ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα
Στις 18 Σεπτέμβρη 2013, παρακρατικό τάγμα εφόδου της Χ.Α. πραγματοποιεί δολοφονική επίθεση στο Κερατσίνι από την οποία πέφτει νεκρός ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας, μαχαιρωμένος στην καρδιά από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτέλεσε ένα ακόμη αιματοβαμμένο επεισόδιο σε μία λίστα από δολοφονικές ενέργειες, της παρακρατικής συμμορίας της Χ.Α. σε βάρος αναρχικών και αριστερών αγωνιστών, συνδικαλιστών, προσφύγων, μεταναστών και κατειλημμένων και αυτοδιαχειριζόμενων χώρων αγώνα. Μπροστά στην προοπτική έκφρασης της συσσωρευμένης κοινωνικής οργής που ακολούθησε τη δολοφονία του Π. Φύσσα, το κράτος παραπέμπει σε δίκη τη Χ.Α. ως εγκληματική οργάνωση, επιδιώκοντας να εμφανιστεί ως ο μοναδικός φορέας δικαιοσύνης και εγγυητής της κοινωνικής ομαλότητας. Μέσα από τη δίκη-φιάσκο, ο θεσμικός “αντιφασισμός” επιχείρησε να απονοηματοδοτήσει τον αντιφασιστικό αγώνα, να εδραιώσει τη θεωρία των δύο άκρων και να ξεπλύνει τόσο τη δράση των νεοναζιστικών συμμοριών όσο και του ίδιου του κράτους, βασικού ενορχηστρωτή των φασιστικών-παρακρατικών επιθέσεων. Τον Οκτώβρη του 2020, η Χ.Α. καταδικάζεται ως εγκληματική οργάνωση, τα περισσότερα ηγετικά στελέχη καταδικάζονται για διεύθυνση και μόλις 11 μέλη των ταγμάτων εφόδου για ένταξη και οδηγούνται πρόσκαιρα στη φυλακή παίρνοντας το ελάχιστο των ποινών. Στις 15 Ιουνίου 2022 ξεκινάει το εφετείο της δίκης της Χ.Α και ολοκληρώνεται τον Μάρτιο του 2026 με καταδικαστική απόφαση και σε δεύτερο βαθμό– με κάποιους φασίστες όμως να έχουν βγει ήδη από τη φυλακή εξαιτίας των χαμηλών ποινών, ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου αποφυλακίστηκε και ο Κασιδιάρης.
Η φιέστα ωστόσο του ξεπλύματος του κράτους και στοχοποίησης του αντιφασιστικού οργανωμένου αγώνα δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Κράτος και κεφάλαιο γνωρίζουν ποιοί πραγματικά έχωσαν τους φασίστες, τα πιστά ανδρείκελά τους, στις τρύπες τους. Από τα οδοφράγματα διεθνιστικής αλληλεγγύης και τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις όλων των προηγούμενων χρόνων, μέχρι τους εργασιακούς χώρους, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τις γειτονιές, απέναντι στο φασισμό στέκονται οι συλλογικές κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που πεισματικά συνεχίζουν να παλεύουν ενάντια στο ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, την καταστολή και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και βάζουν αναχώματα στις ορέξεις της εξουσίας, του κράτους και του καπιταλισμού. Αυτή την περίοδο όξυνσης της επιθετικότητας κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνία, με τη φτώχια και την εξαθλίωση να αγγίζει ολοένα και περισσότερες κοινωνικές ομάδες, με το βάθεμα των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, με την επέκταση του ελέγχου και της επιτήρησης, με την επίταση του βίαιου μετασχηματισμού κάθε πεδίου της καθημερινότητας (υγεία, παιδεία, στέγαση, δημόσιο χώροι, φύση) οι φασίστες επανεμφανίζονται για να υλοποιήσουν τους πάγιους στόχους τους. Έτσι, στο πλαίσιο της προληπτικής αντιεξέγερσης, το κυρίαρχο σύστημα εκμετάλλευσης, καλεί ξανά την κατεξοχήν αντεπαναστατική του εφεδρεία (φασιστικές συμμορίες, νεο-ναζιστικά μορφώματα, ακροδεξιά κόμματα κτλ) με σκοπό την τρομοκράτηση των από τα κάτω και το τσάκισμα κάθε εστίας αντίστασης και αλληλεγγύης για να θωρακιστεί το καθεστώς απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.
Η κρατική καταστολή και η ασφυκτική αστυνομοκρατία επιχειρούν να επιβάλουν τη νεκρική σιγή του τρόμου και της υποταγής σε κάθε κοινωνικό πεδίο, καθιστώντας σαφές πως ο φασισμός δεν εξαφανίστηκε -ούτε θα μπορούσε ποτέ να εξαφανιστεί- μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Αντίθετα, φωλιάζει στις ρωγμές που προκαλεί το κυρίαρχο σύστημα εκμετάλλευσης στο κοινωνικό σύνολο, τρεφόμενος από τη διάχυση του μίσους σε κάθε του μορφή. Από την ποινικοποίηση του αντιφασιστικού αγώνα, το αντιαναρχικό πογκρόμ- με δικαστικές σκευωρίες και διώξεις-,την καταστολή των διαδηλώσεων και των απεργιών, τις εκκενώσεις καταλήψεων, τις κρατικές δολοφονίες μέσα σε αστυνομικά τμήματα όσων το κράτος θεωρεί περισσευούμενους πληθυσμούς, τη δολοφονική βία των ένστολων καθαρμάτων της ΕΛ.ΑΣ. που εκτέλεσαν τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβραδινό, πυροβολώντας τον με πάνω από 20 σφαίρες στο Άργος, την ευρύτερη αντιμεταναστευτική πολιτική που προωθείται σε ολόκληρη της Δύση μέσα από την άρνηση παροχής ασύλου, τις απαγωγές και τις απελάσεις προσφύγων και μεταναστών, τις φυλακίσεις τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη δολοφονία τους κατά χιλιάδες στα αιματοβαμμένα νερά της Μεσογείου μέχρι και την εξόφθαλμη, από μεριάς δυτικών κρατών, υποστήριξή τους στο Ισραήλ, την απόλυτη μηχανή θανάτου και το πρότυπο του σύγχρονου επεκτατισμού και στρατιωτικοποίησης, επιδιώκοντας να σωπάσουν τις αλληλέγγυες φωνές που καταδεικνύουν την γενοκτονία που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στην Παλαιστίνη.
Η καταστολή και η πειθάρχηση στο εσωτερικό της χώρας, εξελίσσεται παράλληλα και συμπληρωματικά μπροστά στη γενίκευση μιας πολεμικής σύρραξης επιχειρώντας τον εκφασισμό των κοινωνιών σε Ευρώπη και Αμερική. Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ, ο μιλιταρισμός και η ενίσχυση της πολεμικής μηχανής καθώς και η άνοδος του φασισμού σε ολόκληρη τη Δύση τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από την ανάγκη του κεφαλαίου να θωρακίσει τα κέρδη του μέσα από το αίμα και τον ολοκληρωτισμό. Το ελληνικό κράτος, ευθυγραμμισμένο πλήρως με τους πολεμικούς σχεδιασμούς, μετατρέπεται σε μια απέραντη βάση-ορμητήριο, στρατιωτικοποιώντας την καθημερινότητα και οξύνοντας τον εσωτερικό πόλεμο ενάντια σε όσους αρνούνται να γίνουν κρέας στα κανόνια τους ή υποχείρια στις ορέξεις τους.
Απέναντι στα συνεχή κρατικά εγκλήματα σε βάρος των πληβείων και της φύσης, τον πόλεμο και την βαρβαρότητα που επιχειρείται να εδραιωθεί ως η νέα κανονικότητα σε κάθε γωνιά του κόσμου, τις διαρκείς κατασταλτικές επιθέσεις εναντίον του αναρχικού αγώνα μέχρι την επανεμφάνιση των φασιστικών, νεοναζιστικών, δολοφονικών συμμοριών και την κυρίαρχη προπαγάνδα που προωθεί τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία γεννώντας κανιβαλιστικά εγκλήματα, η μόνη ρεαλιστική προοπτική των από τα κάτω είναι η οργάνωση και ο αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση. Χωρίς αυταπάτες πως το σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης μπορεί να εξωραϊστεί, χωρίς αυταπάτες πως οποιαδήποτε κυβέρνηση ή κρατικός θεσμός μπορεί να αποτελέσει φραγμό στο τέρας του φασισμού, προτάσσουμε την κοινωνική αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια μεταξύ των καταπιεσμένων. Προτάσσουμε την οργάνωση στη βάση, την ανθρωπιά, την αναρχική ηθική, τις διαχρονικές αξίες της αναρχίας και του ελευθεριακού κομμουνισμού, για έναν κόσμο ισότητας, δικαιοσύνης κι ελευθερίας.
– Δεν ξεχνάμε τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, του Σ. Λουκμαν, του P. Ziffle. Ούτε τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, του Αλ. Γρηγορόπουλου, του Ν. Σαμπάνη, του Κ. Φραγκούλη, του Θοδωρή Ζαβραδινού και τις εκατοντάδες γυναικοκτονίες.
– Δεν ξεχνάμε τις εκατοντάδες παρακρατικές δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος προσφύγων και μεταναστών. Ούτε τους πνιγμούς, τα pushbacks, τις δολοφονίες στα σύνορα, τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και την επιχείρηση εξόντωσής τους από τους κρατικούς μηχανισμούς.
– Δεν ξεχνάμε τις δεκάδες θρασύδειλες νεοναζιστικές επιθέσεις σε καταλήψεις, σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και σε αναρχικούς, αριστερούς και αντιφασίστες αγωνιστές. Ούτε τις σφαίρες, τα βασανιστήρια και τους ξυλοδαρμούς από τους ένστολους δολοφόνους της δημοκρατίας στα αστυνομικά μπλόκα, τα τμήματα, τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τις γειτονιές.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
Αντιφασιστικές – Αντικρατικές – Αντικατασταλτικές Διαδηλώσεις
Παρασκεύη 18 Σεπτέμβρη 2026
Αθήνα: Κερατσίνι (Παύλου Φύσσα 60), 17.30 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
