Εισηγητική τοποθέτηση της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων) στην εκδήλωση που πραγματοποίησε στις 4 Απρίλη 2026 στην Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37 (Αθήνα) στο πλαίσιο φιλοξενίας του 13ου Συνεδρίου της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών, με τίτλο “Η θέση των αναρχικών απέναντι στις στρατιωτικές συγκρούσεις και την απειλή γενίκευσης του πολέμου”.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ο κόσμος του κράτους και του καπιταλισμού είναι χρεοκοπημένος. Δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και δεν έχει να υποσχεθεί τίποτε άλλο παρά περισσότερη εξαθλίωση, φτώχεια, καταπίεση, κανιβαλισμό, πόλεμο και θάνατο: Την απόλυτη κυριαρχία του νόμου της ζούγκλας, της ισχύoς του δυνατότερου.
Η αποσάθρωση και ολοσχερής χρεοκοπία του κόσμου του κράτους και του καπιταλισμού αποτελεί όριο για την εποχή της παγκόσμιας ολοκλήρωσής του και ταυτόχρονα αιτία της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και της συνακόλουθης αύξησης της απειλής του πολέμου. Το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα φέρει εντός του τις αντιφάσεις του, ο ανταγωνισμός μεταξύ των αστικών επιτελείων για την καλύτερη τοποθέτησή τους στη σκακιέρα για την καταλήστευση και τον διαμοιρασμό των πολύτιμων και περιορισμένων φυσικών πόρων, το άπλωμα της «σφαίρας επιρροής» τους είναι που κάνει τις σειρήνες του πολέμου να ηχούν ξανά και ξανά. Γιατί όσο οι κοινωνίες βρίσκονται δέσμιες του λεγόμενου «εθνικού συμφέροντος», του ιδιωτικού κέρδους και της καπιταλιστικής συσσώρευσης ο πόλεμος θα αποτελεί τον μονόδρομο των αυτοκρατοριών σε σύγκρουση. Αυτή η καπιταλιστική νομοτέλεια, ωστόσο καθόλου δεν σημαίνει ότι το σύστημα της καταπίεσης οδεύει μόνο του στον αφανισμό του, μέσω των αδιεξόδων και των αντιφάσεων του αν οι ίδιοι οι λαοί δεν διεκδικήσουν να πάρουν τη μοίρα στα χέρια τους.
Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, τόσο στο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού 4 χρόνια πριν όσο και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που αποτελεί την αποθρασυμένη κλιμάκωση του, εδώ και 78 χρόνια, αιματοβαμμένου διωγμού του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του.
Μετράμε πλέον, 4 χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ως το αποκορύφωμα της πολύχρονης σύγκρουσης μεταξύ της φιλορωσικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ από την μια, με την φιλοδυτική άρχουσα τάξη της Ουκρανίας από την άλλη. Εκατομμύρια πρόσφυγες, χιλιάδες νεκροί στρατιώτες και άμαχοι, βιασμοί, ισοπέδωση, απαξίωση κάθε έννοιας της ζωής και καταστροφή. Ο μεγάλος χαμένος δεν είναι άλλος από τον λαό της Ουκρανίας που συνεχίζει να βιώνει τις επιπτώσεις του πολέμου, τον διαμελισμό, τη μετατροπή της χώρας σε σκακιέρα των γεωπολιτικών παιχνιδιών εξουσίας μεταξύ Ε.Ε – ΗΠΑ – Ρωσίας και την καταλήστευση και τον διαμοιρασμό των πολύτιμων και περιορισμένων φυσικών πόρων.
Η γενοκτονία των Παλαιστίνιων στη Γάζα γράφει ακόμα μια σελίδα βαρβαρότητας από το κράτος του Ισραήλ, με την εδώ και δυόμιση χρόνια επιχειρούμενη εξόντωση και γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού μέσα από μαζικές δολοφονίες αμάχων και συνθήκες λιμού που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας. Σήμερα παρά την κατ’ επίφαση εκεχειρία, η Λωρίδα της Γάζας συνεχίζει να βρίσκεται υπό στρατιωτικό κλοιό, με βομβαρδισμούς στις λιγοστές δομές που έχουν απομείνει και εξυπηρετούν τους εκτοπισμένους, ενώ τμήματά της εξακολουθούν να βρίσκονται υπό στρατιωτική κατοχή, καθώς ο πληθυσμός αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα επιβίωσης με ελάχιστη τροφή, νερό, φαρμακευτική περίθαλψη και χωρίς στέγη εν μέσω χειμώνα. Παράλληλα το Ισραήλ εξαπολύει επιθέσεις σε Παλαιστίνιους στην Δυτική Όχθη, διαπράττει δολοφονίες, συλλήψεις, κατεδαφίσεις σπιτιών, καταστροφές ελαιώνων και εποικισμούς. Η συστηματική εξόντωση του παλαιστινιακού λαού αποτυπώνεται και μέσα από την πρόσφατη ψήφιση απο την Κνεσέτ (Ισραηλινό κοινοβούλιο) του «Νόμου Εκτέλεσης Κρατουμένων», ενώ ήδη περισσότεροι από 350 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν πεθάνει μέσα στις φυλακές πριν από την ψήφισή του ως αποτέλεσμα βασανιστηρίων, ιατρικής παραμέλησης και συστηματικής κακοποίησης.
Η αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ με την επέμβαση στην Βενεζουέλα και τον εγκληματικό εξαναγκασμό του λαού της Κούβας να ζει κάτω από εξοντωτικές συνθήκες χωρίς καθόλου ηλεκτρικό ρεύμα όσο και ο πόλεμος που μαίνεται σήμερα εναντίον του Ιράν, αποτελούν απότοκο της κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, των τεράστιων και πολλαπλών εσωτερικών κρίσεων και της ανάγκη τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο, ορυκτά, νερό, κ.ο.κ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο στις 28 Φλεβάρη εκδηλώθηκε με σφοδρούς βομβαρδισμούς η πολεμική επιχείρηση ΗΠΑ – Ισραήλ απέναντι στο Ιράν με την έμμεση στήριξη των νατοικών υποδομών, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Η ευαισθησία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του γενοκτονικού σιωνισμού, εξάλλου, έγινε εξαρχής φανερή με το χτύπημα σχολικής μονάδας και προπονητικού κέντρου, με αποτέλεσμα τη δολοφονία εκατοντάδων παιδιών. Η ίδια ευαισθησία τους εκδηλώθηκε με τον βομβαρδισμό μονάδων αφαλάτωσης, καθιστώντας ακόμα πιο ασφυκτική την κατάσταση που επικρατούσε στο Ιράν λόγω της κλιμακούμενης λειψυδρίας. Ακολούθως γίναμε μάρτυρες του χτυπήματος μονάδας παραγωγής πετρελαίου στην Τεχεράνη, με άμεσο αποτέλεσμα να έχει καλυφθεί όλη η πόλη από τοξικά αέρια και ουσίες, που δημιουργούν κίνδυνο για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Ο λαός του Ιράν αφού πρώτα πνίγηκε στο αίμα -για ακόμη μια φορά μέσα στα χρόνια- από το καθεστώς μετά την λαϊκή εξέγερση που ξέσπασε τον Γενάρη του 2026, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις βόμβες του δυτικού ιμπεριαλισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες πολεμικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο.
Η υποκρισία των Δυτικών καθεστώτων ξεπερνάει κάθε όριο: την ίδια ώρα που συνεργάζονται άψογα με όλα τα μοναρχικά αυταρχικά & θεοκρατικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής, όπως τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Ομάν, το Μπαχρέιν κ.ά. χρησιμοποιούν εργαλειακά το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας στο Ιράν για να επενδύσουν με δήθεν «απελευθερωτική χροιά» τα εγκλήματά τους, με κορυφαίο την εν ψυχρώ δολοφονία πάνω από 180 παιδιών σε βομβαρδισμούς. Συνεχίζουν έτσι το θεάρεστο έργο τους όπως το ξεκίνησαν στη σύγχρονη περίοδο με τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι το 1999, με τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 που διέλυσε τη χώρα, την εικοσαετή κατοχή στο Αφγανιστάν που άφησε πίσω της εκ νέου και ισχυροποιημένο το καθεστώς των Ταλιμπάν, την παράδοση της Συρίας στον καμουφλαρισμένο ISIS, και την απόλυτη αποδιάρθρωση της Λιβύης μετά την ανατροπή του Καντάφι, η οποία βυθίστηκε σε αέναους εμφύλιους πολέμους.
Θύματα των ιμπεριαλιστικών ληστρικών και νεοαποικιακών πολέμων και επεμβάσεων είναι πάντα οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι κατακρεουργούνται σε αυτό το παγκόσμιο σφαγείο ή παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης για να βρουν τον θάνατο στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης με τη δολοφονική συνδρομή και του ελληνικού κράτους. Επίσης θα ήταν αφελές να πιστέψουμε ότι ο σφαγέας του παλαιστινιακού λαού, το Ισραήλ, θα νοιαζόταν για τις ζωές των Ιρανών, όταν εδώ και δυόμιση χρόνια διαπράττει γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή με σκοπό τον πλήρη μετασχηματισμό της περιοχής. Ταυτόχρονα η δολοφονική πολεμική μηχανή του Ισραήλ οξύνει την επιθετικότητά της, διευρύνοντας τα χτυπήματα και στον νότιο Λίβανο. Από τους πολυήμερους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Βυρηττό, την χερσαία εισβολή και τις βόμβες φωσφόρου στον νότιο Λίβανο με αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 1.200 ανθρώπων και τον εκτοπισμό περίπου 500.000.
Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ιστορικής φάσης διαρκών αναδιαρθρώσεων, επιταχυνόμενων γεγονότων και όξυνσης των ανταγωνισμών, που σηματοδοτούν μια βίαιη μετάβαση προς μια νέα ιστορική περίοδο. Το προϋπάρχον καθεστώς, ήδη σε αποσύνθεση, αποκαλύπτει πλέον χωρίς προσχήματα τη βαθιά σήψη των συστημάτων εξουσίας, καθώς κάθε επιμέρους σχηματισμός της παγκόσμιας κυριαρχίας –κρατικός, διακρατικός, οικονομικός– βρίσκεται σε κρίση προσπαθώντας να διατηρήσει τα αιματοβαμμένα του κεκτημένα μέσα από την ένταση της καταστολής, την πολεμική κλιμάκωση και την όξυνση της εκμετάλλευσης.
Στον κυρίαρχο λόγο της διεθνούς πολιτικής ο «πολυπολικός κόσμος» εμφανίζεται συχνά ως μια πιο ισορροπημένη και άρα πιο δίκαιη μορφή παγκόσμιας οργάνωσης και ιεραρχίας των κρατών, ως μια νέα συνθήκη ισορροπίας. Από την σκοπιά των καταπιεσμένων, των από τα κάτω και συνεπώς και των Αναρχικών ο όρος δεν περιγράφει μια αποκέντρωση εξουσιών προς όφελος των κοινωνιών, αλλά μια αναδιάταξη της ίδιας της ιεραρχίας των κρατών και των καπιταλιστικών ελίτ που βρίσκονται σε γραμμή σύγκρουσης. Πολυπολικό σύστημα σημαίνει ότι η παγκόσμια ισχύς κατανέμεται σε πολλούς πόλους. ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ισραήλ, Ινδία, Ιράν και λοιπές περιφερειακές δυνάμεις καμία από τις οποίες δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της τους κανόνες του παιχνιδιού. Δεν πρόκειται λοιπόν για λιγότερη εξουσία ή κάποια οπισθοχώρηση των μπλοκ εξουσίας, ούτε για πιο δίκαια κατανομή μοιράσματος. Πρόκειται για τον ανταγωνισμό μεταξύ περισσότερων εξουσιαστών που διεκδικούν χώρο στο ίδιο τραπέζι της εκμετάλλευσης.
Τα βασικά χαρακτηριστικά σε τέτοιες ιστορικές περιόδους είναι πολλαπλοί πόλοι ισχύος, ασύμμετρες μορφές δύναμης, δυναμική αλλαγή ισορροπιών, αμφισβήτηση παραδοσιακών εννοιών κυριαρχία και όλα αυτά αποκτούν άλλο νόημα όταν τα δούμε με τα ταξικά γυαλιά των από τα κάτω. Για τα κινήματα και τους λαούς, οι πόλοι αυτοί δεν είναι ουδέτερα κέντρα επιρροής αλλά μηχανισμοί επιβολής και πολεμικές μηχανές, οικονομικές αυτοκρατορίες, τεχνολογικά συστήματα επιτήρησης, σύνορα και στρατόπεδα. Η κάθε δύναμη υπόσχεται προστασία και ανάπτυξη, απαιτώντας σε αντάλλαγμα πειθαρχία, αγορές, φυσικούς πόρους και φτηνά εργατικά χέρια.
Η παρούσα ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από μια διπλή και φαινομενικά αντιφατική κίνηση: από τη μία, την απόπειρα μετάβασης σε έναν πολυπολικό κόσμο χωρίς σταθερό ηγεμονικό κέντρο από την άλλη, τη γενίκευση αυταρχικών, φασιστικών και ολοκληρωτικών μορφών διακυβέρνησης. Αυτές οι δύο κινήσεις δεν αντιφάσκουν. Αντιθέτως, η δεύτερη αποτελεί όρο σταθεροποίησης της πρώτης. Η πολυπολικότητα όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές δεν γεννά ειρήνη, αλλά γενικευμένο ανταγωνισμό, και ο ανταγωνισμός αυτός απαιτεί κοινωνίες πειθαρχημένες, φοβισμένες και έτοιμες να αποδεχθούν τη θυσία ως κανονικότητα. Οφείλει να γίνει κατανοητό πως η σημερινή «μονοκρατορία» δεν εκφράζεται απλά από την ηγεμονική παρουσία του πολιτικοστρατιωτικού συστήματος που υπερασπίζεται το δυτικό μπλοκ με αιχμή τις ΗΠΑ και το Ισραήλ• η σημερινή μονοκρατορία που ενοποιεί βίαια τον πλανήτη εκδηλώνεται διαμέσου της παγκόσμιας καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, η οποία εκφράζει σε διαφορετικές γεωγραφίες την ίδια ενιαία λογική της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της κρατικής καταπίεσης, ενσωματώνοντας σε αυτήν διαφορετικές πολιτισμικές, θρησκευτικές και τοπικές ιδιαιτερότητες. Μπορεί στη βάση αυτών των ιδιαιτεροτήτων να αναζητούν τα αντιμαχόμενα μπλοκ την ιδεολογική τους ταυτότητα, απέναντι στο κυρίαρχο δυτικό παράδειγμα, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση το ξεπέρασμα ή την αμφισβήτηση σε οποιοδήποτε επίπεδο του ενιαίου κρατικο-καπιταλιστικού μηχανισμού εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Η φασιστικοποίηση δεν εκδηλώνεται πλέον ως μαζικό κίνημα με ενιαία ιδεολογία, αλλά ως καθημερινή διοικητική πρακτική. Σύνορα που σκοτώνουν, αστυνομίες που λειτουργούν ως στρατός κατοχής, καθεστώτα εξαίρεσης που γίνονται μόνιμα, ποινικοποίηση της φτώχειας, της μετανάστευσης και της αλληλεγγύης. Σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια της νεκροπολιτικής δεν αφορά πια μόνο ζώνες βίας, αλλά τη συνολική οργάνωση του κόσμου. Η εξουσία δεν διαχειρίζεται απλώς τη ζωή οργανώνει ενεργά τον θάνατο, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, μέσω λιμών, κυρώσεων, οικονομικών εμπάργκο, αποκλεισμών και διαρκούς επισφάλειας. Ο θάνατος παύει να είναι αποτυχία της πολιτικής της περιόδου ανάπτυξης των παχιών αγελάδων της καπιταλιστικής άνθισης και γίνεται εργαλείο της προκειμένω να ξεπεραστούν οι κρισιακές συνθήκες.
*
Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένη στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες πολεμικές, στρατιωτικές επεμβάσεις τα τελευταία και όχι μόνο χρόνια. Οι συνεχείς συμφωνίες ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ αποτελούν ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους, επιβεβαίωσης της πρόσδεσης της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και ενίσχυσης του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή ακριβώς η ενίσχυση του ρόλου του ελληνικού κράτους, που σήμερα περνάει μέσα από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη των ΗΠΑ και του κράτους του Ισραήλ, είναι που καθιστά ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ως τα μετόπισθεν της πρώτης γραμμής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.
Ειδικά η αμερικάνικη βάση της Σούδας λειτουργεί ως ένα κρίσιμο κέντρο στρατιωτικής παρακολούθησης, συντονισμού και υποστήριξης των αμερικάνικων και ευρωατλαντικών επιχειρήσεων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση και επέκταση των ικανοτήτων της συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και έμμεσης υποστήριξης του ισραηλινού κράτους και της συμμετοχής του στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η βάση αυτή συμβολίζει και εξυπηρετεί τη διατήρηση της αμερικάνικης και ευρωατλαντικής κυριαρχίας και κηδεμονίας στη νευραλγική περιοχή της ανατολικής μεσογείου, δίνοντας στρατιωτικές δυνατότητες για ταχεία αντίδραση και χειρισμό των γεωπολιτικών συμφερόντων της. Κάθε πλοίο που ξεκινά, κάθε αεροσκάφος που απογειώνεται, κάθε διαταγή που εκδίδεται από τη βάση της Σούδας προσφέρει υπηρεσίες στη μηχανή θανάτου που σφάζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος στέλνει πολεμικά πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο, υποκρινόμενο ότι πρόκειται για βοήθεια και για αμυντικούς σκοπούς αποτροπής χτυπήματός της. Στην πραγματικότητα όμως το ελληνικό κράτος εμπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στον πόλεμο πρώτα για την υπεράσπιση της βρετανικής στρατιωτικής βάσης στο ακρωτήρι της Πάφου, ενώ στη συνέχεια στέλνει στην Κάρπαθο αντιαεροπορικά συστήματα για την άμυνα της Αμερικάνικης βάσης στη Σούδα, οι φρεγάτες του βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στα ανοιχτά του Ισραήλ για την άμυνά του και τη μεταφορά πληροφοριών μέσω στρατιωτικών ραντάρ σχετικά με επικείμενα χτυπήματα νατοϊκών και αμερικανοισραηλινών στόχων και ελληνικά patriot χρησιμοποιήθηκαν για την αναχαίτιση ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων που στόχευαν πετρελαϊκή εταιρεία στη Σαουδική Αραβία. Ταυτόχρονα το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο στην προσπάθειά του να αυξήσει τα κέρδη του, εξαναγκάζει τα πληρώματα των πετρελαιοφόρων πλοίων του να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους, για να περάσουν τα στενά του Ορμούζ.
Το ελληνικό κράτος, ως συνοριοφύλακας της Ευρώπης-Φρούριο, διαχρονικά ακολουθεί και εκφράζει με τον πιο εμφατικό τρόπο την αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. Οι δολοφονικές πολιτικές «αποτροπής» αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Τα «τείχη» που υψώνονται, όπως ο φράχτης στον Έβρο, δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν τους «πλεονάζοντες πληθυσμούς» εκτός, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, δημιουργώντας μια κοινωνική συνθήκη φόβου και μίσους.
*
Σήμερα διανύουμε μια περίοδο διαστρέβλωσης των νοημάτων και των αξιών και είναι ακόμα πιο έντονη η ανάγκη το αναρχικό κίνημα να μπορέσει να συγκροτήσει το πολιτικό, αξιακό και ιδεολογικό του πλαίσιο, τόσο για το μπόλιασμα των συνειδήσεων των από τα κάτω όσο και για την υπεράσπιση των θέσεών του απέναντι στις προσπάθειες επιβολής ξένων αντιλήψεων ως προς τον αναρχικό αγώνα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Αντιλήψεις που εδράζονται σε εξουσιαστικές και αυταρχικές τάσεις κατά βάση της αριστεράς, μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών μορφωμάτων, καταδίκης λαϊκών εξεγέρσεων, στρατοπέδευσης σε μπλοκ εξουσίας, συνειδητά ψεύτικων διπόλων, συναισθηματικών εκβιασμών, συκοφάντησης αγωνιστών και απειλών, ενδεδυμένες κατ’ επίφαση τον μανδύα του αντιιμπεριαλισμού.
Μέσα σε αυτό το τοπίο αναδύεται και μια επικίνδυνη αυταπάτη: ότι αρκεί να αντιπαλέψεις έναν ιμπεριαλισμό για να είσαι αντιιμπεριαλιστής. Ότι η σύγκρουση με τη Δύση, με τις ΗΠΑ, αρκεί για να βαφτιστεί «προοδευτική» κάθε άλλη κρατική δύναμη. Αυτή η λογική δεν είναι αντιιμπεριαλισμός. Είναι επιλογή στρατοπέδου. Είναι μεταμφίεση της υποταγής σε «ρεαλισμό». Κανένας αντιιμπεριαλισμός δεν είναι πραγματικός όταν αντιπαλεύει μόνο ένα ιμπεριαλιστικό μπλοκ και συστρατεύεται –άμεσα ή έμμεσα– με τα υπόλοιπα αναδυόμενα. Η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν, η Τουρκία, δεν είναι «αντισυστημικές εξαιρέσεις». Είναι κράτη με δικούς τους στρατούς, φυλακές, σύνορα, καταστολή, εκμετάλλευση. Το να βαφτίζονται «αντιιμπεριαλιστικά» επειδή συγκρούονται με έναν ισχυρότερο κ ανταγωνιστικότερο αντίπαλο απ’ ότι στην περίοδο της μονοκρατορίας και πλέον ζητούν μια νέα Γιάλτα, σημαίνει απλώς ότι ένας ιμπεριαλισμός ζητά νομιμοποίηση για να αντικαταστήσει έναν άλλον.
Η λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» οδηγεί πάντα στο ίδιο αδιέξοδο. Σιωπή για τα εγκλήματα του νέου και ευκαιριακού συμμάχου, δικαιολόγηση της βίας του, υποτίμηση των αγώνων που καταπνίγει στο εσωτερικό του. Έτσι ο αντιιμπεριαλισμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο και χάνει κάθε απελευθερωτικό περιεχόμενο και αναλυτική ουσία.
Από αναρχική σκοπιά, αυτό είναι αδιανόητο. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταπίεση. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω, πειθαρχούν και προς τα μέσα, στο εσωτερικό των ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών, οι ίδιοι μηχανισμοί είναι που βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος κάνει ότι δεν το βλέπει αυτό, δεν κάνει αντιιμπεριαλισμό κάνει πολιτική συγκάλυψη.
Ο πραγματικός αντιιμπεριαλισμός δεν διαλέγει κράτη, σημαίες ή πόλους μέσω ευκαιριακών συμμαχιών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα χρησιμοποιήσει εσωτερικές αντιφάσεις και ρωγμές του συστήματος• επιλέγει πλευρά στους κοινωνικούς αγώνες: Στέκεται με τους εργάτες και τις εργάτριες, με τους πρόσφυγες που συνθλίβονται στα σύνορα, με τους στρατεύσιμους κληρωτούς και λιποτάκτες, τους φυλακισμένους, τους εξεγερμένους, με όλους όσους πληρώνουν το κόστος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου κι αν βρίσκονται. Δεν περνά μέσα από υπουργεία εξωτερικών, ούτε από γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Περνά μέσα από τη διεθνιστική αλληλεγγύη από τα κάτω.
Σε έναν κόσμο, όπου αναδύονται νέες περιφερειακές ή και κεντρικές δυνάμεις το στοίχημα δεν είναι να διαλέξουμε «σωστό» ή «αντιπολιτευόμενο» ιμπεριαλισμό. Είναι να τους αρνηθούμε όλους. Να μην βαφτίσουμε την αναδιάταξη της εξουσίας απελευθέρωση. Να μην συγχέουμε τη ρωγμή στη μονοκρατορία με ρήξη με το σύστημα. Η ρήξη με το σύστημα είναι όταν ενισχύουμε τις ρωγμές αυτές, τις κάνουμε βαθύτερες και εξεγερσιακές, η δική μας θέση είναι καθαρή: ενάντια σε κάθε πόλο, ενάντια σε κάθε κράτος, ενάντια σε κάθε πόλεμο των αφεντικών. Με τους από τα κάτω, χωρίς στρατόπεδα, χωρίς αυταπάτες. Αυτός είναι ο μόνος αντιιμπεριαλισμός που δεν προδίδει τον εαυτό του.
Τα κράτη και οι κυρίαρχες ελίτ ξαναμοιράζουν τον κόσμο και αναδύεται ό,τι πιο μαύρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη ιστορία. Ο πόλεμος και ο φασισμός, ως οι πλέον εξαχρειωμένες εκφράσεις της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής, αποτελούν μία πραγματικότητα που απειλεί τις κοινωνίες όλου του κόσμου. Τα ταξικά, κοινωνικά, διεθνιστικά οδοφράγματα αλληλεγγύης και οι λαϊκές/κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις των πληβείων σε όλο τον κόσμο αποτελούν τη μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για την ανατροπή των κυρίαρχων καταστροφικών σχεδιασμών και για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Από τη πλευρά μας, με βάση τις αρχές και τις αξίες μας ως οργανωμένοι/ες αναρχικοί/ες, παρεμβαίνουμε και δρούμε στα πεδία του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, αποσκοπώντας στην ταξική και κοινωνική χειραφέτηση ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας και όχι στην εξυπηρέτηση του ενός και του άλλου τυραννικού καθεστώτος, κράτους ή διακρατικού στρατοπέδου. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι, στο πλάι κάθε λαού που μάχεται για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, τη γη και την ελευθερία ενάντια στην παγκόσμια δικτατορία του κράτους και του καπιταλισμού, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό. Αντλούμε έμπνευση από τους αγωνιζόμενους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο που απέναντι στο τέρας του φασισμού και της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, εξεγείρονται, απεργούν, διαδηλώνουν, συγκρούονται με την αστυνομία. Αυτά είναι τα στοιχεία του αγώνα που θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί, τη δυνατότητα του κατακτημένου να αντεπιτίθεται στον πανίσχυρο κατακτητή, την ικανότητα του φτωχού και του αποκλεισμένου να εξεγείρεται κάτω κι από τις πιο βάρβαρες συνθήκες. Η διεθνής αλληλεγγύη θέλουμε να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό των επιτιθέμενων κυρίαρχων φέρνοντας στο προσκήνιο τη δική μας ιστορία, την ιστορία των αγώνων των από τα κάτω που κόντρα σε όλους τους καιρούς, δημιουργούν τη ζώσα πραγματικότητα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, αποτελώντας το μόνο πραγματικό ανάχωμα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Μέχρι τη συνολική απελευθέρωση των λαών από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου, μέχρι την Κοινωνική Επανάσταση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Σε αυτή τη βάση απευθύνουμε την έκκληση μας από τον ελλαδικό χώρο προς το διεθνές αναρχικό κίνημα. Αφενός, η ίδια η δυναμική των αλλαγών και των ανατροπών που επιδιώκουν οι κυρίαρχοι επιτάσσουν την γρήγορη ανασυγκρότηση του ρεύματος σε διεθνές επίπεδο, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων η επείγουσα ανάγκη επέκτασης του δικτύου επαφών και επικοινωνίας των αναρχικών σε διεθνές επίπεδο, με βασικό στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, την ενημέρωση σχετικά με το πώς διαμορφώνεται η εξουσιαστική πολιτική σε κάθε γεωγραφία αλλά και τις κοινωνικές αντιστάσεις που εκδηλώνονται σε κάθε σημείο του πλανήτη. Επιπλέον είναι καθοριστική η συζήτηση σε διεθνές επίπεδο σχετικά με την πολεμική συνθήκη και τη γενικευμένη πολεμική απειλή. Αποτελεί κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου τόσο για το κίνημα όσο και για τις κοινωνίες και τους καταπιεσμένους, να μπορέσει να διαμορφωθεί και να υιοθετηθεί μια όσο το δυνατόν πιο συνεκτική στάση των αναρχικών απέναντι στον μιλιταρισμό, την πολεμική απειλή και την αντίσταση στην παγκόσμια κυριαρχία. Πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να επιτευχθεί εάν οι σύντροφοι σε κάθε γεωγραφία κατορθώσουν να συνειδητοποιήσουν ότι ενόσω υπάρχουν ορατές ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές ή ακόμα και πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στις επιμέρους κοινωνίες (άρα και στα κινήματα) που συγκροτούνται αναγκαστικά υπό τη σκιά του εθνικού κράτους, οι οποίες πρέπει να γίνονται σεβαστές, ταυτόχρονα η σημερινή αναρχική ανάλυση διαπιστώνει μια ενιαία κρατική και καπιταλιστική συνθήκη που ηγεμονεύει και καταπιέζει το σύνολο του πλανήτη. Σε αυτήν την συνθήκη οφείλουμε να αντιταχθούμε ενιαία, είτε εκφράζεται μέσα από τον πολεμοκάπηλο ηγεμονικό δυτικό συνασπισμό ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ είτε από τον εμπόλεμο Ρώσικο αυταρχισμό, τον μουσουλμανικό καταπιεστικό σκοταδισμό και τον γραφειοκρατικό κινέζικο κρατικό ολοκληρωτισμό.
Η εμβάθυνση της σχετικής συζήτησης αλλά και η αντίστοιχη συνεργασία των αναρχικών σε διεθνές επίπεδο αποτελούν βασικά προαπαιτούμενα για την ενίσχυση του αναρχικού αγώνα, της ενίσχυσης δηλαδή των ίδιων των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που μπορούν να προφυλάξουν τις κοινωνίες από την πολεμική απειλή και την όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
