοντων πληθυσμών», αλλά και την ολίσθηση των δυτικών κοινωνιών προς την εσωτερική εδραίωση του φασισμού, διαμορφώνοντας μια κοινωνική συνθήκη φόβου και μίσους.
Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, βρισκόμαστε στη μέση μιας ιστορικής φάσης συνεχών ανακατατάξεων, επιταχυνόμενων εξελίξεων και εντεινόμενων αντιπαλοτήτων που σηματοδοτούν μια βίαιη μετάβαση σε μια νέα ιστορική περίοδο, μια περίοδο στην οποία η προϋπάρχουσα τάξη βρίσκεται σε κρίση, προσπαθώντας να διατηρήσει τα ματωμένα της κεκτημένα μέσα από την εντατικοποίηση της καταστολής, την στρατιωτική κλιμάκωση και την εμβάθυνση της εκμετάλλευσης.
Πολυπολικές ανακατατάξεις και γενίκευση της αυταρχικής κρατικής εξουσίας
Στον κυρίαρχο λόγο της διεθνούς πολιτικής, ο «πολυπολικός κόσμος» εμφανίζεται συχνά ως μια πιο ισορροπημένη και άρα πιο δίκαιη μορφή παγκόσμιας οργάνωσης και ιεράρχησης των κρατών, μια νέα συνθήκη ισορροπίας. Από τη σκοπιά των καταπιεσμένων, και κατά συνέπεια από τη σκοπιά των αναρχικών, ο όρος δεν περιγράφει αποκέντρωση της εξουσίας προς όφελος των κοινωνιών, αλλά ανακατάταξη της ιεραρχίας των κρατών και των καπιταλιστικών ελίτ που βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης. Ένα πολυπολικό σύστημα σημαίνει ότι η παγκόσμια εξουσία κατανέμεται ανάμεσα σε πολλούς πόλους: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ισραήλ, την Ινδία, το Ιράν και άλλες περιφερειακές δυνάμεις, καμία από τις οποίες δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της τους κανόνες του παιχνιδιού. Δεν πρόκειται επομένως για λιγότερη εξουσία ή για κάποια υποχώρηση των κέντρων ισχύος, ούτε για πιο δίκαιη κατανομή της εξουσίας. Πρόκειται για ανταγωνισμό ανάμεσα σε περισσότερους κυρίαρχους που διεκδικούν τη θέση τους στο ίδιο τραπέζι της εκμετάλλευσης.
Τα βασικά χαρακτηριστικά τέτοιων ιστορικών περιόδων είναι οι πολλαπλοί πόλοι εξουσίας, οι ασύμμετρες μορφές ισχύος, οι δυναμικές μεταβολές των ισορροπιών και η αμφισβήτηση παραδοσιακών εννοιών της κυριαρχίας, στοιχεία που αποκτούν διαφορετικό νόημα όταν τα βλέπουμε από την ταξική οπτική των από τα κάτω. Για τα κινήματα και τους λαούς, αυτοί οι πόλοι δεν είναι ουδέτερα κέντρα επιρροής αλλά μηχανισμοί επιβολής και πολεμικές μηχανές, οικονομικές αυτοκρατορίες, συστήματα τεχνολογικής παρακολούθησης, σύνορα και στρατόπεδα. Κάθε παράδειγμα εξουσίας υπόσχεται προστασία και ανάπτυξη, ζητώντας σε αντάλλαγμα πειθαρχία, αγορές, φυσικούς πόρους και φτηνή εργατική δύναμη.
Η παρούσα ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από μια διπλή και φαινομενικά αντιφατική κίνηση: αφενός, την προσπάθεια μετάβασης σε έναν πολυπολικό κόσμο χωρίς σταθερό ηγεμονικό κέντρο• αφετέρου, τη γενίκευση αυταρχικών, φασιστικών και ολοκληρωτικών μορφών διακυβέρνησης. Οι δύο αυτές κινήσεις δεν αλληλοαναιρούνται. Αντιθέτως, η δεύτερη αποτελεί προϋπόθεση σταθεροποίησης της πρώτης. Η πολυπολικότητα, όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές, δεν γεννά ειρήνη αλλά γενικευμένο ανταγωνισμό, και αυτός ο ανταγωνισμός απαιτεί πειθαρχημένες, φοβισμένες κοινωνίες, έτοιμες να αποδεχτούν τη θυσία ως κανονικότητα. Η φασιστικοποίηση δεν εκδηλώνεται πλέον ως μαζικό κίνημα με ενιαία ιδεολογία, αλλά ως καθημερινή διοικητική πρακτική: σύνορα που σκοτώνουν, αστυνομικές δυνάμεις που λειτουργούν ως στρατοί κατοχής, κατάσταση έκτακτης ανάγκης που γίνεται μόνιμη, ποινικοποίηση της φτώχειας, της μετανάστευσης και της αλληλεγγύης. Σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια της νεκροπολιτικής δεν αφορά πλέον μόνο ζώνες βίας, αλλά τη συνολική οργάνωση του κόσμου. Η εξουσία δεν διαχειρίζεται απλώς τη ζωή• οργανώνει ενεργά τον θάνατο, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω λιμών, κυρώσεων, οικονομικών αποκλεισμών, εμπορικών ναυτικών αποκλεισμών και διαρκούς επισφάλειας. Ο θάνατος παύει να θεωρείται αποτυχία της πολιτικής της «εποχής ανάπτυξης και καπιταλιστικής ευημερίας» και γίνεται εργαλείο της για την υπέρβαση των συνθηκών κρίσης.
Οι δυτικές δυνάμεις θέλουν να επιβάλουν μια ηγεμονία που δεν εκφράζεται απλώς μέσω του πολιτικο-στρατιωτικού συστήματος. Η σημερινή «μονοπολικότητα», που ενοποιεί βίαια τον πλανήτη, εκδηλώνεται μέσω της παγκόσμιας καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, η οποία εκφράζει σε διαφορετικές γεωγραφίες την ίδια ενιαία λογική καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και κρατικής καταστολής, ενσωματώνοντας μέσα της διαφορετικές πολιτισμικές, θρησκευτικές και τοπικές ιδιαιτερότητες. Ενώ τα αντίπαλα μπλοκ μπορεί να αναζητούν την ιδεολογική τους ταυτότητα βάσει αυτών των ιδιαιτεροτήτων, σε αντίθεση με το κυρίαρχο δυτικό παράδειγμα, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει υπέρβαση ή αμφισβήτηση, σε οποιοδήποτε επίπεδο, του ενιαίου κρατικο-καπιταλιστικού μηχανισμού εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Αναρχική απόρριψη του επιλεκτικού αντι-ιμπεριαλισμού και του οπορτουνισμού
Σήμερα ζούμε μια περίοδο διαστρέβλωσης εννοιών και αξιών, και η ανάγκη για το αναρχικό κίνημα να οικοδομήσει το πολιτικό, ηθικό και ιδεολογικό του πλαίσιο είναι πιο επείγουσα από ποτέ, τόσο για την αφύπνιση της συνείδησης των από τα κάτω, όσο και για την υπεράσπιση των θέσεών του απέναντι στις προσπάθειες επιβολής ξένων αντιλήψεων σχετικά με τον αναρχικό αγώνα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Αυτές οι προσπάθειες πηγάζουν από αυταρχικές τάσεις, κυρίως αριστερής πολιτικής προέλευσης, και εκφράζονται μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών σχηματισμών, την καταδίκη λαϊκών εξεγέρσεων, την ευθυγράμμιση με κέντρα εξουσίας, συνειδητά ψευδή διλήμματα, συναισθηματικό εκβιασμό, συκοφαντία αγωνιστών και απειλές, όλα ντυμένα με τον επιφανειακό μανδύα του αντι-ιμπεριαλισμού.
Η λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» οδηγεί πάντα στο ίδιο αδιέξοδο: σιωπή για τα εγκλήματα του νέου και οπορτουνιστικού συμμάχου, δικαιολόγηση της βίας του και απόρριψη των αγώνων που αυτός καταστέλλει εσωτερικά. Έτσι ο αντι-ιμπεριαλισμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο, χάνοντας κάθε ελευθεριακό περιεχόμενο και αναλυτική ουσία.
Από αναρχική σκοπιά, αυτό είναι αδιανόητο. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταστολή. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω πειθαρχούν και προς τα μέσα, εντός ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών. Οι ίδιοι μηχανισμοί βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος προσποιείται ότι δεν το βλέπει αυτό δεν ασκεί αντι-ιμπεριαλισμό αλλά πολιτική συγκάλυψη.
Ο προλεταριακός διεθνισμός δεν επιλέγει κράτη, σημαίες ή πόλους μέσω οπορτουνιστικών συμμαχιών, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αξιοποιήσει τις εσωτερικές αντιθέσεις και τα ρήγματα του συστήματος. Επιλέγει πλευρά στους κοινωνικούς αγώνες: στέκεται με τους εργάτες, με τους πρόσφυγες που συνθλίβονται στα σύνορα, με τους στρατολογημένους και τους λιποτάκτες, με τους φυλακισμένους, με τους εξεγερμένους, με όλους όσοι πληρώνουν το κόστος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου κι αν βρίσκονται. Δεν περνά μέσα από υπουργεία εξωτερικών ή γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Περνά μέσα από τη διεθνιστική αλληλεγγύη από τα κάτω.
Σε έναν κόσμο όπου αναδύονται νέες περιφερειακές ή και κεντρικές δυνάμεις, η πρόκληση δεν είναι να επιλέξουμε τον «σωστό» ή «αντιπολιτευτικό» ιμπεριαλισμό. Είναι να τους απορρίψουμε όλους. Να μην βαφτίσουμε την ανακατάταξη της εξουσίας ως απελευθέρωση. Να μην συγχέουμε ένα ρήγμα στη μονοπολικότητα με ρήξη με το σύστημα. Η ρήξη με το σύστημα συντελείται όταν εμβαθύνουμε αυτά τα ρήγματα, τα κάνουμε βαθύτερα και εξεγερτικά.
Η θέση μας είναι σαφής: ενάντια σε κάθε πόλο, ενάντια σε κάθε κράτος, ενάντια σε κάθε πόλεμο των αφεντικών. Με τους από τα κάτω, χωρίς να διαλέγουμε πλευρές ή να δεχόμαστε ψευδοδιλήμματα. Αυτός είναι ο μόνος αντι-ιμπεριαλισμός που δεν προδίδει τον εαυτό του.
Έκκληση για διεθνισμό και εμβάθυνση των δεσμών
Οι δυναμικές αλλαγές και ανατροπές που επιδιώκουν οι κυρίαρχοι απαιτούν την ταχεία αναδιοργάνωση του αναρχικού ρεύματος σε διεθνές επίπεδο. Η επείγουσα ανάγκη διεύρυνσης του δικτύου επαφών και επικοινωνίας μεταξύ αναρχικών διεθνώς αποδεικνύεται από τα ίδια τα γεγονότα, με πρωταρχικό στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, την κοινοποίηση πληροφοριών για το πώς διαμορφώνονται οι πολιτικές κυριαρχίας σε κάθε γεωγραφία, και για τις κοινωνικές αντιστάσεις που αναδύονται σε κάθε σημείο του πλανήτη. Επιπλέον, η συζήτηση σε διεθνές επίπεδο για την πολεμική συνθήκη και τη γενικευμένη απειλή του πολέμου είναι κρίσιμη, καθώς η εμβάθυνση αυτής της συζήτησης, μαζί με την αντίστοιχη συνεργασία αναρχικών διεθνώς, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ενίσχυση του αγώνα, δηλαδή των ίδιων των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που μπορούν να προφυλάξουν τις κοινωνίες από την απειλή του πολέμου και την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης και της καταστολής.
Είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου, για το κίνημα, για τις κοινωνίες και για τους καταπιεσμένους, να αναπτυχθεί και να υιοθετηθεί η πιο συνεκτική δυνατή αναρχική στάση απέναντι στον μιλιταρισμό, την απειλή του πολέμου και την αντίσταση στην παγκόσμια κυριαρχία. Πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν οι σύντροφοι σε όλο τον κόσμο καταφέρουν να αναγνωρίσουν ότι, ενώ υπάρχουν ορατές ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές και ακόμα πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στις επιμέρους κοινωνίες (και επομένως ανάμεσα στα κινήματα), διαφορές που σχηματίζονται μεν αναπόφευκτα υπό τη σκιά του έθνους-κράτους αλλά πρέπει δε να γίνονται σεβαστές, ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να επισημανθεί ότι η σημερινή αναρχική ανάλυση αναγνωρίζει μια ενιαία κρατική και καπιταλιστική συνθήκη που κυριαρχεί και καταπιέζει ολόκληρο τον πλανήτη.
Πρέπει να σταθούμε ενωμένοι απέναντι σε αυτή τη συνθήκη που είτε εκδηλώνεται μέσω της πολεμοχαρούς ηγεμονικής δυτικής συμμαχίας ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είτε μέσω του επιθετικού ρωσικού αυταρχισμού, είτε μέσω του καταπιεστικού σκοταδισμού των ισλαμικών καθεστώτων, είτε μέσω του γραφειοκρατικού κινεζικού κρατικού ολοκληρωτισμού.
Αλληλεγγύη με τους αγώνες σε ολόκληρο τον κόσμο
Από μέρους μας, βασισμένοι στις αρχές και τις αξίες μας ως οργανωμένοι αναρχικοί, παρεμβαίνουμε και δρούμε στα πεδία της κοινωνικής και ταξικής πάλης, στοχεύοντας στην ταξική και κοινωνική χειραφέτηση ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας, όχι για να υπηρετήσουμε ένα ή άλλο τυραννικό καθεστώς, κράτος ή διακρατικό μπλοκ. Εκφράζουμε αλληλεγγύη σε κάθε λαό που αγωνίζεται για επιβίωση, αξιοπρέπεια, γη και ελευθερία ενάντια στην παγκόσμια δικτατορία του κράτους και του κεφαλαίου, της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Αντλούμε έμπνευση από τους ανθρώπους που αγωνίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο και οι οποίοι, αντιμέτωποι με το τέρας του φασισμού, της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, εξεγείρονται, χτυπούν, διαδηλώνουν και πολεμούν τη βαναυσότητα της εξουσίας. Αυτά είναι τα στοιχεία του αγώνα που θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί: η ικανότητα των κατακτημένων να αντεπιτίθενται ενάντια στον παντοδύναμο κατακτητή, η δύναμη των φτωχών και αποκλεισμένων να εξεγείρονται ακόμα και κάτω από τις πιο βάρβαρες συνθήκες. Θέλουμε η διεθνής αλληλεγγύη να δημιουργεί ρήγματα μέσα στους επιτιθέμενους κυρίαρχους, φέρνοντας στο προσκήνιο τη δική μας ιστορία, την ιστορία των αγώνων των από τα κάτω που, ενάντια σε κάθε εποχή, δημιουργούν τη ζωντανή πραγματικότητα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, αποτελώντας το μόνο πραγματικό ανάχωμα ενάντια στην προέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.
Ως την ολοκληρωτική απελευθέρωση όλων των ανθρώπων από τις αλυσίδες του κράτους και του κεφαλαίου — ως την Κοινωνική Επανάσταση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IFA-IAF)
3–5 Απριλίου 2026 – Αθήνα, Ελλάδα
AGAINST GLOBAL DICTATORSHIP OF STATE AND CAPITALISM, AGAINST WAR AND FASCISM
ORGANIZATION – INTERNATIONALISM – SOCIAL REVOLUTIOΝ
The member federations of IFA are meeting in Athens at a time when the global situation is becoming increasingly critical for the exploited and oppressed classes. The general rearmament and the spread of war policies across various regions of the world, as well as growing authoritarianism and the rise of autocratic and reactionary models of government, is directly affecting the oppressed and is designed to maintain the capitalist and state system amidst a crisis of the dominant order.
Empires in collision
The decay and complete bankruptcy of the world of the state and capitalism marks the limit of its era of global integration, while simultaneously driving the intensification of inter-imperialist contradictions and the consequent rise of the threat of war. The state-capitalist system carries its contradictions within itself. The competition among bourgeois elites for better positioning on the chessboard—for the plunder and division of precious and limited natural resources, for the expansion of their “spheres of influence”—is what makes the sirens of war echo again and again. For as long as societies remain captive to the so-called “national interest”, to private profit, and to capitalist accumulation, war will remain the only path for empires in collision.
This is what is revealed in the most tragic way in the war slaughterhouse in Ukraine following the Russian army’s invasion four years ago, in the genocide of the Palestinian people by the state of Israel and its allies, in the brutal military intervention of the United States in Venezuela, the arming of militias in Sudan, and in the continued strangling of the people of Cuba.
US-Israel attack on Iran
Within this context, on February 28th, the US-Israel military operation against Iran was launched with intense bombardments, with the indirect support of NATO infrastructure, and continues to this day. The people of Iran, having first been drowned in blood—once again, as so many times over the years—by the regime following the popular uprising that erupted in January 2026, now find themselves facing the bombs of Western imperialism, responsible for so many military operations around the world.
The hypocrisy of Western regimes knows no bounds: at the very moment they collaborate seamlessly with all the monarchical, authoritarian, and theocratic regimes of the Middle East—Saudi Arabia, Qatar, Oman, Bahrain, and others—they instrumentalize the Islamic Republic regime in Iran to cloak their crimes in a supposed “liberating” guise, crowned by the cold-blooded murder of more than 168 children in bombardment of Minab.
Fortress Europe and increasing global repression during continuous crisis
The victims of imperialist, predatory, and neocolonial wars and interventions are always the people themselves, who are butchered in this global slaughterhouse or forced to take the road of migration only to meet death at the land and sea borders of a Fortress-like Europe. The murderous “push back” policies of the EU are reflected in the thousands of dead refugees at land and sea borders, in those trapped in modern concentration camps, and in those imprisoned under a special racist state of exception. The “walls” being raised serve not only to keep “surplus populations” out, but also to lead Western societies toward the consolidation of internal fascism, creating a social condition of fear and hatred.
Today, at a global level, we find ourselves in the midst of a historical phase of continuous reconfigurations, accelerating events, and intensifying rivalries that signal a violent transition toward a new historical period—one in which the preexisting order is in crisis, attempting to preserve its bloodsoaked gains through the intensification of repression, military escalation, and the deepening of exploitation.
Multipolar realignments and the generalization of authoritarian state power
In the dominant discourse of international politics, the “multipolar world” often appears as a more balanced and therefore more just form of global organization and hierarchy of states -a new condition of equilibrium. From the standpoint of the oppressed, and consequently from the standpoint of anarchists, the term does not describe a decentralization of power for the benefit of societies, but rather a realignment of the hierarchy of states and capitalist elites who are on a collision course. A multipolar system means that global power is distributed among multiple poles: the United States, China, Russia, the European Union, Israel, India, Iran, and other regional powers—none of which can any longer impose the rules of the game alone. This is not, therefore, a matter of less power or some retreat of power blocs, nor of a more just distribution of power. It is a matter of competition among more rulers who are vying for their places at the same table of exploitation.
The basic characteristics of such historical periods are multiple poles of power, asymmetric forms of strength, dynamic shifts in balances, and the challenging of traditional notions of sovereignty—all of which take on a different meaning when viewed through the class lens of those below. For movements and peoples, these poles are not neutral centers of influence but mechanisms of imposition and war machines, economic empires, technological surveillance systems, borders, and camps. Each power paradigm promises protection and development, demanding in return discipline, markets, natural resources, and cheap labor.
The present historical conjuncture is characterized by a double and seemingly contradictory movement: on the one hand, the attempt to transition to a multipolar world without a stable hegemonic center; on the other, the generalization of authoritarian, fascist, and totalitarian forms of governance. These two movements do not contradict each other. On the contrary, the second is a condition for stabilizing the first. Multipolarity, as has been said many times, does not give birth to peace but to generalized competition, and this competition requires disciplined, fearful societies ready to accept sacrifice as normality. Fascistization no longer manifests as a mass movement with a unified ideology, but as an everyday administrative practice. Borders that kill, police forces that function as armies of occupation, a state of exception that becomes permanent, the criminalization of poverty, migration, and solidarity. In this context, the concept of necropolitics no longer concerns only zones of violence, but the overall organization of the world. Power no longer merely manages life—it actively organizes death, whether directly or indirectly, through famines, sanctions, economic embargoes, blockades, and perpetual precarity. Death ceases to be considered as a failure of the politics of “the era of development and capitalist prosperity” and becomes its instrument for overcoming crisis conditions.
Western powers would like to force a hegemony which is not expressed simply through the politicalmilitary system. Today’s “unipolarity”, which violently unifies the planet, manifests through global capitalist integration, which expresses across different geographies the same unified logic of capitalist exploitation and state repression, incorporating within it different cultural, religious, and local particularities. While the rival blocs may seek their ideological identity on the basis of these particularities, in opposition to the dominant Western paradigm, this in no way signifies the transcendence or challenging at any level of the unified state-capitalist mechanism of power, exploitation, and oppression.
Anarchist rejection of selective anti-imperialism and opportunism
Today we are living through a period of distortion of meanings and values, and the need is even more urgent for the anarchist movement to construct its political, ethical, and ideological framework—both for the awakening of consciousness among those below and for the defense of its positions against attempts to impose foreign conceptions regarding the anarchist struggle and internationalist solidarity. These attempts are rooted in authoritarian tendencies, primarily of the left-winged politics, and are expressed through support for totalitarian state formations, condemnation of popular uprisings, alignment with power blocs, consciously false binaries, emotional blackmail, slander of militants, and threats—all dressed in the superficial cloak of anti-imperialism.
The logic of “the enemy of my enemy is my friend” always leads to the same dead end: silence about the crimes of the new and opportunistic ally, justification of their violence, and dismissal of the struggles they suppress internally. Thus, anti imperialism is transformed into a geopolitical tool, losing all its libertarian content and analytical substance.
From an anarchist perspective, this is unthinkable. There is no imperialism without the state. There is no imperialism without internal repression. The same structures that expand outward also discipline inward, within class-stratified societies. The same mechanisms bomb, imprison, torture, and exterminate—and whoever pretends not to see this is not practicing anti-imperialism but political coverup.
Proletarian internationalism does not choose states, flags, or poles through opportunistic alliances— though this does not mean it will not use the internal contradictions and cracks in the system. It chooses a side in social struggles: it stands with workers, with refugees crushed at the borders, with conscripts and deserters, with prisoners, with the insurgents—with all those who pay the cost of imperialist rivalries, wherever they are. It does not pass through foreign ministries or geopolitical calculations. It passes through internationalist solidarity from below.
In a world where new regional or even central powers are emerging, the challenge is not to choose the “right” or “oppositional” imperialism. It is to reject them all. Not to baptize the realignment of power as liberation. Not to confuse a crack in unipolarity with a rupture with the system. A rupture with the system occurs when we deepen these cracks, make them more profound and insurrectionary.
Our position is clear: against every pole, against every state, against every war of the masters. With those from below, without taking sides or accepting false choices. This is the only anti-imperialism that does not betray itself.
Appeal for internationalism and deeper connections
The dynamic changes and upheavals that the rulers pursue demands the rapid reorganisation of the anarchist current at an international level. The urgent need to expand the network of contacts and communication among anarchists internationally is proven by the facts themselves—with the primary aim of exchanging experiences, sharing information about how the politics of domination are taking shape in each geography, and about the social resistances emerging at every point of the planet. Furthermore, discussion at the international level regarding the war condition and the generalized threat of war is critical, as deepening this discussion—along with the corresponding cooperation of anarchists internationally—are basic prerequisites for strengthening the struggle, that is, the social and class resistances themselves that can protect societies from the threat of war and the intensification of exploitation and repression.
It is literally a matter of life and death—for the movement, for societies, and for the oppressed—to develop and adopt the most coherent possible anarchist stance toward militarism, the threat of war, and resistance to global domination. We believe this can be achieved if comrades all over the world manage to recognize that while there are visible historical, political, social, and even cultural differences among particular societies (and therefore among movements)—which are necessarily formed under the shadow of the nation-state and which must be respected—at the same time, it must be noted that today’s anarchist analysis identifies a unified state and capitalist condition that dominates and oppresses the entire planet.
Against this condition we must stand in unity—whether it is expressed through the warmongering hegemonic Western coalition of the USA-NATO-Israel, through bellicose Russian authoritarianism, through the oppressive obscurantism of Islamic regimes, or through bureaucratic Chinese state totalitarianism.
Solidarity with struggles across the globe
For our part, based on our principles and values as organized anarchists, we intervene and act in the fields of social and class struggle, aiming for class and social emancipation against every form of tyranny—not to serve one or another tyrannical regime, state, or interstate bloc. We stand in solidarity alongside every people fighting for survival, dignity, land, and freedom against the global dictatorship of the state and capitalism, colonialism, and imperialism. We draw inspiration from people struggling across the entire world who, facing the monster of fascism, state and capitalist barbarism, rise up, strike, demonstrate, and fight the brutality of power. These are the elements of struggle we wish to highlight as anarchists: the ability of the conquered to counterattack against the all-powerful conqueror, the capacity of the poor and excluded to revolt under even the most barbaric conditions. We want international solidarity to create ruptures within the attacking rulers, bringing to the forefront our own history—the history of the struggles of those below who, against all times, create the living reality of freedom and solidarity, constituting the only real bulwark against the advance of modern totalitarianism.
Until the total liberation of all people from the chains of the state and capital—until the Social Revolution for a world of equality, solidarity, and freedom.
International of Anarchist Federations (IFA-IAF)
April 3–5 2026 – Athens, Greece
